Διαμαντῆς Κούτουλας

 Τό << Κυμβάλειον >> {The Kybalion} εἶναι ἕνα ἔργο ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 1908 στὸ ΣΙΚΑΓΟ τῶν ΗΠΑ καὶ ὑπογράφεται ἀπὸ τοὺς ἀνώνυμους «Τρεῖς Μύστες» (Three Initiates), τῶν ὁποίων ἡ πραγματική ταυτότητα δὲν εἶναι γνωστὴ μὲ βεβαιότητα (πιθανολογοῦνται ὡς συγγραφεῖς οἱ ἀποκρυφιστὲς Atkinson , Case κλπ). Τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο ἰσχυρίζεται ὅτι παρουσιάζει τὴν ΕΡΜΗΤΙΚΗ φιλοσοφία τῆς ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ, ἡ ὁποία ἀποδίδεται παραδοσιακὰ στὸν ΑΙΓΥΠΤΙΟ ΘΕΟ Ἑρμῆ τὸν Τρισμέγιστο, ὅπως διατείνονται τὰ λεγόμενα "ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ" τῆς ΕΛΛΗΝΟΡΡΩΜΑΪΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ* τὰ ὁποῖα συνοψίζουν τὶς ΠΛΑΤΩΝΙΖΟΥΣΕΣ ἀντιλήψεις τῆς Ἀρχαιότητας , δηλ. ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀποτελεῖ τμῆμα τῆς Θεότητας ποὺ ἔχει ἐγκλωβιστεῖ στὴν ὕλη καὶ μόνο μἐσῳ τῆς ΓΝΩΣΗΣ τῆς ΘΕΙΑΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ του θὰ σωθεῖ...   Ἀντίθετα ἀπὸ τὰ κείμενα αύτὰ τῆς ΕΛΛΗΝΟΡΡΩΜΑΪΚΗΣ Ἀρχαιότητας τό (γραφὲν τὸν 20 αἰ. μΧ!! ) "ΚΥΜΒΑΛΕΙΟΝ" διδάσκει, "μαγικές" τρόπον τινα, μεθόδους "ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...

 Ἐν συνόψει· 1) Βασικὴ ἀρχὴ τοῦ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ εἶναι ὅτι ἡ   Ὕπαρξη προηγεῖται τῆς Οὐσίας ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος γεννιέται χωρίς προκαθορισμένο σκοπό ἢ φύση {=οὐσία} ἀλλὰ συνεχῶς  τὴν ΠΛΑΘΕΙ μέσῳ τῆς ἐξἐλιξης τοῦ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ {=ὔπαρξη}. Δηλ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ.  2) Τὸ νὸημα τῶν ὄντων, ὐποστηρίζουν οἱ Ὑπαρξιστές,  δέν βρίσκεται ἀνάμεσα στὰ ὄντα.  Συνεπῶς Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ  καὶ τοῦ ΣΚΟΠΟΥ τῆς ζωῆς του. 3) Αύτὴ ὅμως ἡ ὑπαρξιακὴ ἐλευθερία συνεπάγεται ΕΥΘΥΝΗ.  Εφόσον δὲν ὑπάρχει ἕτοιμο νόημα, κάθε ἄνθρωπος εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὸ νόημα τῆς ζωῆς του.  Καὶ βεβαἰως ἡ ἐλευθερία αὐτὴ  μπορεῖ νὰ προκαλεῖ  ὑπαρξιακὸ ἄγχος, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει κάποια ἀνώτερη ἀρχὴ ποὺ νὰ ἐγγυᾶται ἐκ τῶν προτἐρων  ὅτι οἱ ἐπιλογές μας εἶναι οἱ «σωστές». 4) Τελικὰ ἡ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται στὸ νὰ ζεῖ κανείς σύμφωνα μὲ τὶς  ἀξίες τῆς ΣΥΝΕΙΔΗ...

Α. ΙΝΔΙΑ. Οἱ πρῶτες σαφεῖς διατυπώσεις περὶ Μετενσἀρκωσης βρίσκονται στὶς ἰνδικὲς ΟΥΠΑΝΙΣΑΔΕΣ πχ : 1) Bṛhadāraṇyaka Upaniṣad (περ. 8ος–7ος αἰ. π.Χ.) ὅπου γράφει (4.4.6): «Ὅσο ἔχει κάποιος ἐπιθυμίες, ξαναγεννιέται· ὅταν ὅμως ὅλες οἱ ἐπιθυμίες σβήσουν, γίνεται ἀθάνατος.» 2) Chāndogya Upaniṣad (περ. 8ος–6ος αἰ. π.Χ.) Στὸ 5.10.7–8 περιγράφονται διαφορετικὲς μεταθανάτιες πορείες: ὅσοι ἔχουν ζήσει ἐνάρετα γεννιοῦνται σὲ ἀνώτερες καταστάσεις,ὅσοι ἔχουν ζήσει ἄσχημα γεννιοῦνται σὲ κατώτερες, ἀκόμη καὶ ὡς ζῶα. Ἐδῶ ἐμφανίζεται καθαρὰ ἡ ἀντίληψη  ὅτι ἡ ποιότητα τῆς νέας γέννησης ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς πράξεις (ΚΑΡΜΑ)  τῆς  ζωῆς  ποὺ προηγήθηκε. Β. ΑΡΧ.ΕΛΛΑΔΑ. Στὸν δυτικὸ κόσμο ἡ ἰδέα περὶ Μετενσἀρκωσης πρωτοεμφανίζεται στοὺς ΟΡΦΙΚΟ—ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΥΣ περὶ τὸν 6ο αἰ.πΧ καὶ ἀναλὐεται στοὺς Διαλόγους τοῦ ΠΛΑΤΩΝΟΣ "Μένων" {ὅπου πρωτοδιατυπώνεται ἡ θεωρία περὶ ΠΡΟΫΠΑΡΧΟΥΣΑΣ ΨΥΧΗΣ} , "Φαίδων" , "Φαῖδρος",...