Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Οι πρωτοι ανθρωποι μετρούσαν τον χρόνο ,ως νομάδες,με τις φάσεις της Σελήνης.
Οταν εγιναν καλλιεργητές γης ,κατά την λεγόμενη "νεολιθική "εποχή (περί το 10-7.000 χρόνια πΧ)
αρχισαν να κανονιζουν τον χρόνο τους με βάση τις δύο ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ :
την εαρινή με την συγκομιδή του κριθσριού
και την Φθινοπωρινή με την συγκομιδή των άλλων καρπών(στο βόρειο ημισφαιριο).
Ετσι η Πρωτοχρονιά σε άλλους αρχαιους λαους εορταζόταν τον Μάρτιο και σε άλλους τον Σεπτεμβριο,
και φυσικά στις μεγάλες αυτοκρατορίες της Αρχαιότητας η Πρωτοχρονιά ταυτιζόταν και με την..καταβολή των φόρων!

Ωστόσο η εορτή αυτή ειχε και ενα μυθολογικό-συμβολικό ,ΜΑΓΙΚΟ ,τρόπον τινα υποβαθρο :
με διάφορες τελετες ο βασιλιάς ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ,συμβολικά βεβαιως,
ΜΙΜΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟΝ ή ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ που ΝΙΚΗΣΑΝ ΤΟ ΑΡΧΕΓΟΝΟ ΧΑΟΣ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
ΚΙ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
(Χαρακτηριστικό παράδειγμα της τελετής της Πρωτοχρονιας στην Αρχαια Μεσοποταμία
αποτελεί το πασίγνωστο ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΛΓΛΑΜΕΣ.)
Πολλές φορές μάλιστα η εν λόγω Τελετουργία
ελάμβανε και χαρακτηριστικα ΕΞΙΛΑΣΜΟΥ
με την γνωστή (και στην αρχ.Ελλαδα)
διαδικασία του ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥ .
Κατά την τελετή αυτή κακομεταχειριζόταν ο απερχόμενος Χρόνος-Βασιλεύς εκδιωκόμενος
για να εισελθη τροπαιουχος ο Νέος Χρόνος-Βασιλεύς.
Ομως το κύριο χαρακτηριστικό της αρχαίας Πρωτοχρονιάς ηταν Η ΜΑΓΙΚΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Στον αρχαίο Ισραήλ η βαβυλωνιακή τελετη της Πρωτοχρονιας
ειχε προσλαβει τα χαρακτηριστικά του ΕΞΙΛΑΣΜΟΥ (yom Kippur)
οπου ο Αρχιερέας εμπαινε μονος και για μοναδικη φορά
στα Αγια των Αγιων
και ενωπιον της ΚΙΒΩΤΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ
ζητουσε την Συγχώρηση του Λαού με τον ηχο της Τελευταιας Σάλπιγγας (shofar).
("ΑΡΑΤΕ ΠΥΛΑΣ..ΚΑΙ ΕΙΣΕΛΕΥΣΕΤΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ"/Ψαλμ.23)
Και οι Χριστιανοι προσελαβαν την ιδια αντιληψη αλλά την μετασχημάτισαν ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ οπως φαινεται στη διήγηση της ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ για την 7η ΣΑΛΠΙΓΓΑ ...(οταν ανοιξε ο Επουράνιος Ναός και εφάνη η Ουράνια Κιβωτός εν μέσω αστραπών και βροντών κατα την τελευταία -7η- σαλπιγγα/shofar)
Η συγχρονη Πρωτοχρονιά της 1ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
οφειλεται στον Ιουλιο Καισαρα ,κυριως επειδή αυτη την ημερομηνία ΑΝΕΛΑΜΒΑΝΑΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΥΠΑΤΟΙ (και κατοπιν οι Βυζαντινοι)
ωστοσο η Εκκλησία διατηρησε ως Αρχή του εκκλ.ετους την ΙΝΔΙΚΤΙΩΝΑ της Φθινοπωρινής Ισημερίας οπως άλλωστε και οι Εβραιοι την Πρωτοχρονιά κατά το Φθινόπωρο και την Μεγάλη Νηστεία της Ημέρας του Εξιλασμού..
Σε κάθε περίπτωση η Εορτή της Πρωτοχρονιάς διατηρεί μεχρι σημερα την ,τροπον τινα,"μαγική" πανάρχαια προέλευση της,
οπως φαινεται άλλωστε και απο την ανταλλαγή ΕΥΧΩΝ μεταξύ των ανθρώπων,
οσο κι απ τα συγχρονα"ρεβεγιον" που προσπαθούν να μιμηθούν τα αρχαια ΣΑΤΟΥΡΝΑΛΙΑ της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας -χωρίς να το καταφέρνουν...

