Ἡ Παραβολὴ τοῦ Πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου. Μιὰ πρώιμη,προπασχάλεια ἐσχατολογία.




Δὲν πρόκειται νὰ κάνω  ἐδῶ θεολογικὴ ἀνάλυση τῆς γνωστῆς Παραβολῆς τοῦ Ἰησοῦ γιὰ τὸν Πλούσιο καὶ τὸν φτωχὸ Λἀζαρο,γι αὐτό δὲν θὰ ἀναφερθῶ στὴν σημασία τοῦ γεγονότος   ὅτι ΔΕΝ ΚΑΤΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ἐν ἀντιθέσει μέ τὸν Λάζαρο ,οὕτε στό ὅτι ΚΡΙΤΗΡΙΟ τῆς Θείας Δικαιοσύνης εἶναι  τελικά ἡ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ἐπὶ τῆς γῆς. 
Θὰ σταθῶ μόνον στὴν ΙΣΤΟΡΙΚΟΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ σημασία τῆς ἐν λόγῳ Παραβολῆς γιατὶ ἀποτελεῖ μιὰ ΠΡΩΙΜΗ ,προπασχάλεια  ἐσχατολογία . Πρόκειται δηλ. γιὰ ἕνα κείμενο  τοῦ ὁποίου ὁ πυρῆνας μπορεῖ νὰ ἀναχθεῖ στὸν ἴδιο τὸν Ἰησοῦ. 

Γρἀφει τὸ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ: 
"ἐγένετο ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. καὶ ἐν τῷ ἅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ ὑπάρχων ἐν βασάνοις ὁρᾷ τὸν Ἀβραὰμ ἀπό μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ"(ΛΟΥΚ.16,21‒23)
[ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ :  κάποτε πέθανε ὁ φτωχὸς καὶ οἱ ἄγγελοι τὸν πῆγαν κοντὰ στὸν Ἀβραάμ. Πέθανε καὶ ὁ πλούσιος καὶ τὸν ἔθαψαν. Στὸν Ἅδη πού βρισκόταν καὶ βασανιζόταν εἶδε ἁπὸ μακρυὰ τὸν Ἀβραὰμ καί κοντά του τὸν Λαζαρο.]

Ποιὸ εἶναι  λοιπόν, τὸ ἱστορικοφιλολογικῶς σπουδαῖο πού δεἰχνει καὶ τὴν ΠΑΛΑΙΟΤΗΤΑ τῆς ἐν λόγῳ Παραβολῆς; 

Τὸ  ὅτι  ἡ ἐν λόγῳ ἀφήγηση ΔΕΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΕΙ ΚΑΜΜΙΑ  ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΓΕΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ἢ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΕΚΡΩΝ.  Γράφει τὸ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ πὼς 
πέθαναν ὁ Πλούσιος κι ὁ Λάζαρος ΚΑΙ ΑΜΕΣΩΣ μετἐστησαν ὁ καθεὶς στὸν μεταφυσικὸ "τὀπο" του· ὁ μὲν στὸν Ἁδη , ὁ δὲ στοὺς "κόλπους Ἀβραάμ".

 Ἡ μεταπασχάλια ἐσχατολογικὴ ἀντίληψη τῆς Ἐκκλησίας, περὶ Μέλλουσας Γενικῆς Κρίσεως καὶ Ἀνάστασης Νεκρῶν ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΔΩ. 

Στὴν συγκεκριμένη Παραβολὴ ὑπάρχει ἡ μεταφυσικὴ ἰδέα τοῦ πρώτου μισοῦ τοῦ 1ου αἰ.μΧ τῶν Ἰουδαίων ΠΕΡΙ ΑΜΕΣΟΥ ΚΡΙΣΕΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ τὴν ὁποἰα γνωρίζουμε ἀπὸ ἄλλα σύγχρονα κείμενα τῆς ἐποχῆς ὃπως πχ τά λεγόμενα ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ  (βλ. ΕΝΩΧ) στά ὀποῖα ἔχω ἀναφερθεῖ ἐκτενῶς σὲ ἕνα εἰδικὸ σύγγραμμα μου, πρὶν δέκα χρόνια *.

Στὴν συνέχεια τῆς Παραβολῆ,  λέει ὁ Ἀβραὰμ στὸν Πλούσιο, περιγράφοντας τὴν "τοπογραφία" τοῦ ΑΛΛΟΥ ΚΟΣΜΟΥ—θυμίζοντας τὸν μῦθο τοῦ Ἠρὸς τῆς "ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ" τοῦ Πλάτωνα—ὃτι "μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὐμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται"(ΛΟΥΚ.16,26) ,
ὥστε ,ἂν καὶ ὑπάρχει ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ μεταξὺ τῶν δύο μεταφυσικῶν "τόπων" , Παραδείσου {"κόλπων Ἀβραάμ"}  καὶ Ἅδη, ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ "ΠΕΡΙΟΧΗ" ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ..

Καὶ ἡ συγκλονιστικὴ Παραβολὴ τοῦ Χριστοῦ  ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν φράση  τοῦ Ἀβραὰμ ὅτι ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΕΙΘΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΒΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ["ἔχουσι Μωυσέα καὶ τοὺς προφήτας"] ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΟΥΤΕ ΚΙ ΑΝ ΔΕΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ .

 ΥΓ . Πράγματι, δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο θαῦμα ἀπὸ τὸ νὰ ἀλλάξει ὁ ἄνθρωπος...

_____
*  Δ. Κοὐτουλας,  Ο ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ. Χριστιανικὴ ἐσχατολογία καὶ πλατωνικὴ μεταφυσική. (Δῖον, 2010)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ : ὅλη ἡ ἀλήθεια.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΤΗΝ 30η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