Διαμαντῆς Κούτουλας

«Τὸ μέγεθος τῆς βίαιης στρατολογίας εἶναι κάτι ποὺ συχνὰ ἀποφεύγεται νὰ ὁμολογηθεῖ ἀπὸ τὶς ἑκατοντάδες ἀριστεροὺς ἱστοριογράφους. Ὑπολογίζεται ὅτι μέχρι καὶ 70% ὅσων ὑπηρέτησαν ἔστω καὶ γιὰ λίγο ὡς ἀντάρτες στὸν «ΔΣΕ» ἦσαν βιαίως στρατολογημένοι, ἐνῶ ἕνα μεγάλο ποσοστὸ αὐτῶν –μεγαλύτερο τοῦ 20% καὶ συνεχῶς αὐξανόμενο πρὸς τὸ τέλος– ἦσαν ἡλικίας 16 ἕως 19 ἐτῶν, ἀγόρια καὶ κορίτσια. Φυσικά, μεταξὺ τῶν βιαίως ἢ ἀκουσίως (ὑπὸ ψυχολογικὴ πίεση) στρατολογημένων, ἕνα σημαντικὸ ποσοστὸ ἦταν φιλικὰ προσκείμενο πρὸς τοὺς στόχους τῆς Ἀνταρσίας. Τὸ δεύτερο στοιχεῖο ποὺ ἐπίσης ἀποκρύπτεται ἢ ἀποφεύγεται νὰ δηλωθεῖ, εἶναι ὅτι οἱ Σλαβομακεδόνες  ποὺ ἀπὸ τὸ 1947 ἀποτελοῦσαν τὸ 25–30% τῶν ἀνταρτῶν, αὐξάνονταν συνεχῶς σὲ ἀριθμὸ καὶ πιὸ πολὺ σὲ ποσοστό, ὥστε τὸ καλοκαίρι τοῦ 1949 ἔφθασαν νὰ εἶναι τὸ 70% τοῦ «ΔΣΕ»! Καὶ ἀπὸ αὐτούς βέβαια, οἱ περισσότεροι ἦσαν βιαίως στρατολογημένοι ἀπὸ τοὺς καπετάνιους τους καὶ ἀσχέτως πολιτικῶν πεποιθήσεων. [...] Κάτι ἄλλο ποὺ δὲν ὁμολογεῖται εἶναι τὸ τί ὑπέφε...

1.  Ἰρλανδὸς ὁ  ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ (Beckett/ 1906-1989)  μὲ πιθανὴ καταγωγὴ ἐκ Γάλλων Οὑγενότων  θεωρεῖται ὁ ἱδρυτὴς τοῦ σύγχρονου θεάτρου τοῦ "Παραλόγου" —πού, βεβαίως, μόνο παράλογο δὲν εἶναι, ἀφοῦ ἀπεικονίζει τὴν πάλη τοῦ ἀνθρώπου μέ τὸ Μηδέν.  Ὁ Μπἐκετ σπούδασε καὶ δίδαξε ρωμανικὲς γλῶσσες , ἀγγλικὴ καὶ γαλλικὴ φιλολογία  στὸ προτεσταντικὸ πανεπιστήμιο Trinity College τοῦ Δουβλίνου (τὸ ἱδρυθὲν γιὰ λόγους θρησκευτικῆς προπαγάνδας στὴν καθολικὴ Ἰρλανδία ἀπὸ τὴν Ἐλισάβετ Α') .  Γρήγορα ὅμως ἐγκατέλειψε τὴν Διδακτικὴ ποὺ ἀπεχθανόταν, μετακόμισε στὸ ΠΑΡΙΣΙ τὸ 1937  καὶ ἀφιερώθηκε στὴν συγγραφή.  Πρώτη  βεβαίως ἐπιρροὴ του ὑπῆρξε  ὁ  JOYCE  τὸν ὁποῖον γνώρισε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1928 ὅταν πρωτοβρέθηκε στὸ Παρίσι γιὰ νὰ διδάξει ἀγγλικὴ φιλολογία στὴν École Normale Supérieur  καὶ τοῦ ὁποίου ἔκανε ἀργότερα  καὶ χρἐη, τρόπον τινα, γραμματέα (τὸ 1937 ὁ Joyce ἦταν ἤδη τυφλός). ...

Εἰσαγωγή Οἱ διαταραχὲς τῆς διάθεσης (συναισθηματικὲς διαταραχές) ἀποτελοῦν μία ἀπὸ τὶς πιὸ συχνὲς καὶ σοβαρὲς κατηγορίες ψυχικῶν παθήσεων στὴ σύγχρονη κλινικὴ πρακτική. Ὁρίζονται ὡς ἐκτεταμένες καὶ ἐπίμονες διακυμάνσεις τῆς ἐσωτερικῆς συναισθηματικῆς κατάστασης τοῦ ἀτόμου, οἱ ὁποῖες ἀλλοιώνουν τὴ γνωστική του λειτουργία, τὴ συμπεριφορὰ καὶ τὴ γενικώτερη ψυχοκοινωνική του δραστηριότητα. Σε ἀντίθεση μὲ τὶς φυσιολογικὲς ἐναλλαγὲς τῆς διάθεσης ποὺ προκαλοῦνται ἀπὸ τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς, οἱ διαταραχὲς αὐτὲς χαρακτηρίζονται ἀπὸ δυσανάλογη ἔνταση, μεγάλη διάρκεια καὶ ἔλλειψη εὐελιξίας . Κύριες Κλινικὲς Μορφές Στὴ σύγχρονη ψυχιατρική, οἱ διαταραχὲς τῆς διάθεσης ταξινομοῦνται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Καταθλιπτικὲς Διαταραχές (Μονοπολικές): Κυρίαρχο στοιχεῖο εἶναι ἡ ἐπίμονη θλίψη, ἡ ἀπώλεια ἐνδιαφέροντος γιὰ δραστηριότητες (ἀνηδονία), ἡ ἔλλειψη ἐνέργειας, οἱ διατα...