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Πότε χωρίζουμε με κόμμα (,) και πότε οχι


Το κόμμα (,) χρησιμοποιείται για να χωρίσουμε :
-ΑΣΥΝΔΕΤΕΣ λέξεις ή προτάσεις,
-στην Κλητική
-μεταξύ Κυριών και Δευτερευουσών προτάσεων
Και στην ΑΝΑΦΟΡΙΚΗ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ "ο,τι"(=Ο,ΤΙΔΗΠΟΤΕ)

-Δεν πρεπει να συγχεεται το ΑΝΑΦΟΡΙΚΟ "ο,τι"("κάνει ο,τι θέλει")
 απο τον ΕΙΔΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ "οτι"
("του ειπα οτι..")-


Ωστόσο με το κόμμα ΔΕΝ ΧΩΡΙΖΟΥΜΕ :
-την ΕΙΔΙΚΗ δευτ.πρόταση
-την ΠΛΑΓΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΗ
-την ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΗ (ή ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΗ):

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ "ΕΚ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ" ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχε η αντίληψη
(συχνή άλλωστε σε πολλούς λαούς της Αρχαιότητας-κι οχι μόνο..)
οτι η εξήγηση για τα κοσμοϊστορικά εργα που κατορθώνουν κάποιες-λίγες!-μεγάλες προσωπικότητες (πχ Μ.Αλέξανδρος )
εγκειται στο οτι κατάγονται απο Θεούς και αποτελούν ΗΜΙΘΕΪΚΕΣ οντότητες ,απότοκους "ΕΠΙΜΕΙΞΙΑΣ "θεών και ανθρώπων!(βλ Ηρακλής κλπ)
Παρόμοιες αντιλήψεις ΦΑΙΝΕΤΑΙ εκ πρώτης οψεως
οτι υπήρχαν και στο αρχαίο Ισραήλ ,ομως εκει δεν μπορούσε να γίνει λογος περί "επιμειξίας" θεού/ανθρώπων
λόγω φυσικά του αυστηρού και ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΥ εβραϊκού ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΥ.
(Στην βιβλική αντίληψη  μάλιστα
η επιμειξια θεών-ανθρώπων συνιστά ΣΑΤΑΝΙΚΟ εργο
δηλ υβριν παραβιάζουσα την Τάξη του Κόσμου (βλ ΓΕΝ.6)
η οποια  αποτέλεσε καί την αιτία του ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΥ (Βλ βιβλίο ΕΝΩΧ).
Στην Εβραΐκή σκέψη επικρατεί μια αλλη "λογική" για την "θεία επιμειξία"
δηλ την εξ αυτής προκύπτουσα "Εκ Παρθένου" γεννηση :
ΕΠΕΙΔΗ Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (ΑΔΑΜ)ΑΠΕΤΥΧΕ
Ο ΘΕΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΜΕΣΩ ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΕΣΗΣ
ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ,
ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ
δηλ μια Νεα Αρχή.
Ετσι στα Αποκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης παρουσιάζεται
η Εκ Παρθένου Γεννηση του ΝΩΕ ("Απόκρυφον Γενέσεως" )
και του ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ ("Σλαβωνικός Ενώχ Β')

Σε αυτήν συνεπώς, την παράδοση ιδεών ,την Εβραϊκή ,ανήκει και η Χριστιανική
περί της γεννήσεως του Μεσσία/Χριστού εκ Παρθένου
- κι οχι στην αρχαιοελληνική περί Ημιθέων ,
οπως ισως φαινεται εκ πρώτης οψεως στους "αμύητους"...

