Διαμαντῆς Κούτουλας

1. Εἰσαγωγή Ἡ ἀναβίωση τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ στὰ τέλη τοῦ δέκατου ἔνατου αἰῶνα στὴν Εὐρώπη δὲν ὑπῆρξε ἕνα ἀπομονωμένο φαινόμενο, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα μακρᾶς ζύμωσης μεσαιωνικῶν, ἀναγεννησιακῶν καὶ διαφωτιστικῶν παραδόσεων. Στὸ ἐπίκεντρο αὐτῆς τῆς πνευματικῆς κίνησης βρίσκεται τὸ Ἑρμητικὸ Τάγμα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ( Hermetic Order of the Golden Dawn ), ποὺ ἱδρύθηκε στὸ Λονδίνο τὸ 1888. Ἡ μελέτη τῶν τελετουργικῶν του κειμένων ἀποκαλύπτει τὴν ἱκανότητα τῶν ἱδρυτῶν του νὰ συνδυάσουν διαφορετικὰ συστήματα, ὅπως τὴ χριστιανικὴ Καββάλα, τὸν ῥοδοσταυρισμὸ τοῦ δέκατου ἕβδομου αἰῶνα καὶ τὴ μεσαιωνικὴ θεουργία. Σκοπὸς τοῦ παρόντος ἄρθρου εἶναι νὰ διερευνήσει τὴ γενεαλογία τοῦ «Τυπικοῦ τοῦ Ῥόδου καὶ τοῦ Σταυροῦ», μέσα ἀπὸ τὴν ἀνάλυση τοῦ ἔργου τοῦ Σάμιουελ Λίντελ ΜακΓκρέγκορ Μάδερς καὶ τῆς ἐπίδρασης τοῦ γριμορίου τοῦ Ἀμπραμελὶν τοῦ Μάγου. 2. Ἡ Παρακαταθήκη τοῦ Ἀμπραμελὶν τοῦ Μάγου. Τὸ κείμενο ποὺ εἶναι γνωστὸ ὡς Ἡ Ἱερὴ Μαγεία τοῦ Ἀμπραμελὶν τοῦ Μάγου ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἰδιόμορφα καὶ...

  1\. Εἰσαγωγή: Ὁ ἔρωτας στὴ φιλοσοφία τοῦ Πλάτωνα. Τὸ «Συμπόσιο» τοῦ Πλάτωνα συγκαταλέγεται στὰ σημαντικώτερα ἔργα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλοσοφίας. Κεντρικὸ θέμα του εἶναι ὁ ἔρωτας, ὄχι μόνο ὡς ἀνθρώπινο συναίσθημα, ἀλλὰ καὶ ὡς βαθύτερη δύναμη ποὺ καθορίζει τὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ὀμορφιά, τὴ γνώση καὶ τὸ ἀγαθό. Μέσα ἀπὸ τὶς διαδοχικὲς ὁμιλίες τῶν προσώπων τοῦ διαλόγου, ὁ Πλάτων παρουσιάζει διαφορετικὲς ἀντιλήψεις γιὰ τὴ φύση καὶ τὸν ρόλο τοῦ ἔρωτα. Ἡ φιλοσοφικὴ κορύφωση ἔρχεται μὲ τὴν ἀφήγηση τοῦ Σωκράτη, ὁ ὁποῖος μεταφέρει τὴ διδασκαλία τῆς Διοτίμας, μιᾶς σοφῆς γυναίκας ποὺ τοῦ εἶχε μιλήσει γιὰ τὰ μυστήρια τοῦ ἔρωτα. Ἡ Διοτίμα παρουσιάζει τὸν ἔρωτα ὡς μία διαρκῆ κίνηση τῆς ψυχῆς πρὸς ἐκεῖνο ποὺ τῆς λείπει. Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐπιθυμεῖ μόνο νὰ ἀποκτήσει κάτι ὡραῖο, ἀλλὰ θέλει νὰ διατηρήσει τὴ σχέση του μὲ τὸ ἀγαθὸ γιὰ πάντα. Ἔτσι, ὁ ἔρωτας συνδέεται μὲ τὴν ἀνθρώπινη ἐπιθυμία γιὰ διάρκεια, δημιουργία καὶ ὑπέρβαση τῆς θνητότητας. Ἡ κλίμακα τ...

Στὴ μεταγενέστερη χριστιανικὴ παράδοση καὶ τὴ δημώδη θεολογικὴ γλῶσσα, οἱ ὅροι «Ἑωσφόρος» καὶ «Σατανᾶς» λειτουργοῦν ὡς ἀπόλυτα συνώνυμα, προσδιορίζοντας τὸν ἔκπτωτο ἄγγελο καὶ ἀρχηγὸ τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους. Ὡστόσο, ἡ ἐπιστημονικὴ καὶ φιλολογικὴ ἐξέταση τοῦ πρωτότυπου ἑβραϊκοῦ (μασωριτικοῦ) πρωτοτύπου  κειμένου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀποκαλύπτει ὅτι πρόκειται γιὰ δύο ἐντελῶς διακριτὲς λεκτικὲς καὶ ἐννοιολογικὲς ὀντότητες, οἱ ὁποῖες δὲν ταυτίζονται πουθενὰ ἐντὸς τοῦ ἑβραϊκοῦ Κανόνα . Ὁ ὅρος «Ἑωσφόρος» ἀντιστοιχεῖ στὸ ἑβραϊκὸ ἅπαξ λεγόμενον הֵילֵל (Χελέλ ἢ Χεϊλέλ, Hêlēl), τὸ ὁποῖο ἀπαντᾶ ἀποκλειστικὰ στὸ βιβλίο τοῦ προφήτη Ἡσαΐα (14:12), στὴν πλήρη ποιητικὴ ἔκφραση הֵילֵל בֶּן־שָׁחַר (Hêlēl ben-Šāḥar, «ὁ Λαμπερός, γιὸς τῆς αὐγῆς »).  Ἐτυμολογικὰ παράγεται ἀπὸ τὴ ρίζα halal (הלל), ποὺ σημαίνει «λάμπω» ἢ «ἀκτινοβολῶ», καὶ ἀναφέρεται ἀστρονομικὰ στὸν πλανήτη Ἀφροδίτη ὡς πρωινὸ ἄστρο (Αὐγερινό).  Στὸ ἱστορικὸ καὶ γραμματειακὸ πλαίσιο τοῦ Ἡσαΐα, ὁ ὅρ...