Διαμαντῆς Κούτουλας

Θυμίζει ΠΡΩΤΑΓΟΡΑ ἡ θέση τοῦ Νίτσε ὅτι δέν ὑπάρχει ΚΟΙΝΗ Φύση τῶν Ἀνθρώπων, ἄρα ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΗ ΗΘΙΚΗ.  Ὑπάρχει ὡστόσο,ἕνα  ΚΟΙΝΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ (γιὰ ὅλα τὰ ἔμβια ὄντα)  ἡ περιλάλητη "ΒΟΥΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ" δηλ. γιὰ κυριαρχία. Τρεῖς ὁμάδες ἀνθρώπων ἢ ἀνθρωπίνων Φύσεων, διακρίνει ὁ ΝΙΤΣΕ· 1) τοὺς ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣ, τοὺς δυνάμενους νὰ κυριαρχοῦν—δηλ.,τρόπον τινα, τοὺς ὑγιεῖς ἰσχυρούς (τοὺς ἀποκαλεῖ ΚΥΡΙΟΥΣ)  2) τοὺς ΔΟΥΛΟΥΣ, τοὺς ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ  νά κυριαρχήσουν— δηλ. τούς "ἀσθενεῖς"  καί 3) τὸ ΙΕΡΑΤΕΙΟ, δηλ. ἑκείνους ποὺ ἁνῆκαν στοὺς Κυρίαρχους ,ἀλλὰ δέν μπόρεσαν νά ἐπιβληθοῦν σὲ αύτοὺς καὶ κατέληξαν Ἡγέτες τῶν Δούλων. Οἱ πρὼτοι, οἱ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ θεωροῦν ὡς ΗΘΙΚΗ ΑΞΙΑ τὴν δυνάτοτητα κυριαρχίας τους. Ἔτσι τοὺς ἑαυτούς τους θεωροῦν ΚΑΛΟΥΣ, ἑνῶ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ γιὰ τοὺς ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΟΥΝ ,ἀποκαλῶντας τους ἁπλῶς  "ΑΣΧΗΜΟΥΣ" (σέ πολλὰ σημεῖα ὁ Νίτσε θεωρεῖ ὅτι ἡ Ἠθικὴ αύτὴ ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τὸ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟ καὶ κυρίως τοὺς ΣΟΦΙΣΤΕΣ)  Ἀντιθέτως, οἱ ΔΟΥΛΟΙ ἀποκαλοῦν τὴν ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ...

 Τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει ἀναπτυχθεῖ στὴν Ἀμερικὴ τὸ κίνημα τοῦ λεγόμενου ΜΥΘΙΚΙΣΜΟΥ τὸ ὁποῑο ἀναπαράγει παλιὲς ξεπερασμένες θεωρίες τοῦ 19ου καὶ 20ου αἰ. (Bruno Bauer,  Drews κλπ) περὶ τῆς —δῆθεν—ἀνυπαρξίας τοῦ Ἰησοῦ ὡς ἰστορικοῦ προσώπου. Σύμφωνα μέ τὴν σὺγχρονη ἐκδοχὴ τοῦ Μυθικισμοῦ ( R. CARRIER ) ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἕνα ΟΥΡΑΝΙΟ ΟΝ ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.  Τὶς ἀντιλήψεις αὐτὲς οἱ Μυθικιστὲς θεμελιὠνουν σέ ἀποσπάσματα Παύλειων Ἐπιστολῶν ποὺ φαίνεται νὰ ὐποστηρίζουν μιὰ τέτοια θεολογία περὶ ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΥ ΙΗΣΟΥ καὶ περὶ (κακῶν) ΚΟΣΜΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ οἱ ὀποῖες σταύρωσαν ἐν ούρανοῖς τὸν βασιλέα τῆς δόξας... Ὡστόσο, οἱ Μυθικιστὲς παραθεωροῦν  ὅτι· 1) ὁ Ἀπ.Παῡλος ποὺ γράφει 20 χρόνια μετά τὸν Γολγοθᾶ ἀναφέρει πχ.στὴν ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Ἐπιστολή του ὅτι ΓΝΩΡΙΣΕ ΕΞ ΟΨΕΩΣ ΤΟΝ ΙΑΚΩΒΟ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ.    Πῶς λοιπὸν εἶναι δυνατόν, νὰ ὑπῆρξε ὁ Ἰἀκωβος ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ἰησοῦ κι ὄχι ὁ Ἰησοῦς;  2) ὑποστηρίζουν οἱ Μυθικιστές ὅτι ἡ περίφημη ἀναφορὰ ...

 Ἔχουμε συνηθίσει νὰ θεωροῦμε τοὺς βιβλικοὺς Προφῆτες ὡς ΜΑΝΤΕΙΣ ἢ μελλοντολόγους, ἑνῶ στὴν πραγματικότητα ἡ Βιβλικὴ Προφητεία δὲν ἀποτελεῖ μελλοντολογία, ἀλλὰ θεολογία (ἐξάλλου στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἡ λέξη "προφήτης" , ἐκ τοῦ "πρό" +"φημί", σημαίνει τὸν ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ κάποιου, ἐν προκειμἐνῳ στὴν Βίβλο, τὸ ΦΕΡΕΦΩΝΟ τοῦ Θεοῦ). Καὶ πρἀγματι, ἂν θεωρήσουμε τοὺς Προφῆτες ὡς Μελλοντολόγους (ἢ, τέλος πάντων,  ΜΟΝΟΝ ὡς Μάντεις) θὰ διαπιστώσουμε ὁτι σὲ πολλὰ καίρια σημεῖα τῶν προβλἐψεων τους ΕΠΕΣΑΝ ΕΞΩ καὶ οἰ Προφητεῖες τους ΔΕΝ ΕΠΑΛΗΘΕΥΤΗΚΑΝ.  Ἰδού δὺο χαρακτηριστικὰ Παραδείγματα·    1) μετὰ τὸ 722πΧ ὅταν οἱ ΑΣΣΥΡΙΟΙ κατέλυσαν τὸ βόρειο κράτος τοῦ Ἰσραὴλ ἰσοπεδώνοντας τὴν ΣΑΜΑΡΕΙΑ, οἱ Ἑβραῖοι Προφῆτες προέβλεψαν ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΝΟΤΙΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ (Ἱερουσαλήμ) ΣΕ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ὑπὸ ἕνα ΚΟΙΝΟ Δαυιδίδη βασιλέα —ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΈ' .. Ἀντιθέτως χάθηκαν ἔκτοτε— καὶ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ —οἱ ΔΕΚΑ ΦΥΛΕΣ τῶν Ἰσραηλιτῶν ποὺ κατοικοῦσαν ...