Αναρτήσεις

Ἡ "κρυφὴ ἱστορία τοῦ κόσμου" & τὸ ἐκκρεμὲς τοῦ Φουκώ: ἡ ὑπόθεση καὶ τὸ νόημα τοῦ μυθιστορήματος τοῦ Οὐμπέρτο Ἔκο

Εικόνα
Τὸ μυθιστόρημα Τὸ ἐκκρεμὲς τοῦ Φουκώ τοῦ Οὐμπέρτο Ἔκο, ποὺ κυκλοφόρησε τὸ 1988, ξεκινᾷ στὸ Παρίσι, ὅπου ὁ Καζαουμπόν, ἕνας νεαρὸς Ἰταλὸς ἐρευνητὴς καὶ ἀφηγητὴς τῆς ἱστορίας, κρύβεται στὸ Μουσεῖο τῶν Τεχνῶν καὶ τῶν Ἐπαγγελμάτων. Ἐκεῖ βρίσκεται τὸ περίφημο ἐκκρεμὲς τοῦ Φουκώ, καὶ ὁ Καζαουμπόν περιμένει νὰ διαπιστώσει ἂν θὰ συμβεῖ κάτι ποὺ θὰ ἐπιβεβαιώσει μιὰ παράξενη θεωρία σχετικὴ μὲ τὸ κέντρο τῆς Γῆς καὶ ἕνα μυστικὸ σχέδιο ποὺ ἔχει κατασκευαστεῖ μέσα ἀπὸ χρόνια ἐρευνῶν. Γιὰ νὰ καταλάβουμε πῶς ἔφτασε ὡς ἐκεῖ, ἡ ἀφήγηση γυρίζει στὸ παρελθόν. Ὁ Καζαουμπὸν γνωρίζει τὸν Μπέλμπο καὶ τὸν Ντιοταλλέβι , δύο ἄνδρες ποὺ ἐργάζονται σὲ ἕναν ἐκδοτικὸ οἶκο τοῦ Μιλάνου. Ἡ δουλειά τους τοὺς φέρνει σὲ ἐπαφὴ μὲ συγγραφεῖς καὶ ἐρευνητὲς ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τοὺς Ναΐτες, τὰ μυστικὰ τάγματα καὶ τὶς ἀποκρυφιστικὲς παραδόσεις. Ἀνάμεσά τους βρίσκεται ὁ συνταγματάρχης Ἀρντέντι , ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει ὅτι ἔχει ἀνακαλύψει τὸ κρυφὸ σχέδιο τῶν Ναϊτῶν Ἱπποτῶν: ἕνα σχέδιο ποὺ ἐπιβίωσε ἀπὸ τὴ διάλυση τοῦ τάγ...

Ο ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ: ΤΟ "ΜΥΣΤΙΚΟ" ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ.

Εικόνα
Γράφει ὁ ΝΙΤΣΕ στή "ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ" {1872/1886} ὅτι οἱ Τραγικοὶ Ἥρωες ἀποτελοῦν προσωπεῖα τοῦ ΠΑΣΧΟΝΤΟΣ ‒ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥ  ΔΙΟΝΥΣΟΥ  (βλ. μῦθο Ζαγρἐως)  τοῦ ΤΡΑΓΙΚΟΥ  συμβόλου τῆς ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ {τὸ σύμπαν διέπεται ἀπὸ μιὰ ἀκόρεστη Βούληση γιὰ ὕπαρξη χωρὶς σκοπό=ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ}.  Ἀντιθέτως τὰ ἐπιμέρους ΑΤΟΜΑ καταντοῦν  ΚΩΜΙΚΑ πρόσωπα διότι πιστεύουν στὸν μῦθο τῆς ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ Ἀθανασίας τους, ἐνῶ ΤΡΑΓΙΚΟ πρόσωπο εἶναι ἐκεῖνο ποὺ συνειδητοποιεῖ ὅτι Η ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ καὶ μοῖρα της εἶναι ὁ ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ διότι ἡ ὕπαρξη της ἀποτελεῖ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ {=βουδισμός} . Ποῦ ἔγκειται  λοιπὸν ἡ Λύτρωση (ΚΑΘΑΡΣΗ)  τῆς Τραγωδίας κατὰ τὸν Νίτσε  ;  Στὴν ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ὅτι Η ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, τὸ Μέρος ΜΕΤΕΧΕΙ στὸ Ὅλον, ὀπότε ἡ ἑκάστοτε ἐξατομίκευση ἀκολουθεῖται ἀπὸ μιὰν νέα Ἑνότητα τῶν Πάντων. —————— ΥΓ. ...

