Διαμαντῆς Κούτουλας

 Ἐν συνόψει· 1) Βασικὴ ἀρχὴ τοῦ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ εἶναι ὅτι ἡ   Ὕπαρξη προηγεῖται τῆς Οὐσίας ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος γεννιέται χωρίς προκαθορισμένο σκοπό ἢ φύση {=οὐσία} ἀλλὰ συνεχῶς  τὴν ΠΛΑΘΕΙ μέσῳ τῆς ἐξἐλιξης τοῦ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ {=ὔπαρξη}. Δηλ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ.  2) Τὸ νὸημα τῶν ὄντων, ὐποστηρίζουν οἱ Ὑπαρξιστές,  δέν βρίσκεται ἀνάμεσα στὰ ὄντα.  Συνεπῶς Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ  καὶ τοῦ ΣΚΟΠΟΥ τῆς ζωῆς του. 3) Αύτὴ ὅμως ἡ ὑπαρξιακὴ ἐλευθερία συνεπάγεται ΕΥΘΥΝΗ.  Εφόσον δὲν ὑπάρχει ἕτοιμο νόημα, κάθε ἄνθρωπος εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὸ νόημα τῆς ζωῆς του.  Καὶ βεβαἰως ἡ ἐλευθερία αὐτὴ  μπορεῖ νὰ προκαλεῖ  ὑπαρξιακὸ ἄγχος, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει κάποια ἀνώτερη ἀρχὴ ποὺ νὰ ἐγγυᾶται ἐκ τῶν προτἐρων  ὅτι οἱ ἐπιλογές μας εἶναι οἱ «σωστές». 4) Τελικὰ ἡ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται στὸ νὰ ζεῖ κανείς σύμφωνα μὲ τὶς  ἀξίες τῆς ΣΥΝΕΙΔΗ...

Α. ΙΝΔΙΑ. Οἱ πρῶτες σαφεῖς διατυπώσεις περὶ Μετενσἀρκωσης βρίσκονται στὶς ἰνδικὲς ΟΥΠΑΝΙΣΑΔΕΣ πχ : 1) Bṛhadāraṇyaka Upaniṣad (περ. 8ος–7ος αἰ. π.Χ.) ὅπου γράφει (4.4.6): «Ὅσο ἔχει κάποιος ἐπιθυμίες, ξαναγεννιέται· ὅταν ὅμως ὅλες οἱ ἐπιθυμίες σβήσουν, γίνεται ἀθάνατος.» 2) Chāndogya Upaniṣad (περ. 8ος–6ος αἰ. π.Χ.) Στὸ 5.10.7–8 περιγράφονται διαφορετικὲς μεταθανάτιες πορείες: ὅσοι ἔχουν ζήσει ἐνάρετα γεννιοῦνται σὲ ἀνώτερες καταστάσεις,ὅσοι ἔχουν ζήσει ἄσχημα γεννιοῦνται σὲ κατώτερες, ἀκόμη καὶ ὡς ζῶα. Ἐδῶ ἐμφανίζεται καθαρὰ ἡ ἀντίληψη  ὅτι ἡ ποιότητα τῆς νέας γέννησης ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς πράξεις (ΚΑΡΜΑ)  τῆς  ζωῆς  ποὺ προηγήθηκε. Β. ΑΡΧ.ΕΛΛΑΔΑ. Στὸν δυτικὸ κόσμο ἡ ἰδέα περὶ Μετενσἀρκωσης πρωτοεμφανίζεται στοὺς ΟΡΦΙΚΟ—ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΥΣ περὶ τὸν 6ο αἰ.πΧ καὶ ἀναλὐεται στοὺς Διαλόγους τοῦ ΠΛΑΤΩΝΟΣ "Μένων" {ὅπου πρωτοδιατυπώνεται ἡ θεωρία περὶ ΠΡΟΫΠΑΡΧΟΥΣΑΣ ΨΥΧΗΣ} , "Φαίδων" , "Φαῖδρος",...

 Ἐν συνόψει· 1) στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ΔΕΝ ὑπάρχει Διάβολος μὲ τὴν χριστιανικὴ ἔννοια ὡς ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ὁ Διάβολος ἀνήκει στὴν Αύλὴ τοῦ Γιαχβὲ καὶ λειτουργεῖ, τρόπον τινα, ὡς ..δικαστικὸς κλητήρας τοῦ Θεοῦ. 2) στὴν ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ τῶν ΑΠΟΚΡΥΦΩΝ ΤΗΣ ΠΔ (βλ. ΕΝΩΧ) πρωτοεμφανίζεται ἡ ἰδέα τοῦ Διαβὸλου ὡς ΕΚΠΕΣΟΝΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ ποὺ ΑΝΤΙΜΑΧΕΤΑΙ πιὰ τὸν Θεό (ἴσως κατ’ἐπιρροὴν τοῦ ΖΩΡΟΑΣΤΡΙΣΜΟΥ)  καὶ αύτὴν τὴν ἀντίληψη κληρονομεῖ καὶ ὁ χριστιανισμός. (Κατὰ τὸν ΕΝΩΧ κἀποιοι Ἄγγελοι ἐξἐπεσαν ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ λόγῳ τῆς ΕΠΙΜΕΙΞΙΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἕνωση γεννήθηκαν οἱ ΓΙΓΑΝΤΕΣ —Νεφιλίμ—τοὺς ὁποίους ἐξολόθρευσε ὁ θεὸς μὲ τὸν Κατακλυσμό. Οἰ Ψυχὲς αὐτῶν τῶν τεθνεὠτων Γιγἀντων ἀποτελοῦν τοὺς ΔΑΙΜΟΝΕΣ). 3) ἡ  εἰκόνα τοῦ ΤΡΑΓΟΜΟΡΦΟΥ Πανός ὡς  Μπαφομέτ τῶν ΝΑΪΤΩΝ (βλ.φωτό) δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν Μεσαίωνα, όπως συχνά πιστεύεται. Ἡ γνωστὴ μορφή του ἐμφανίστηκε για πρώτη φορά τὸν 1...