Διαμαντῆς Κούτουλας

Οἱ μεγαλογράμματοι κώδικες  {codex=βιβλίο} εἶναι τὰ σημαντικότερα χειρόγραφα (ἀπὸ περγαμηνή)  τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ ἀποκαλοῦνται ἔτσι ἐπειδὴ εἶναι γραμμένοι μὲ μεγάλα κεφαλαῖα ΕΛΛΗΝΙΚΑ γράμματα (μεγαλογράμματη γραφή), χωρὶς κενὰ ἀνάμεσα στὶς λέξεις καὶ χωρίς σημεῖα στίξης, ὅπως συνηθιζόταν κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες. Οἱ 4 ἀρχαιότεροι —καὶ σπουδαιότεροι— χρονολογοῦνται στὸν 4ο καὶ 5ο αἰῶνα  μΧ καὶ ἀποτελοῦν πολύτιμες πηγὲς γιὰ τὴ μελέτη καὶ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ τοῦ ἀρχικοῦ κειμένου τῆς Καινῆς Διαθήκης. Οἱ σημαντικώτεροι λοιπόν,  μεγαλογράμματοι κώδικες είναι: —Κώδικας Σιναϊτικός ( Codex Sinaiticus, συμβολίζεται ℵ):  Γράφτηκε τὸν 4ο αἰῶνα μ.Χ. καὶ ἀνακαλύφθηκε τὸ 1844 ἀπὸ τὸν Γερμανό λόγιο Κωνσταντῖνο φον Τίσεντορφ στὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Αικατερίνης στὸ Σινᾶ, ὁ ὁποῖος τὸν δώρισε στὸν Ρῶσο Τσάρο Ἀλἐξανδρο Β,  Συμπεριλαμβἀνει στὴν  Καινὴ Διαθήκη τὴν ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΒΑΡΝΑΒΑ καθὼς καὶ τὸν ΠΟΙΜΕΝΑ ΤΟΥ...

 Τό << Κυμβάλειον >> {The Kybalion} εἶναι ἕνα ἔργο ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 1908 στὸ ΣΙΚΑΓΟ τῶν ΗΠΑ καὶ ὑπογράφεται ἀπὸ τοὺς ἀνώνυμους «Τρεῖς Μύστες» (Three Initiates), τῶν ὁποίων ἡ πραγματική ταυτότητα δὲν εἶναι γνωστὴ μὲ βεβαιότητα (πιθανολογοῦνται ὡς συγγραφεῖς οἱ ἀποκρυφιστὲς Atkinson , Case κλπ). Τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο ἰσχυρίζεται ὅτι παρουσιάζει τὴν ΕΡΜΗΤΙΚΗ φιλοσοφία τῆς ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ, ἡ ὁποία ἀποδίδεται παραδοσιακὰ στὸν ΑΙΓΥΠΤΙΟ ΘΕΟ Ἑρμῆ τὸν Τρισμέγιστο, ὅπως διατείνονται τὰ λεγόμενα "ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ" τῆς ΕΛΛΗΝΟΡΡΩΜΑΪΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ* τὰ ὁποῖα συνοψίζουν τὶς ΠΛΑΤΩΝΙΖΟΥΣΕΣ ἀντιλήψεις τῆς Ἀρχαιότητας , δηλ. ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς Θεότητας ποὺ ἔχει ἐγκλωβιστεῖ στὴν ὕλη καὶ μόνο μἐσῳ τῆς ΓΝΩΣΗΣ τῆς ΘΕΙΑΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ του θὰ σωθεῖ...   Ἀντίθετα ἀπὸ τὰ κείμενα αύτὰ τῆς ΕΛΛΗΝΟΡΡΩΜΑΪΚΗΣ Ἀρχαιότητας τό (γραφὲν τὸν 20 αἰ. μΧ!! ) "ΚΥΜΒΑΛΕΙΟΝ" διδάσκει, "μαγικές" τρόπον τινα, μεθόδους "ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...

 Ἐν συνόψει· 1) Βασικὴ ἀρχὴ τοῦ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ εἶναι ὅτι ἡ   Ὕπαρξη προηγεῖται τῆς Οὐσίας ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος γεννιέται χωρίς προκαθορισμένο σκοπό ἢ φύση {=οὐσία} ἀλλὰ συνεχῶς  τὴν ΠΛΑΘΕΙ μέσῳ τῆς ἐξἐλιξης τοῦ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ {=ὔπαρξη}. Δηλ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ.  2) Τὸ νὸημα τῶν ὄντων, ὐποστηρίζουν οἱ Ὑπαρξιστές,  δέν βρίσκεται ἀνάμεσα στὰ ὄντα.  Συνεπῶς Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ  καὶ τοῦ ΣΚΟΠΟΥ τῆς ζωῆς του. 3) Αύτὴ ὅμως ἡ ὑπαρξιακὴ ἐλευθερία συνεπάγεται ΕΥΘΥΝΗ.  Εφόσον δὲν ὑπάρχει ἕτοιμο νόημα, κάθε ἄνθρωπος εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὸ νόημα τῆς ζωῆς του.  Καὶ βεβαἰως ἡ ἐλευθερία αὐτὴ  μπορεῖ νὰ προκαλεῖ  ὑπαρξιακὸ ἄγχος, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει κάποια ἀνώτερη ἀρχὴ ποὺ νὰ ἐγγυᾶται ἐκ τῶν προτἐρων  ὅτι οἱ ἐπιλογές μας εἶναι οἱ «σωστές». 4) Τελικὰ ἡ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται στὸ νὰ ζεῖ κανείς σύμφωνα μὲ τὶς  ἀξίες τῆς ΣΥΝΕΙΔΗ...