Διαμαντῆς Κούτουλας

1. Η ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΠΕΡΙ  ΑΓΡΑΦΗΣ ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ. O ὅρος «ΑΓΡΑΦΑ ΔΟΓΜΑΤΑ» προῆλθε άπὸ ἕνα χωρίο τῶν <ΦΥΣΙΚΩΝ>τοῦ Ἀριστοτέλη ὅπου ἐκεῖ ὁ Μακεδόνας φιλόσοφος ἰσχυρίζεται ὅτι ἄλλα ἔγραφε ὁ Πλάτων στόν  <Tίμαιο>  καὶ ἄλλα δίδασκε ΠΡΟΦΟΡΙΚΑ  στὰ λεγόμενα <ἄγραφα δόγματα>,ἐξηγῶντας ὀτι στὸν "ΤΙΜΑΙΟ" ὁ Πλάτων  ταύτιζε Ὕλη καὶ Χώρα {=χῶρο} ἐνῶ, ἀντιθέτως,  αύτὰ τὰ δύο, τὰ διαφοροποιοῦσε στά "ΑΓΡΑΦΑ ΔΟΓΜΑΤΑ" : <διὸ καὶ Πλάτων τὴν ὕλην καὶ τὴν χώραν ταὐτό φησιν εἶναι ἐν τῷ Τιμαίῳ· τὸ γὰρ μεταληπτικὸν καὶ τὴν χώραν ἓν καὶ ταὐτόν. ἄλλον δὲ τρόπον ἐκεῖ τε λέγων τὸ μεταληπτικὸν καὶ ἐν τοῖς λεγομένοις ἀγράφοις δόγμασιν, - ΑΡΙΣΤ. ,ΦΥΣΙΚΗΣ ΑΚΡΟΑΣΕΩΣ, Δ',2, 209b14-15>. [ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ=«Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Πλάτων λέει στὸν "Τίμαιο" ὅτι ἡ ὕλη καὶ ἡ χώρα εἶναι τὸ ἴδιο· γιατὶ αὐτὸ ποὺ δέχεται τὰ πράγματα (τὸ δεκτικόν) καὶ ἡ χώρα εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό. Ἀλλά μὲ διαφορετικὸ τρόπο μιλάει ἐκ...

1. Τὸ θέμα τοῦ ρ. <ἔχω> εἶναι <σεχ‒> {βλ. ἀόριστος <ἔσχον>} καὶ τὸ ἀρχικό ‒σ ἐτράπη σὲ δασεῖα ( σέχω> hέχω). 2.  Ὅμως στὸν Ἐνεστῶτα (σέχω> hέχω) ἴσχυσε ὁ νόμος τῆς ΑΝΟΜΟΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΔΑΣΕΩΝ, σὺμφωνα μέ τὸν ὁποῖο οἱ Ἕλληνες ἀπέφευγαν νὰ προφέρουν δὺο ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ ΣΥΛΛΑΒΕΣ ποὺ ἄρχιζαν μὲ ΔΑΣΥ ΠΝΕΥΜΑ ἀποβάλλοντας τὸ ΠΡΩΤΟ ΔΑΣΥ—ὁπότε τὸ δασὺ πνεῦμα στό <hέχω> ἀπαλεὶφτηκε  κι ἔμεινε σκέτο <ἔχω> μὲ ψιλή (βλ. παρομοίως  λἐμε <Τεθωρακισμένα>, ἀντί <Θεθωρακισμένα>}. 3. Στὸν Μέλλοντα ὅμως τέτοια ἀνἀγκη δὲν ὐπῆρξε, ὁπότε ἒμεινε τὸ ἀρχικὸ δασὺ πνεῦμα (δασεῖα)  {hέξω> ἕξω} —γι αύτὸ καὶ λέμε <καΘ’ ἕξιν> κι ὄχι <καΤ’ ἕξιν>, ἐνῶ λἐμε <καΤέχω> .

Στὴ σύγχρονη ἱστορικοκριτικὴ ἔρευνα, ἡ Καινὴ Διαθήκη δὲν ἀντιμετωπίζεται ὡς ἕνα δογματικὰ ὁμοιογενὲς σύγγραμμα, ἀλλὰ ὡς μιὰ συλλογὴ κειμένων ποὺ ἀντικατοπτρίζει τὴ θεολογικὴ ἐξέλιξη τοῦ πρώιμου χριστιανισμοῦ. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐνδιαφέροντα ζητήματα ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς εἰδικούς ἐπιστήμονες εἶναι ἡ συνύπαρξη δύο ἀντιφατικῶν ἐσχατολογικῶν τάσεων: ἀπὸ τὴ μία πλευρά, ἡ προσδοκία μιᾶς κοσμικῆς, συλλογικῆς Μελλοντικῆς Κρίσεως κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία καὶ, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ εἰκόνα μιᾶς ἄμεσης μεταθανάτιας ἀνταμοιβῆς ἢ τιμωρίας , ὅπως αὐτὴ ἐμφανίζεται στὴν παραβολὴ τοῦ Πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου ἢ στὴν ὑπόσχεση τοῦ Ἰησοῦ πρὸς τὸν Καλὸ Ληστή (« σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ »). 1. Οἱ Ἰουδαϊκὲς Ἐσχατολογικὲς ἀντιλήψεις κατὰ τὴν Περίοδο τοῦ Δεύτερου Ναοῦ. Γιὰ νὰ κατανοήσουμε πῶς προέκυψαν αὐτὲς οἱ ἀναφορές, οἱ ἱστορικοὶ ἐξετάζουν τὴν ἐξέλιξη τῶν ἰουδαϊκῶν ἀντιλήψεων γιὰ τὸν θάνατο. Στὰ ἀρχαιότερ...