Τὸ δέντρο τὸ κρίνεις ἀπὸ τοὺς καρπούς του..

Εικόνα
Γρἀφει ὁ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ {"Πρὸς Λεόντιον ἡγούμενον"}  ὅτι κάποτε ὁ Μ.ΑΝΤΩΝΙΟΣ ρώτησε ὁρισμένους  μεγάλους ἀσκητές "ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ"  καὶ ἄλλος ἀπάντησε ἡ Νηστεία, ἄλλος ἡ Ἀκτημοσύνη, ἄλλος ἡ   Ἐλεημοσύνη , ἄλλος ἄλλο.  Καὶ τὀτε  ὁ Μ. Ἀντώνιος τοὺς διόρθωσε λἐγοντας ὅτι ἡ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ δηλ. Η ΜΕΣΗ ΟΔΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΥΠΕΡΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗΣ —ὅπως δίδαξε στὰ "ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ" ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ— ἐξηγῶντας στοὺς Ἀσκητὲς ὀτι εἶχε δεῖ πολλοὺς νηστεύοντες νὰ εἶναι πλήρεις ΚΑΚΙΑΣ, πολλοὺς ἐλεήμονες νὰ εἶναι ΑΛΑΖΟΝΕΣ καὶ πολλοὺς  ἀκτὴμονες νὰ εἶναι ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΙ... Συνεπῶς, ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΟ ΚΡΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΟΥ καὶ τοὺς ἀνθρώπους ἁπὸ τὶς ΠΡΑΞΕΙΣ τους, ὄχι τὰ λόγια τους, διότι ἔλεγε—πάλι στὰ ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ—ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ· <τὰ μὲν δίκαια πράττοντες δικαιοι γινόμεθα, τὰ δὲ σώφρονα σώφρονες, τὰ δ' ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι> {= δίκαιοι γινόμαστε μὲ τὸ νὰ ΚΑΝΟΥΜΕ δίκαιες πρἀξεις,...

ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ.

Εικόνα
Ἡ ὑποκριτικὴ τέχνη εἶναι μία ἀπὸ τὶς παλαιότερες μορφὲς καλλιτεχνικῆς ἔκφρασης. Μέσα ἀπὸ αὐτήν, ὁ ἠθοποιὸς προσπαθεῖ νὰ δώσει ζωὴ σὲ ἕναν χαρακτῆρα, νὰ καταλάβει τὰ συναισθήματά του, τὶς σκέψεις του καὶ τὰ κίνητρα ποὺ καθορίζουν τὶς πράξεις του.  Στὸ πέρασμα τῶν χρόνων, ἀναπτύχθηκαν πολλὲς διαφορετικὲς μέθοδοι ὑποκριτικῆς, καθεμία μὲ τὶς δικές της ἀρχές, ἀσκήσεις καὶ τρόπους προσέγγισης τοῦ ρόλου. Μία ἀπὸ τὶς πιὸ γνωστὲς μεθόδους εἶναι τὸ σύστημα τοῦ Κωνσταντὶν Στανισλάφσκι , τὸ ὁποῖο στηρίζεται στὴν ἀλήθεια τῶν συναισθημάτων, στὴν κατανόηση τῶν στόχων τοῦ χαρακτῆρα καὶ στὴν ἀνάλυση τῶν συνθηκῶν μέσα στὶς ὁποῖες ζεῖ. Ὁ ἠθοποιὸς δὲν ἀρκεῖται στὴν ἐξωτερικὴ μίμηση τῆς συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ προσπαθεῖ νὰ καταλάβει γιατὶ ὁ χαρακτήρας σκέφτεται, αἰσθάνεται καὶ πράττει μὲ ἕναν συγκεκριμένο τρόπο. Μία ἄλλη σημαντικὴ προσέγγιση εἶναι ἡ μέθοδος τοῦ Λη Στράσμπεργκ , γνωστὴ καὶ ὡς Method Acting. Σ' αὐτήν, ὁ ἠθοποιὸς μπορεῖ νὰ χρησιμοποιήσει προσωπικὰ ...