Διαμαντῆς Κούτουλας

  1. Τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ (400πΧ) σὲ δὺο ἐντελῶς διαφορετικούς κόσμους μὲ διαφορετικὰ προβλήματα καὶ κοσμοθεωρίες, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ Ἰσραήλ, δύο συγγραφεῖς , ὁ τραγωδὸς ΣΟΦΟΚΛΗΣ (Οίδίπους Τύραννος καὶ Οίδίπους ἐπὶ Κολωνῷ) καὶ ὁ ἄγνωστος συγγραφέας τοῦ βιβλίου τοῦ ΙΩΒ άσχολήθηκαν μέ τὸ κεντρικὸ πρὸβλημα τοῦ ΚΑΚΟΥ —δηλ. τὸ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ. Ὁ Σοφοκλῆς τὰ ΑΚΟΥΣΙΑ ἐγκλήματα τοῦ τραγικοῦ ΟΙΔΙΠΟΔΑ (ὁ ὁποῖος, ὡς γνωστόν, σκότωσε τὸν πατέρα του καὶ νυμφεύτηκε ,ἐν άγνοίᾳ του, τὴν μητέρα του) τὰ ΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕ  στὴν τελευταία του τραγωδία (401πΧ) τόν "Οίδίποδα ἐπὶ Κολωνῷ" δείχνοντας ὅτι τὸ Πάθος τοῦ Ἀθώου συντελεῖ  στὴν προστασία καὶ στὴν σωτηρία τῆς Κοινότητας, καθόσον ὁ ἐντελῶς μιαρός—ἂν καὶ ἀθῶος— ἄνθρωπος ἔχει ξεπεράσει τὰ ἀνθρώπινα καὶ λόγῳ ἀκριβῶς τῆς  ἀθωότητας του μπορεῖ νὰ καταστεῖ θεῖος προστάτης. 2.  Ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου τοῦ ΙΩΒ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὴν ἴδια ἐποχή (400πΧ)  βάζει τὸν ΣΑΤΑΝΑ νὰ βασανίζει τὸν ΑΘΩΟ ΙΩΒ —κα...

ΔΕΝ... Δὲν θἐλω νὰ ἀλλἀξω τὴ γνώμη κανενός, δὲν ἐνδιαφέρομαι νὰ πεἰσω κανένα καὶ γιὰ τίποτα, δέν ἐπιθυμῶ νά "σώσω" κανένα ἀπὸ ὁτιδήποτε, δέν ἐπιδιώκω νά... μεταλαμπαδεύσω "γνώσεις" εἰς ΟΥΔΕΝΑ.  Μοῦ ἀρκεῖ νὰ λἐω καὶ νὰ γράφω τὰ δικἀ μου γιὰ Πλάτωνα, Ἀριστοτέλη, Ἀπ.Παῦλο κλπ—ὅπου μπορῶ—  "φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ".  ΤΙΠΟΤΑ  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΩΤΕΡΟ.  Γειά σας.

Μὲ ρὼτησε ἕνας (ἐκφρἀζοντας πολλούς...) γιατὶ φορῶ ράσα ἀφοῦ ὁ χριστιανισμὸς μόνον  ἑγκλἠματα προσἐφερε στὸν κόσμο.. Τοῦ ἀπἀντησα μὲ τὸν ὁρισμὸ τοῦ ΑΠ.ΠΑΥΛΟΥ γιὰ τί εἲναι ΠΡΑΓΜΑΤΙ ὁ ΑΛΗΘΙΝΟΣ χριστιανισμός: < ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι....ἡ ἀγἀπη μακροθυμεῖ ...οὐ ζηλοῖ ..οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτοῖς...ἡ ἀγἀπη πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.... ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.. .> {ΑΠ.ΠΑΥΛΟΣ, Α' ΚΟΡ. 13,1-13}  [ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ =ἂν ἔχω τὸ χάρισμα τῆς προφητείας καὶ ξέρω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ.κατἐχω  ὅλη τὴ γνώση, καὶ ἂν ἐχω ὅλη τὴν πίστη, ὥστε νὰ μετακινῶ βουνά, ἀλλά δὲν ἔχω ἀγάπη, δεν είμαι τίποτε...ἡ ἀγἀπη εἶναι μακρόθυμη... δέν φθονεῖ...δέν κοιτᾶ τὸ συμφἐρον της...ἀνέχεται τὰ πάντα, πιστεύει τὰ πάντα, ἐλπίζει τὰ πάντα, ὑπομένει τὰ πάντα... ἡ ἀγάπη ποτέ δὲν σβήνει...] ...