Με συγχρονη ορολογία θα λέγαμε για ολα αυτά
: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΥΤΟΛΥΤΡΩΘΕΙ-Η ΛΥΤΡΩΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΑΛΛ'ΟΧΙ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ.

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

ΠΑΟΥΛ ΤΙΛΛΙΧ (Tillich):Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ο Τίλλιχ (Tillich +1965)
ειναι ενας από τους μεγαλύτερους θεολόγους του 20ου αι
(δίπλα στον Bulltmann και τον Rahner )
που εξεδιώχθη το 1933 (με την ανοδο του Χίτλερ)από την Γερμανία και μετανάστευσε στις ΗΠΑ.

Το θέμα που τον απασχόλησε καθ'ολην την διάρκεια της Πανεπιστημιακής του σταδιοδρομίας
ηταν η σχέση μεταξύ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ και ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ .
(Κλασσικά εργα του : "Θεολογία του Πολιτισμού",
"Συστηματική Θεολογία")

Εν συνόψει οι κύριες αντιλήψεις του  Τίλλιχ ειναι οι εξής :

-η Θρησκεία δεν αποτελεί ενα μονο ΜΕΡΟΣ του Ανθρώπου
(πχ το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ της Εξάρτησης από το Υπερβατικό)
αλλά το ΒΑΘΟΣ και το ΘΕΜΕΛΙΟ του ΟΛΟΥ Ανθρώπου
δηλ .το Ερώτημα για το ΝΟΗΜΑ του Ειναι.

-ο Θεός δεν μπορεί να νοηθεί ως το Υπερτατο Ον ,ουτε ως το Ολον των Οντων ,ουτε ως ο Λογος που διέπει τα Οντα κλπ
διότι τοτε η εννοια του ΟΛΟΥ
ως "περιεκτικότερη"
υπερβαίνει την εννοια
του ουτως εννοουμενου "Θεού".
Για τον Tillich,ως Θεός νοειται η δύναμη του Ειναι που νικά το Μηδέν ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΕΝΤΟΣ του,
το ΑΠΟΛΥΤΟ που"κινει" τον Ανθρωπο να ΞΕΠΕΡΝΑ τον Εαυτο του και την δεδομένη Φύση
και με την ΑΥΘΥΠΕΡΒΑΣΗ του αυτή,να δημιουργεί ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.

-ο Πολιτισμός λοιπόν δεν ειναι απλώςη  Απάντηση στο ερώτημα περί Νοήματος
(που συνιστά την Θρησκεία)
αλλά η ιδια η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ !

Συνεπώς -κατά τον Τίλλιχ -η Θρησκεία ,η κάθε θρησκεία,οχι μόνο δεν αντιφάσκει στον Πολιτισμό ,οχι μόνο δεν τον αρνειται ,αλλά αποτελεί την Ουσία του
(αφού συνιστά την απόπειρα Νοηματοδότησης του Κόσμου).

Τούτων δοθέντων
κι ο Χριστιανισμός ειναι -ή πρέπει να ειναι-η ουσία και η ΑΛΗΘΕΙΑ του Πολιτισμού δηλ της Αυθυπέρβασης του Ανθρώπου
απο το δεδομένο Ειναι της ΦΥΣΗΣ στο Απειρο ΕΙΝΑΙ του Υπερβατικού.

Η πορεία βέβαια αυτή
ουτε προβλέψιμη ειναι
ουτε ανώδυνη ,
αλλά κρυβει πάντα τον κινδυνο της ΠΤΩΣΗΣ
σε ενα "χειρότερο" επίπεδο από αυτό της δεδομένης Φύσης
οπως διδάσκει η Βίβλος στη "Γένεση"(Πτώση των Πρωτοπλάστων)
και εκτός απο την συνεχή επαγρύπνηση μας ,καθιστά αναγκαια
και την μίμηση του παραδείγματος του Ιησού Χριστού ,ο οποιος -κατά τον Tillich-μπορεί να γινει ο φωτεινός σηματοδότης για το μέλλον του ανθρώπινου Ειδους.

