Διαμαντῆς Κούτουλας

Εἰσαγωγή. Ὁ Νικόλα Τέσλα (Nikola Tesla, 1856–1943) ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς πλέον προφητικὲς μορφὲς τῆς νεωτέρας ἐπιστήμης. Ἡ συμβολή του στὴν ἀνάπτυξη τῶν ἠλεκτρικῶν συστημάτων, τῶν ἐναλλασσομένων ρευμάτων καὶ τῶν ἀσύρματων τεχνολογιῶν (βλ. πηνίο ραδιοφώνου‒1897*)  ἄφησε βαθὺ ἀποτύπωμα στὸν σύγχρονο πολιτισμό. Ἡ προσωπικότητά του, ὅμως, περιβάλλεται καὶ ἀπὸ ἕναν πυκνὸ μῦθο, ὁ ὁποῖος συχνὰ συγχέει τὰ πραγματικὰ ἐπιστημονικὰ κατορθώματα μὲ τὰ ἀνεπιβεβαίωτα ὁράματα καὶ τὶς μεταγενέστερες συνωμοσιολογικὲς ἀφηγήσεις. 1. Ἡ ἐπανάσταση τοῦ ἐναλλασσομένου ρεύματος. Τὸ σημαντικώτερο καὶ ἀναμφισβήτητο μέρος τῆς προσφορᾶς τοῦ Τέσλα ἀφορᾷ τὰ συστήματα ἐναλλασσομένου ρεύματος. Ἡ συμβολή του στὴν ἀνάπτυξη πολυφασικῶν συστημάτων καὶ ἐπαγωγικῶν κινητήρων ὑπῆρξε καθοριστική γιὰ τὴν ἐξέλιξη τῆς ἠλεκτρικῆς τεχνολογίας. Κατὰ τὸ τέλος τοῦ δεκάτου ἐνάτου αἰῶνα, ἡ μετάδοση τῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας ἀποτελοῦσε πεδίο ἐντόνου ἀνταγωνισμοῦ. Ὁ Τόμας Ἔντισον ὑποστήριζε τὰ συστήματα συνεχῶν ρευμάτων, ἐ...

Η Μεγάλη Ἀρκάνα  τῶν καρτῶν ΤΑΡΩ ἀποτελεῖται ἀπὸ 22 κάρτες (ἀπὸ τὸ 0 ἕως τὸ 21), οἱ ὁποῖες περιγράφουν τὸ ψυχολογικὸ καὶ πνευματικὸ ταξίδι τοῦ ἀνθρώπου—αὐτὸ ποὺ ὁ Κὰρλ Γιοὺνγκ καὶ ὁ Τζόζεφ Κάμπελ ὀνόμασαν «Τὸ Ταξίδι τοῦ Ἥρωα» ἢ «Το Ταξίδι τοῦ Τρελοῦ» . Κάθε κάρτα ἀντιπροσωπεύει ἕνα πανανθρώπινο ἀρχέτυπο, μιὰ ἐσωτερικὴ κατάσταση ἢ ἕνα μάθημα ζωῆς ποὺ καλούμαστε νὰ ἐνσωματώσουμε. Ἀκολουθεῖ ἡ ἀναλυτικὴ ψυχολογικὴ ἑρμηνεία γιὰ κάθε μία ἀπὸ τὶς 22 κάρτες: 0. Ὁ Τρελός (The Fool) Ψυχολογικὸ Ἀρχέτυπο: Ἡ Ἀθωότητα, τὸ Ἅλμα στὸ Κενό. Ἑρμηνεία: Ἀντιπροσωπεύει τὴν ἀρχὴ τοῦ ταξιδιοῦ, τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ ἄτομο ἀφήνει πίσω του τὸ παρελθὸν γιὰ νὰ ξεκινήσει κάτι ἐντελῶς καινούργιο. Συμβολίζει τὴν αὐθορμητικότητα, τὴν ἐλευθερία ἀπὸ κοινωνικὲς συμβάσεις καὶ τὸ ρίσκο. Στὴν ψυχολογία: Εἶναι ἡ κατάσταση τοῦ «λευκοῦ χαρτιοῦ» (tabula rasa), ἡ ἐμπιστοσύνη στὴ ζωὴ παρὰ τὴν ἀβεβαιότητα. ...

Πῶς ἔβλεπαν οἱ ἄνθρωποι τῆς ἀρχαιότητας τὸν ἑαυτό τους; Ἔνιωθαν τὶς σκέψεις τους ὡς κάτι προσωπικό, ὡς μιὰ ἐσωτερικὴ φωνὴ ποὺ ἀνήκε στὸν ἴδιο τὸν νοῦ τους; Ἢ μήπως ἡ ἐσωτερικὴ ζωή τους ἦταν τόσο διαφορετικὴ ἀπὸ τὴ δική μας, ὥστε ἐκεῖνο ποὺ ἐμεῖς ὀνομάζουμε «συνείδηση» νὰ ἐμφανιζόταν σ’ αὐτοὺς μὲ τὴ μορφὴ μιᾶς θείας ἐντολῆς; Αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα βρίσκονται στὸ κέντρο τῆς τολμηρῆς καὶ ἀμφιλεγόμενης θεωρίας τοῦ Ἀμερικανοῦ ψυχολόγου Τζούλιαν Τζέυνς (Julian Jaynes), ὁ ὁποῖος, στὸ βιβλίο του The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind (1976) , ἐπιχείρησε νὰ ἐξηγήσει τὴν ἱστορικὴ διαμόρφωση τῆς ἀνθρώπινης συνείδησης. Ἡ κεντρικὴ ἰδέα του εἶναι ὅτι ἡ συνείδηση, ὅπως τὴ γνωρίζουμε σήμερα —ἡ ἱκανότητα νὰ παρατηροῦμε τὸν ἑαυτό μας, νὰ ἐξετάζουμε τὰ κίνητρά μας καὶ νὰ περιγράφουμε τὸν ἐσωτερικό μας κόσμο— δὲν ὑπῆρχε πάντοτε μὲ τὴ σημερινὴ μορφή. Κατὰ τὸν Τζέυνς, ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο οἱ ἄνθρωποι βίωναν τὸν νοῦ τους μεταβλήθηκε μέσα στὴν ἱστορία. Ὁ Τζέυνς ὀνόμασε ...