Διαμαντῆς Κούτουλας

Τελευταῖο βιβλίο τοῦ Ντοστογιἐφσκι εἶναι οἱ "ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ" {1880}, τὸ ὁποῖο ὀλοκλἠρωσε λίγο πρὶν πεθάνει καὶ ἀναφέρεται στὸ κεντρικὸ ἐρώτημα τῆς ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ:  "πῶς ἕνας  πανάγαθος καὶ παντοδύναμος θεὸς ἐπιτρἐπει τὸν  χωρίς νόημα ΠΟΝΟ ;" ΥΠΟΘΕΣΗ. ὁ ΦΙΟΝΤΟΡ Καραμἀζωφ ἕνας ἄθλιος τὺπος ἔχει τέσσερεις γυιούς, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἕνας, ὁ ΣΜΕΡΝΤΙΑΚΩΦ,  εἶναι νόθος ἀπὸ μιά διανοητικά καθυστερημένη γυναῖκα. Ἀπὸ τοὺς ἄλλους τρεῖς, ὁ ΝΤΜΙΤΡΙ εἷναι καθ'ὁμοἰωση τοῦ πατρός, ὁ ΙΒΑΝ διανοούμενος ὀρθολογιστὴς καὶ ἄθεος, ἑνῶ ὁ τρίτος, ὁ ΑΛΙΟΣΑ πιστὸς χριστιανός, ἑτοιμάζεται νά γίνει καλόγηρος, δίπλα στὸν μοναχό ΖΩΣΙΜΑ.  Ὁ Φιόντορ ἁρνεῖται νὰ δώσει στὸν Ντμίτρι τά χρήματα τῆς μητρός του πού δικαιοῦται καὶ κυνηγᾶ τὴν ἴδια γυναῖκα ποὺ ἐπιθυμεῖ καὶ ὁ γυιός του, τὴν ΓΚΡΟΥΣΕΝΚΑ.  Ἡ ἀπόπειρα συμφιλίωσης τῆς οἰκογἐνειας στὸ μοναστήρι τοῦ Ζωσιμᾶ ἀποτυγχάνει καὶ ὁ Ντμίτρι διακηρύσσει ΔΗΜΟΣΙΩΣ ὅτι ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΘΛΙΟ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ .   Ἐν τῶ μεταξὺ ὁ ΙΒΑΝ διακηρύσσει τὶς ἰδέες ...

Τὸ 1873 ὁ Μητρ.Νικομηδείας ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΒΡΥΕΝΝΙΟΣ ἀνακἀλυψε στό μετόχι τοῦ Παναγίου Τάφου στὴν ΚΩΝ/ΠΟΛΗ στὸν Κώδικα 54 τοῦ 1056,  ἕνα χαμένο πρωτοχριστιανικὸ κατηχητικὸ  κείμενο (ψευδεπίγραφο βεβαίως) μέ τὸν τίτλο " ΔΙΔΑΧΗ ΤΩΝ 12 ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ" τὸ ὁποῖο ἀνἀγεται στὰ τέλη τοῦ 1ου αἰ.μΧ καὶ ἀποκαλύπτει τελετὲς τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας (Βάπτισμα, Θεία Εὐχαριστία) καθὼς καὶ κάποια προβλήματα ἀπὸ τὴν ζωή της. Ὅμως τὸ σημαντικὸ ποὺ ἀποκἀλυψε ἡ "ΔΙΔΑΧΗ" ἦταν μιὰ ΑΛΛΗ ΕΚΔΟΧΗ τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἡ ὁποἰα παρἐπεμπε σέ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ τύπου ΣΑΒΒΑΤΟΥ ἢ Chaburah  חבורה  {=τελετουργικὸ δεῖπνο θρησκευτικῶν ὁμάδων}. Γράφει ἡ "ΔΙΔΑΧΗ" σχετικῶς τά ἑξῆς· < Περὶ δὲ τῆς εὐχαριστίας, οὕτως εὐχαριστήσατε·  πρῶτον περὶ τοῦ ποτηρίου· Εὐχαριστοῦμέν σοι, πάτερ ἡμῶν, ὑπὲρ τῆς ἁγίας ἀμπέλου Δαυὶδ τοῦ παιδός σου, ἧς ἐγνώρισας ἡμῖν διὰ Ἰησοῦ τοῦ παιδός σου· σοὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Περὶ δὲ τοῦ κλάσματος· Εὐχαριστοῦμέν σοι, πάτερ ἡμῶν, ὑπὲρ τῆς ζωῆς καὶ γνώσεως, ἧς ἐγνώρισας ἡμῖν διὰ Ἰησοῦ...

Ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν περίφημη " ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ" τοῦ ΣΟΥΝ—ΤΣΟΥ  δέκα (10) θεμελιώδεις Ἀρχές ποὺ πρἐπει νὰ ἀκολουθοῦν οἱ Στρατηγοὶ γιὰ νὰ νικήσουν στὸν Πόλεμο· — Ἡ μεγαλύτερη τέχνη τοῦ Πολέμου εἶναι νὰ ὑποτάξεις τὸν ἐχθρὸ χωρίς μάχη, ἀφαιρῶντας του τὴν θέληση νὰ πολεμήσει καὶ καταρρακώνοντας τὸ Ἠθικό του. —Ὁ πολεμιστὴς εἶναι δυνατός, ὅταν ἔχει τὴν πρωτοβουλία κινήσεων ἀναγκάζοντας τὸν ἐχθρὸ νὰ τοῦ ἀπαντήσει. Εἶναι ἀδύναμος, ὅταν αὐτὸς ἀπαντᾶ στὸν εχθρό. —Ὁταν περικυκλώνεις ἕναν ἐχθρό, ἄφηνέ του μιὰν  διέξοδο διαφυγῆς. —Ἀντιθέτως, ρῖξε τὸν στρατό σου σὲ μιὰ μάχη χωρὶς διἐξοδο καὶ θὰ πολεμήσει μἐχρις ἐσχάτων. — Ὁ στρατηγὸς ποὺ μοιρἀζει πολλὰ βραβεῖα, δέν ἐμπνέει πιὰ τὸ στράτευμα καὶ ὅποιος τιμωρεῖ συνεχῶς ἔχει χάσει πιὰ τὸν ἔλεγχο καὶ βρίσκεται σὲ δὺσκολη θέση. —Όλος ο πόλεμος βασίζεται στην παραπλάνηση. —Κάνε τὴν ἐμφάνισή σου σὲ μέρη ὅπου ὁ ἐχθρὸς θὰ πρέπει νὰ σπεύσει γιὰ νὰ ὑπερασπίσει. —Κάνε ἐπίθεση  ἐκεῖ ὅπου δὲν τὸ περιμένει. —Ἂν ὁ ἐχθρός σου εἶναι ὀξύθυμος, προσπάθησε ν...