Σε κάθε περίπτωση
η Πιστη  -κατά τον Τίλλιχ-
δεν αποτελεί συλλογή ..επιχειρημάτων για την υπαρξη ενός Απόλυτου /Αιώνιου Θεού,
αλλά την ΔΥΝΑΜΗ της Νίκης του Οντος κατά του Μηδενός
από το οποιο ,εν μέρει προέρχεται,
που συνιστά τον πυρήνα του
και που συνεχώς το απειλεί πανταχόθεν...

ΥΓ οι μεγαλύτεροι θεολόγοι του 20ου αι.-δυστυχώς οχι γνωστοί στην Ελλάδα ,στο ευρύ κοινό-
υπήρξαν οι: ΤΙΛΛΙΧ,ΜΠΑΡΤ,ΜΠΟΥΛΤΜΑΝ(προτεστάντες),ΡΑΝΕΡ,ΚΟΝΓΚΑΡ(καθολικοί) καθως και ο ρωσορθοξος ΦΛΩΡΟΦΣΚΙ.

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Η ΔΙΑΦΟΡΑ "ΥΒΡΕΩΣ" ΚΑΙ "ΑΜΑΡΤΙΑΣ"

Στην αρχαιοελληνική Τραγωδία και Μυθολογία
(δεδομένου οτι οι υποθέσεις των Τραγωδιών αναγονται στους Μυθους)
περιγράφεται η ΥΒΡΙΣ
ως η ΑΓΝΟΙΑ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ/ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ.
Υβριν διαπράττει κάποιος οταν ΞΕΠΕΡΝΑ τα ορια
τα οποια ομως ΟΥΤΕ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΙΜΑ ΕΙΝΑΙ
ΟΥΤΕ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΟΡΙΣΤΟΥΝ ΕΚ ΠΡΟΟΙΜΙΟΥ.
Κανεις δεν μπορεί να γνωρισει τις απώτατες ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ του και κατά συνεπειαν ειναι πάντα επιρρεπής σε εργα υβρεως.

Ο μονος τροπος για να αποφύγει κάποιος την Υβριν ειναι -λέει ο Σοφοκλής -η ΦΡΟΝΗΣΗ δηλ η ΑΥΤΟΣΥΓΚΡΑΤΗΣΗ ,το ΜΕΤΡΟ ,αν και αυτο δεν αποτελει την σιγουρη εγγύηση
οπως διδασκει και η περιπέτεια του ΟΙΔΙΠΟΔΑ ,
δεδομένου οτι το Συμπαν συμπεριφέρεται στον" Υβριστή"
(με την αρχαια εννοια του ορου) ως να ηταν ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ
προβλέποντας ολες τις συνέπειες των πράξεων του
αδιαφορώντας για τις οποιες τυχόν αγνες προθέσεις του ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΙΜΩΡΕΙ ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ..

Αντιθετα στον βιβλικό μύθο του ΚΗΠΟΥ ΤΗΣ ΕΔΕΜ
υπάρχει ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΙ ΟΧΙ ΥΒΡΙΣ αφού εκει τα ορια ΕΙΝΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ (απαγορευση τροφής εκ του Δενδρου της Γνώσεως)
οποτε η παράβαση ειναι ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΙΜΗ
με υφιστάμενη την  εξ αυτής προκύπτουσα ΕΝΟΧΗ του Παραβάτη.

Βέβαια ο Βιβλικός Μύθος δεν ειναι τοσο αφελής οσο φαινεται (συγκρινόμενος με την Ελληνική Μυθολογία) δεδομένου οτι ΑΦΗΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ το προκύπτον ερώτημα :ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΕ Ο ΟΦΙΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΤΙ ΓΥΡΕΥΕ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΕΔΕΜ ?

(Φαινεται οτι ο συγγραφεας της εν λογω διήγησης -προκειται για την Πηγή του "Ιερατικού Κώδικα"αναγόμενη στην μεταβαβυλωνιακή περίοδο-
θέλει να δειξει την θεολογική αληθεια οτι ΔΕΝ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ως αποτελουσα
Μυστηριο- "οχι εκ του κοσμου τουτου"...)

