Διαμαντῆς Κούτουλας

Ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος μὲ τὴν καθιέρωση τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας περιγράφεται ρητῶς στὰ Συνοπτικὰ Εὐαγγέλια {"Ματθαῑος", "Μᾶρκος", "Λουκᾶς"} καὶ ὑπαινικτικῶς στὸν "Ἰωάννη".  Πχ  γράφει τό "ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ" διασώζοντας τὴν ἀρχαιότερη πιθανῶς παράδοση · <16 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐκέτι οὐ μὴ φάγω ἐξ αὐτοῦ ἕως ὅτου πληρωθῇ ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ.17 Καὶ δεξάμενος τὸ ποτήριον εὐχαριστήσας εἶπε· λάβετε τοῦτο καὶ διαμερίσατε ἑαυτοῖς·18 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπὸ τοῦ γενήματος τῆς ἀμπέλου ἕως ὅτου ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἔλθῃ.19 Καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν.20 Ὡσαύτως καὶ τὸ ποτήριον μετὰ τὸ δειπνῆσαι λέγων· τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐν τῷ αἵματί μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον. > {Λκ.22, 16—20} [ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: 16Σᾱς βεβαιώνω πὼς δὲ θὰ το ξαναφάω μαζί σας (τὸ δεῖπνο τοῦ Πάσχα) ὡσό...

A.. ΤΟ ΟΜΗΡΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Τὸ περιλάλητο Ὁμηρικὸ Πρόβλημα εἶναι ,ἂν ὄχι τὸ μέγιστο, τουλάχιστον ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλὐτερα φιλολογικὰ προβλήματα καὶ δέν ἔγκειται μόνον στὸ ἐρώτημα ἄν ὑπῆρξε ὁ Ὅμηρος ἱστορικὸ πρὀσωπο ἢ ἂν ἦταν  αύτὸς ὁ συγγραφέας τῶν Ἐπῶν ἢ ἂλλοι ΠΟΛΛΟΙ ραψῳδοί, ὅσο ΚΑΙ στὸ ΠΩΣ γρἀφτηκαν τὰ Ἔπη, ἡ ΙΛΙΑΔΑ καὶ ἡ ΟΔΥΣΣΕΙΑ, δηλ. στὸ  ζήτημα τῆς  σύνθεσης τῆς ΓΛΩΣΣΑΣ ΤΩΝ  ΟΜΗΡΙΚΩΝ ΕΠΩΝ.  Ὡς γενέθλια "ἡμέρα"  πάντως τῆς Φιλολογίας  θεωρεῖται  ἡ ἔκδοση  τὸ 1795 τοῦ ἔργου  "PROLEGOMENA AD HOMERUM" {=προλεγόμενα στὸν Ὅμηρο} τοῦ F.A. WOLF,μὲ τὴν ὁποία ἐτέθη τὸ περίφημο ΟΜΗΡΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.  Εἶχε προηγηθεῖ ἡ εὕρεση τοῦ ΚΩΔΙΚΑ VENETUS A  τῆς ΙΛΙΑΔΑΣ στὴν Μαρκιανὴ Βιβλιοθὴκη τῆς ΒΕΝΕΤΙΑΣ (προσφορὰ τοῦ Ἕλληνα Καρδιναλίου ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΟΣ).  Ὁ Wolf μελετῶντας τὸν ἀνωτέρω  Κώδικα καὶ κυρίως τὰ ΣΧΟΛΙΑ, κατἐληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι τὰ ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ μὲ τὶς ἀντιφατικὲς διηγήσεις, ἀσυνέχειες...

 Ὑπάρχει εὐρέως διαδομένη ἡ ἀντίληψη ὅτι ἦταν ἀδιανόητη ἡ θεοποίηση ἀνθρώπων στὸν Ἰουδαϊσμὸ τῆς Ἀρχαιότητας, δηλ. ἡ μεταμὀρφωση ἀνθρώπινων ὄντων σὲ οὐράνια ὄντα.  Ὅμως αὐτὸ δὲν εἶναι ἀκριβές. Δέν θὰ ἀναφερθῶ βεβαίως στὴ γνωστὴ διήγηση τοῦ Δανιὴλ περὶ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ὡς οὐρἀνιου ὄντος, ἀλλὰ στὸν ΕΝΩΧ. Διαβάζουμε στὴ Γένεση 5:24 γιὰ τὴν "ΑΓΓΕΛΟΠΟΙΗΣΗ"  {τουλάχιστον}  τοῦ Ἐνώχ στοὺς οὐρανούς : «καὶ εὐηρέστησεν Ἐνὼχ τῷ Θεῷ, καὶ οὐχ ηὑρίσκετο, ὅτι μετέθηκεν αὐτὸν ὁ Θεός» {=Περπἀτησε ὁ Ἐνὼχ μαζὶ μὲ τὸν Θεό καὶ δὲν βρέθηκε πιὰ, διότι τὸν  μετέθεσεν αὐτὸν ὁ Θεός}. [ΣΗΜΕΙΩΣΗ:  τὸ ἐδάφιο ἀνάγεται στὴν λεγὸμενη Πηγὴ τοῦ ΙΕΡΑΤΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ, δηλ. περὶ τὸν 5ο αἰ.πΧ]   Ἡ  ἀσάφεια αὐτοῦ τοῦ χωρίου ἔδωσε λαβὴ γιὰ πολλὲς ἑρμηνεῖες στοὺς ἑπόμενους αἰῶνες.  Ἔτσι γύρω στὸ 200πΧ ἡ Ἀποκαλυπτικὴ Γραμματεία τῶν ΑΠΟΚΡΥΦΩΝ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης  καὶ εἰδικῶς τὸ Α΄ Βιβλίο τοῦ Ἐνώχ  παρουσιάζει τὸν ΕΝΩΧ  ὡς ΟΥΡΑΝΙΟ ΟΝ...