ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ—ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ. ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ.
Ἐν συνόψει· 1.ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ Γιὰ τοὺς Ἀρχαίους Ἕλληνες ὁ Κόσμος εἶναι Αἰώνιος, διότι τὸ «Ἕν» {=Πρώτη Ἀρχή/"Θεός"} καὶ τὰ «Πολλά» {=Κόσμος} ἀποτελοῡνται, ἐν τέλει, ἀπὸ τὴν ἴδια Οὐσία. Ἀντίθετα, γιὰ τὴν Βίβλο ὁ Κόσμος εἶναι Δημιούργημα ἐκ μηδενὸς τοῡ Θεοῡ, δηλ. δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν Θεία Οὐσία, ἡ ὁποία οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι Ἀμέριστη (τὸ ἑβραϊκὸ ρῆμα ברא barach=ἐποίησεν, δέχεται ὐποκείμενο μόνο τὸν Θεό). Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Κόσμος οὔτε αὐτονόητος εἶναι, οὔτε ἀναγκαῑος. 2.ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ. Γιὰ τοὺς Ὀρφικοπυθαγόρειους, τὸν ΠΛΑΤΩΝΑ καὶ τοὺς Νεοπλατωνικοὺς ,ἡ Ψυχὴ εἶναι Προαιώνια καὶ Ἀθάνατη καὶ τὸ Ὑλικὸ Σῶμα ἀποτελεῖ τὸν Τάφο της {=σῆμα}, γι' αὐτὸ ὁ Θάνατος εἶναι ὁ Λυτρωτὴς τῆς Ψυχῆς ἀπ' τὰ δεσμὰ τῆς Ὕλης, ἐξ οὖ καὶ ὁ πλατωνικὸς ὀρισμὸς τῆς Φιλοσοφίας ὡς Μελέτης Θανάτου. Ἀντίθετα γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ἡ Ψυχὴ εἶναι καὶ αὐτὴ Δημιούργημα τοῡ Θεοῡ ἐκ μηδενὸς καὶ ὁ Ἄνθρωπος ἀποτελεῑ ψυχοσωματικὴ ἑνότητα (nephesh, נֶ֫פֶשׁ ἑβραϊστί). Ὡς ἐκ τούτου ὁ Θάνατος ἀποτελεῖ τὸν ἔσχατο ἐχθ...