Διαμαντῆς Κούτουλας

Ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν περίφημη " ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ" τοῦ ΣΟΥΝ—ΤΣΟΥ  δέκα (10) θεμελιώδεις Ἀρχές ποὺ πρἐπει νὰ ἀκολουθοῦν οἱ Στρατηγοὶ γιὰ νὰ νικήσουν στὸν Πόλεμο· — Ἡ μεγαλύτερη τέχνη τοῦ Πολέμου εἶναι νὰ ὑποτάξεις τὸν ἐχθρὸ χωρίς μάχη, ἀφαιρῶντας του τὴν θέληση νὰ πολεμήσει καὶ καταρρακώνοντας τὸ Ἠθικό του. —Ὁ πολεμιστὴς εἶναι δυνατός, ὅταν ἔχει τὴν πρωτοβουλία κινήσεων ἀναγκάζοντας τὸν ἐχθρὸ νὰ τοῦ ἀπαντήσει. Εἶναι ἀδύναμος, ὅταν αὐτὸς ἀπαντᾶ στὸν εχθρό. —Ὁταν περικυκλώνεις ἕναν ἐχθρό, ἄφηνέ του μιὰν  διέξοδο διαφυγῆς. —Ἀντιθέτως, ρῖξε τὸν στρατό σου σὲ μιὰ μάχη χωρὶς διἐξοδο καὶ θὰ πολεμήσει μἐχρις ἐσχάτων. — Ὁ στρατηγὸς ποὺ μοιρἀζει πολλὰ βραβεῖα, δέν ἐμπνέει πιὰ τὸ στράτευμα καὶ ὅποιος τιμωρεῖ συνεχῶς ἔχει χάσει πιὰ τὸν ἔλεγχο καὶ βρίσκεται σὲ δὺσκολη θέση. —Όλος ο πόλεμος βασίζεται στην παραπλάνηση. —Κάνε τὴν ἐμφάνισή σου σὲ μέρη ὅπου ὁ ἐχθρὸς θὰ πρέπει νὰ σπεύσει γιὰ νὰ ὑπερασπίσει. —Κάνε ἐπίθεση  ἐκεῖ ὅπου δὲν τὸ περιμένει. —Ἂν ὁ ἐχθρός σου εἶναι ὀξύθυμος, προσπάθησε ν...

1. ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ.   Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ,ὡς γνωστόν, ἐγράφη πρωτοτύπως ΕΒΡΑΪΣΤΙ καὶ μεταφράστηκε στὴν Ἀλεξανδρινὴ Κοινὴ ἀπὸ τοὺς Ο' {=70 ραββίνους} γύρω στὸ 200 πΧ, ἐπειδὴ  οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Ἀλεξανδρείας εἶχαν λησμονήσει τὴν ἑβραϊκή, ὀμιλοῦντες πλέον μόνον ἑλληνικά (ἀλλὰ καὶ ὠς μἐσον ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ καὶ  προσηλυτισμοῦ τῶν Ἐθνῶν...).  Μὲ τὴν μετάφραση ὅμως αὐτὴ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΤΗΚΕ & φιλοσοφικοποιήθηκε ἡ Βίβλος γιατὶ πολλὲς ἑβραϊκὲς  ἔννοιες ΑΠΟΔΟΘΗΚΑΝ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ μὲ λέξεις τῆς ἑλληνικῆς ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΑΥΤΟΣΗΜΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.  Παράδειγμα :   ἡ λέξη   תּוֹרָה  {=TORAH} ποὺ δηλοῖ τὴν Πεντάτευχο{=τὰ πρῶτα 5 βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης}  μεταφράστηκε μέ τὴν λἐξη "ΝΟΜΟΣ" πού ἔχει ἄλλο νόημα στὴν ἑλληνική.   Ἐπίσης τὸ Ὄνομα τοῦ θεοῦ ποὺ στὸ ἑβραϊκὸ πρωτότυπο εἶναι אֶהְיֶה אֲשֶׁר אֶהְיֶה {="EHEJE ASER EHEJE"} ποὺ κατὰ λέξη σημαίνει "ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ"  (ἡ φράση ἀποτελεῖ ἑβραϊσμό καὶ σημαίνει περίπου τὸν Ανεξιχνίαστο, τὸν  Ἀνώνυμο)...

 Ἐν συνόψει· 1. ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ Γιὰ τοὺς Ἀρχαίους  Ἕλληνες ὁ Κόσμος εἶναι Αἰώνιος, διότι τὸ «Ἕν» {=Πρώτη Ἀρχή/"Θεός"} καὶ τὰ «Πολλά» {=Κόσμος} ἀποτελοῡνται, ἐν τέλει, ἀπὸ τὴν ἴδια Οὐσία.  Ἀντίθετα, γιὰ τὴν Βίβλο ὁ Κόσμος εἶναι Δημιούργημα ἐκ μηδενὸς τοῡ Θεοῡ, δηλ. δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν Θεία Οὐσία, ἡ ὁποία οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι Ἀμέριστη (τὸ ἑβραϊκὸ ρῆμα ברא barach=ἐποίησεν,  δέχεται ὐποκείμενο μόνο τὸν Θεό).  Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Κόσμος οὔτε αὐτονόητος εἶναι, οὔτε ἀναγκαῑος. 2. ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ . Γιὰ τοὺς Ὀρφικοπυθαγόρειους, τὸν ΠΛΑΤΩΝΑ καὶ τοὺς Νεοπλατωνικοὺς ,ἡ Ψυχὴ εἶναι Προαιώνια καὶ Ἀθάνατη καὶ τὸ Ὑλικὸ Σῶμα ἀποτελεῖ τὸν Τάφο της {=σῆμα}, γι' αὐτὸ ὁ Θάνατος εἶναι ὁ Λυτρωτὴς τῆς Ψυχῆς ἀπ' τὰ δεσμὰ τῆς Ὕλης, ἐξ οὖ καὶ ὁ πλατωνικὸς ὀρισμὸς τῆς Φιλοσοφίας ὡς Μελέτης Θανάτου. Ἀντίθετα γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ἡ Ψυχὴ εἶναι καὶ αὐτὴ Δημιούργημα τοῡ Θεοῡ ἐκ μηδενὸς καὶ ὁ Ἄνθρωπος ἀποτελεῑ ψυχοσωματικὴ ἑνότητα (nephesh, נֶ֫פֶשׁ ἑβραϊστί). Ὡς ἐκ τούτου ὁ Θάνατος ἀποτελεῖ τὸν ἔσχατο ...