Διαμαντῆς Κούτουλας

        1)  Ὁ ΠΛΑΤΩΝ  στὸν διἀλογό του "ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ" γράφει ὅτι μὸλις τὸ ΕΝ ἀρχίσει νὰ ὑπάρχει (τὸ   Ἓν ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟ δηλαδή)   γίνεται ΔΙΠΛΟ, ἀφοῦ στὴν ΕΝότητα προστίθεται καὶ ἡ Οὐσία (ὂν=ὐπάρξη). 2) Στὸ Μεσαίωνα στὴ Λατινικὴ Δύση ὁ  Ἁγ.ΘΩΜΑΣ ΑΚΙΝΑΤΗΣ γιὰ νὰ διασώσει τὸ Τριαδικὸ Δὸγμα ἀπὸ ΠΟΣΟΤΙΚΕΣ—ἀριθμητικές ἑρμηνεῖες , διατύπωσε τὴν ἄποψη (βασισμἐνη στοὺς ΑΒΙΚΕΝΝΑ—ΑΒΕΡΡΟΗ, δηλ. στὸν ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ) ὅτι τὸ ΕΝ  {=ἡ ἑνότητα} δέν προστίθεται στὸ ὊΝ , ἀλλὰ ἀποτελεῖ ἀκριβῶς τὴν οὐσία του , καθότι αύτὸ ποὺ προσδίδει ΕΝΟΤΗΤΑ στὸ κάθε ὂν εἶναι ἡ ΔΟΜΗ του καὶ αύτὴ δέν εἶναι κάτι προστιθέμενο, ἀλλὰ ἡ οὐσία του. 3) ὁ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ στὶς μέρες μας, διερωτήθηκε ἂν ὁ ΑΡΙΘΜΟΣ 1 (ἕνα) ὑπάρχει στὴν Πραγματικότητα ἢ ἀποτελεῖ προϊὸν τῆς ΝΟΗΣΗΣ μας καὶ μόνον, ὅπως ὑποστήριζε ὁ ΚΑΝΤ.. Καὶ κατἐληξε λέγοντας· ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΝ ΤΟ 1 ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΘΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ γιατὶ θεμελιώδης ίδιὀτητα χωρισμοῦ τῆς Πραγματικότητας σὲ ΕΝΑ καὶ ΠΟΛΛΑ ...

Στὴν ἀρχαία Ἀθήνα τὸ Θέατρο ἀποτελοῦσε θρησκευτικὴ ἐκδήλωση κι ὂχι μόνον ψυχαγωγία. Ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικώτερους χώρους δημόσιου διαλόγου. Στὴ σκηνὴ τοῦ θεάτρου οἱ Ἀθηναῖοι μποροῦσαν νὰ ἀκούσουν κρίσεις γιὰ τὴν πολιτική, τὸν πόλεμο, τοὺς ἄρχοντες, τὴν κοινωνία, τὴ θρησκεία, ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους. Ἡ ἐλευθερία αὐτὴ, ὅμως, δὲν ἦταν ἀπεριόριστη. Ὑπῆρχαν στιγμὲς κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ ἀθηναϊκὸς Δῆμος ἀντιδροῦσε στὸ περιεχόμενο μιᾶς παράστασης, ἐφαρμόζοντας τὴν χειρότερη ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ. 1.  Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ χαρακτηριστικὰ παραδείγματα  ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ ἐν καιρῷ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ εἶναι ὁ τραγικὸς ποιητὴς Φρύνιχος . Γύρω στὸ 492 π.Χ. παρουσίασε στὴν Ἀθήνα τὴν τραγωδία " Μιλήτου Ἅλωσις ", ἡ ὁποία ἀναφερόταν στὴν καταστροφὴ τῆς Μιλήτου ἀπὸ τοὺς Πέρσες (494πΧ) τὴν ὁποίαν ἐγκατέλειψαν οἱ Ἀθηναῖοι...  Ἡ παράσταση προκάλεσε τόσο μεγάλη συγκίνηση, ὥστε, σύμφωνα μὲ τὸν Ἡρόδοτο, οἱ θεατὲς ξέσπασαν σὲ κλάματα. Οἱ Ἀθηναῖοι, ἀντὶ νὰ θεωρήσουν τὸ ἔργο ἁπλῶς μία...

Ἀφοῦ αύτὲς οἱ ἀνατολικές  "θρησκεῖες" , Ἰνδουισμός, Βουδισμός κλπ διδάσκουν ὅτι " ΜΗΤΕ ΠΟΤΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΚΑΝΕΙΣ, ΜΗΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ" * , τὸτε πῶς ἐπιζητοῦν τὸν ἀπεγκλωβισμὸ ἀπὸ τὸν ΚΥΚΛΟ ΤΩΝ ΓΕΝΝΗΣΕΩΝ — ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΕΩΝ & τῶν θανάτων ; ————— * ὁ στίχος προέρχεται ἀπὸ τὸ ποίημα "ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ" τοῦ ΚΑΒΑΦΗ·  [ Ὁ Ἰνδός Aρσούνας, βασιλεύς φιλάνθρωπος και πρᾶος, μισοῦσε τὲς σφαγές. Ποτέ δὲν ἔκαμνε πολέμους. Πλὴν τοῡ πολέμου ὁ φοβερὸς θεὸς δυσηρεστήθη —(λιγόστεψεν ἡ δόξα του, ἄδειασαν οἱ ναοί του) —καὶ μπῆκε με θυμό πολύ στοῦ Aρσούνα τὸ παλάτι.  Ὁ  βασιλεὺς φοβήθηκε καὶ λέει· «Θεὲ μεγάλε, συγχώρεσέ με ἂν δὲν μπορῶ ζωὴ νὰ πάρω ἀνθρώπου». Μὲ περιφρόνησι ὁ θεὸς ἀπήντησε· «Aπὸ μένα νομίζεσαι πιὸ δίκαιος; Μὲ λέξεις μὴ γελιέσαι. Καμιὰ ζωὴ δὲν παίρνεται. Γνώριζε πὼς ποτέ του μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει» ]