Σε καθε περίπτωση
η ΑΜΑΡΤΙΑ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ ΟΡΙΑ ,ΕΝΩ Η ΥΒΡΙΣ ΜΗ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΙΜΑ ΟΡΙΑ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ("αμαρτία "σημαινει ΑΣΤΟΧΙΑ ,αρχαιοελληνιστί).

Ωστοσο συνέπεια και των δυο,
Αμαρτίας και Υβρεως ,
ειναι παντα η ΝΕΜΕΣΙΣ (=Καταστροφή)
και ο ερχομος της ειναι αδήριτος πάντοτε...

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Heidegger : ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η "ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ?"

Ο Heidegger υπήρξε μακράν ο μεγαλύτερος φιλόσοφος του 20ου αι.-αν και δεν εκτιμάται απο πολλούς
επειδή ταυτίστηκε με το ναζιστικό καθεστώς.Παρ'ολα αυτά επηρέασε ολους τους σύγχρονους φιλοσόφους
κι οχι μόνο τους Υπαρξιστές απο τους οποιους θεωρήθηκε ως "μέντορας".

Οι βασικές θέσεις του Heidegger (με κάποια ..εκλαΐκευση βεβαίως )
ειναι οι εξης :

-το Ον απαρτίζεται απο αυτο που ΗΔΗ υφίσταται εντός του κοσμου (χώρου-χρόνου) μαζί με αυτό που ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να γίνει ,το "ΟΥΠΩ ΟΝ" -αλλά δεν εχει γίνει ΑΚΟΜΑ..

-λέγοντας ΟΝ εννοούμε κατα βαση τον ΑΝΘΡΩΠΟ ο οποιος ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του Ειναι ,και κατά τουτο υπερβαινει τον δεδομένο κόσμο και τα άλλα Οντα.
Ομως η Συνειδητοποίηση αυτη του γεννά ΠΟΝΟ εξαιτίας της ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ/ΜΟΝΑΞΙΑΣ που νοιώθει απέναντι στο Ειναι
στο οποιο μετέχει εν μερει
αλλά και αφίσταται ταυτόχρονα οταν συναντά το Ειναι ως,τρόπον τινα, "αντικειμενο" ΓΝΩΣΗΣ δηλ συνείδησης.

- το Ειναι ΔΕΝ μπορει να ταυτιστεί ουτε με ενα Ον (οσο " υπερτατο" κι αν θεωρηθει..)
ουτε με ολα τα Οντα
ουτε με το Συνολο των πριν και των κατόπιν (στο μέλλον)υπαρξάντων ,
διοτι το Ειναι αποτελεί μια "ακαθοριστία",ενα τροπον τινα ΜΗΔΕΝ αφου απο αυτό πηγαζει ο,τι ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΛΛΆ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.

Αν το Ον ειναι αυτο που ηδη υπαρχει
μαζι με ο,τι προκειται να υπαρξει στο μελλον ("ουπω ον")
το Ειναι "συνίσταται" στην "πηγη" ολων αυτων των "ουπω"(=ΟΧΙ ΑΚΟΜΗ)οντων,
και ως τετοιο ειναι ακαθόριστο και απολύτως υπερβατικό
εν πολλοις ΤΑΥΤΙΖΟΜΕΝΟ ΜΕ ΤΟ ΜΗΔΕΝ...

Στο χάσμα αυτό μεταξύ Οντος και Ειναι
εγκειται και η περιλάλητη ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ του Heidegger,
η οποια θυμιζει εν πολλοις την διαφορά
μεταξύ Υπερβατικού Θεού και ενδοκοσμικών Δημιουργημάτων της Βιβλικής Θεολογίας .

Απλώς ο Heidegger την εκφράζει σε φιλοσοφική γλώσσα..


ΥΓ η αντίληψη του Heidegger
οτι ο Ανθρωπος αποτελεί "αθροισμα" αυτου που ΗΔΗ υπαρχει και αυτου ΠΟΥ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ,
αποτελεσε την βάση του συγχρονου Υπαρξισμού
που θεωρεί οτι η ουσια του ανθρώπου συνίσταται στην αυτοδημιουργία του
και στο νόημα που ο ιδιος προσδίδει στον υπερβάλλοντα Κόσμο.