Διαμαντῆς Κούτουλας

      Ἐν συνόψει· σύμφωνα μὲ τὰ Συνοπτικὰ Εὐαγγέλια (Ματθαῖος, Μᾶρκος, Λουκᾶς) ὁ Ἰησοῦς πεθαίνει στὸ Σταυρὸ μαρτυρικὰ ὅπως κάθε ἐσταυρωμένος {=Θεέ μου, Θεέ μου, ἵνα τί μὲ ἐγκατέλειπες;}  ἐνῶ κατὰ τὸν Ἰωάννη πεθαίνει σὰν ἕνας κυρίρχος βασιλιᾶς γαλήνια στό...κρεββάτι του.  Οἱ διαφορετικὲς αύτὲς περιγραφὲς τοῦ θανάτου τοῦ Ἰησοῦ  ἀπεικονίζονται καὶ στὴν Τἐχνη Δύσης καὶ Βυζαντίου.  Πχ. άριστερά, ἠ Σταύρωση τοῦ ΓΚΡΕΚΟ ἐπηρεασμένη ἀπὸ τοὺς Συνοπτικούς (κατὰ τὴ δυτικὴ ζωγραφική), ἐνῶ δεξιά, ἡ γνωστὴ βυζαντινὴ ἁγιογραφία μὲ τὸν γαλήνιο Ἰησοῦ τῆς Ἰωάννειας παρουσίασης. ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ἡ Ἐκκλησία ἀποδεχόμενη ΚΑΙ τὰ 4 Εὐαγγέλια, υἱοθέτησε ΚΑΙ  τὶς δὺο ἀπεικονιστικὲς ἐκδοχές —ἂν καὶ πολλοί "κατηγοροῦν" τὴν βυζαντινὴ ἐκδοχὴ τῆς Σταύρωσης ὡς ..ΜΟΝΟΦΥΤΙΖΟΥΣΑ. ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2. στὴ σύγχρονη τέχνη ἔχει ἐπανέλθη ὀ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟΣ ὅσον ἀφορᾶ στὴν Σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ (βλ.φωτό. πίνακα N.Ge-1892)) μακρυὰ ἀπὸ τὶς θεολογικὲς ἐπεξεργασίες μονοφυσιτικοῦ τύπου.

Σύμφωνα μὲ τὴν ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ἔρευνα τὸ ΠΡΑΙΤΩΡΙΟ τοῦ Πιλάτου βρισκόταν στὸ ΑΝΑΚΤΟΡΟ ΤΟΥ ΗΡΩΔΗ στὸ ΔΥΤΙΚΟ τεῖχος τῆς πόλης (βλ. κάτω φωτό) κι ὄχι στὸ Φρούριο ΑΝΤΩΝΙΑ στὰ ἀνατολικὰ τῆς πόλης, ὁπότε ἡ σημερινὴ  VIA DOLOROSA (ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ἢ ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ) ἡ ὁποία ξεκινᾶ  ἀπὸ τὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τῆς πόλης ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΑΣΗ. Ἀντιθέτως ἔχει ἱστοροκὴ βάση ἡ τοποθεσία τοῦ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ καὶ τοῦ  ΓΟΛΓΟΘΑ στὸν σημερινὸ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, διότι ἐπ’αὐτῶν ὁ ΑΔΡΙΑΝΟΣ μετὰ τὴν καταστολὴ τῆς Β’ ΙΟΥΔΑΪΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ τοῦ ΜΠΑΡ ΚΟΚΜΠΑ τὸ 136μΧ, εἶχε κτίσει ἕνα μεγάλο δημόσιο κτήριο (ὁ ΕΥΣΕΒΙΟΣ κάνει λὸγο γιὰ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ) ὑπολείμματα τοῦ ὁποίου βρέθηκαν σὲ ἀνασκαφές, γεγονὸς ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ διασωθεῖ ἔτσι ἡ μνήμη τῆς τοποθεσίας μέχρι τὴν ἐποχὴ τῆς ΑΓ.ΕΛΕΝΗΣ, ἡ ὁποία ἀνἐδειξε ἀνασκαφικῶς τὰ χριστιανικὰ προσκυνήματα τὸν 4ο αἰ.μΧ.  Ὁ Γολγοθᾶς ἦταν ΛΑΤΟΜΕΙΟ ΑΣΒΕΤΟΛΙΘΟΥ πρὶν γίνει τὸπος ἐκτελἐσεων, ἐνῶ τὰ σπήλαια τριγύρω (ὅπο...

Ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια διαπιστώνουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς στὴ ΔΙΚΗ Του ΕΝΩΠΙΟΝ τοῦ ΠΙΛΑΤΟΥ, εἴτε  ΑΠΕΔΕΧΘΗ τὴν κατηγορία ὅτι εἶναι ὀ Μεσσίας {=Βασιλιᾶς} τῶν Ἑβραὶων, εἴτε ὅτι ΣΙΩΠΟΥΣΕ.  Στὴν πρώτη περίπτωση, ἠ ΟΜΟΛΟΓΙΑ, σὺμφωνα μὲ τὸ ΡΩΜΑΪΚΟ ΔΙΚΑΙΟ, συνεπάγετο περάτωση τῆς Δίκης μὲ ΚΑΤΑΔΙΚΗ {confessus pro judicato habetur= ὁ ὁμολογῶν θεωρεῖται ὅτι ἔχει ἤδη κριθεῖ} καὶ στὴν συγκεκριμένη περίπτωση  ἡ ἐν λόγῳ καταδίκη ἦταν ΘΑΝΑΤΙΚΗ, διότι ἡ προβολὴ μεσσιανικῶν τὶτλων συνιστοῦσε  ἔγκλημα Καθοσιώσεως (Maiestas) κατὰ τῆς ρωμαϊκῆς ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, καθότι μὸνο ὁ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ τῆς ΡΩΜΗΣ μποροῦσε νὰ χρίσει Βασιλεῖς. Στὴν δεύτερη περίπτωση ΚΑΙ ἡ ΣΙΩΠΗ θεωρεῖτο ΟΜΟΛΟΓΙΑ {qui tacet consentire videtur=ὁ σιωπῶν δοκεῖ συναινεῖν} παρουσιαζόμενη ὡς σιωπηρὴ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ.  Ὁπότε καὶ στὶς δὺο περιπτώσεις ὀ Ἰησοῦς καταδικάστηκε σὲ θάνατο ἀπὸ τὸν Πιλᾶτο ΣΥΝΝΟΜΑ μέ βάση τὶς ἀρχὲς τῆς Ρωμαϊκῆς Δικονομίας , ἐνῶ ΔΕΝ κατἐβαλε κα...