Διαμαντῆς Κούτουλας

Τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα [ἑβραϊκά : חַג הַפֶּסַח , λατινικά : Ḥag Ha ‑ Pesaḥ ] διαρκοῦσε (καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ διαρκεῖ) ὡς γνωστόν, 7 ἡμέρες {=ἑβδομάδα τῶν Ἀζύμων} καὶ ἡ πιὸ σημαντική του ἡμέρα ἦταν ἡ Πρώτη, ἡ 15η τοῦ μηνὸς Nisan, ἡ ὁποία ξεκινοῦσε ἀπὸ τὸ ἑσπέρας τῆς 14ης {=πανσέληνος μετὰ τὴν Ἐαρινὴ Ἰσημερία} ὅπου ἐλάμβανε χώρα τὸ λεγόμενο Δεῖπνο τοῦ Πάσχα, [Seder  סדר]  κατὰ τὸ ὁποῖο καταναλώνονταν τρία τεμάχια Ἄζυμου Ἄρτου,  [ מַצָּה matsá] ,πικρὰ χὀρτα, ἕνα εἶδος σἀλτας, αύγὸ  καὶ βεβαίως στὸ τέλος ὁ Πασχάλιος ΑΜΝΟΣ, ὁ λεγόμενος afikoman אֲפִיקוֹמָן ʾ, ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχε θυσιαστεῖ στὸ Ναὸ τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἡ λἐξη αὐτὴ "AFIKOMAN" ἔχει ΕΛΛΗΝΙΚΗ προἐλευση {= ἐπικώμιον } καὶ σημαίνει ἀπλῶς  "ΕΠΙΔΟΡΠΙΟΝ".  Τὸ νόημα τοῦ AFIKOMAN ἦταν νὰ δείξει ὅτι ὁ Πασχάλιος Δεῖπνος ἦταν θρησκευτικὸ δεῖπνο καὶ δὲν θὰ κατἐληγε σὲ ΜΕΘΗ μέ συνεχῆ οἰνοποσία, ὅπως συνηθιζόταν στὰ γνωστὰ ΣΥΜΠΟΣΙΑ τῆς ἑλληνορρωμαϊκῆς Ἀρχαιότητας, στὰ ὁποῖα δὲν ὑπῆρχε περιορισμὸς στὴν πόση τοῦ οἴνου (...

  Ἡ ὅλη ἔρευνα γιὰ τὴν Δολοφονία Καποδίστρια ἔφτασε μέχρι τὴν Προανάκριση— μάλιστα ὑπάρχουν συνολικὰ περὶ τὶς 200 (!!!) προανακρίσεις, μὲ 151 καταθέσεις 130 προσώπων, διεσπαρμένες σὲ διὰφορα ἀρχεῖα (Γενικὰ Ἀρχεῖα τοῦ Κράτους, Ἱστορικὰ Ἀρχεῖα Κερκύρας, Ἰδιωτικὸ Ἀρχεῑο Διοσκουρίδη κλπ..!) ἐνῶ ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῆς Δίκης τῶν Γ.Μαυρομιχάλη, Ἰ.Καραγιάννη καὶ Ἀ.Γεωργίου ἔχουν σωθεῖ μόνο περιλήψεις ἀπὸ τήν "Γενικὴν Ἐφημερίδα τῆς Ἑλλάδος"... Ἀπὸ τὶς πηγὲς λοιπόν (Προανακρίσεις καὶ Δίκη  Γ.Μαυρομιχάλη)  γνωρίζουμε τὰ ἀκόλουθα · 1. ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ Δ.ΛΕΩΝΙΔΗ & Α.ΓΕΩΡΓΙΟΥ. Σύμφωνα μὲ τὴν κατάθεση τοῦ φρουροῦ τοῦ Καποδίστρια Δημ.Λεωνίδη (βλ. Γεν. Ἐφημ. 4//11/1831) ὁ Κωνσταντῖνος Μαυρομιχάλης πυροβόλησε μὲ τὸ δεξὶ χέρι ἐνῶ στὸ ἀριστερὸ κρατοῦσε τὸ φέσι του, ἐνῶ σύμφωνα μὲ τὴν κατάθεση τοῦ φρουροῦ τῶν Μαυρομιχαλαίων (καὶ μετέχοντος στὴ συνωμοσία) Ἀνδρέα Γεωργίου (βλ. Γεν.Ἐφημ.3/11/1831) πρῶτος κτύπησε τὸν Κυβερνήτη μὲ τὸ μαχαῖρι ὁ Γ. Μαυρομιχάλης. 2.ΚΑΤΑΘΕΣΗ κ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ.  Ἡ γειτόνισσ...

 Ἐν συνόψει· Τὸ ΙΣΛΑΜ δέν ἀποτελεῖ μόνο θρησκεία ἀλλὰ καὶ ΝΟΜΙΚΟ σύστημα ποινικοῦ καὶ ἀστικοῦ Δικαίου, τὸ ὁποῖο μάλιστα ἀποπνέει τὴν ἠθικὴ τῆς ΕΡΗΜΟΥ τοῦ 7ου αἰ.μΧ. Στὸ Κοράνι δὲν διαχωρίζεται ἡ θρησκευτικὴ δικαιοσύνη ἀπὸ τὴν κοσμική. Δικαστὴς εἶναι  (ἢ πρἐπει νὰ εἶναι) ὀ ΚΑΔΗΣ ὁ ὁποῖος δικάζει βάσει τοῦ Κορανίου, τοὺς μουσουλμάνους ποὺ παραβίασαν τοὺς ἱεροὺς κανόνες .  Ἐν τέλει ὁ Ἀνώτατος Ἄρχων τῆς ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ εἶναι ταυτόχρονα θρησκευτικὸς καὶ κοσμικὸς ἠγέτης—τουλάχιστον σὺμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ Κορανίου (ἐξ οὗ καὶ ἡ ὀνομασία ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ γιὰ τὸ ΙΣΛΑΜ καθόσον Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ*}.  Ἰδοὺ κάποια χαρακτηριστικὰ ΕΔΑΦΙΑ Ποινῶν ἀπὸ τὸ ΙΕΡΟ ΚΟΡΑΝΙΟ ποὺ ἐπιβεβαιώνουν τὰ ἀνωτέρω:  Σούρα {=κεφάλαιο} "ΤΟ ΦΩΣ", 24, 2:  <τὴν μοιχαλίδα καὶ τὸν μοιχὸ νὰ μαστιγώνετε κάθε ἕναν ἁπο τοὺς δύο, μέ 100 ραβδισμούς...Κι ἂς εἶναι μάρτυρες (παρόντες) τῆς τιμωρἰας τους μιὰ ὁμάδα Πιστῶν..> Σούρα "ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ",  4, 34:  <ὅσο γιὰ τ...