Διαμαντῆς Κούτουλας

Ἡ ὑποκριτικὴ τέχνη εἶναι μία ἀπὸ τὶς παλαιότερες μορφὲς καλλιτεχνικῆς ἔκφρασης. Μέσα ἀπὸ αὐτήν, ὁ ἠθοποιὸς προσπαθεῖ νὰ δώσει ζωὴ σὲ ἕναν χαρακτῆρα, νὰ καταλάβει τὰ συναισθήματά του, τὶς σκέψεις του καὶ τὰ κίνητρα ποὺ καθορίζουν τὶς πράξεις του.  Στὸ πέρασμα τῶν χρόνων, ἀναπτύχθηκαν πολλὲς διαφορετικὲς μέθοδοι ὑποκριτικῆς, καθεμία μὲ τὶς δικές της ἀρχές, ἀσκήσεις καὶ τρόπους προσέγγισης τοῦ ρόλου. Μία ἀπὸ τὶς πιὸ γνωστὲς μεθόδους εἶναι τὸ σύστημα τοῦ Κωνσταντὶν Στανισλάφσκι , τὸ ὁποῖο στηρίζεται στὴν ἀλήθεια τῶν συναισθημάτων, στὴν κατανόηση τῶν στόχων τοῦ χαρακτῆρα καὶ στὴν ἀνάλυση τῶν συνθηκῶν μέσα στὶς ὁποῖες ζεῖ. Ὁ ἠθοποιὸς δὲν ἀρκεῖται στὴν ἐξωτερικὴ μίμηση τῆς συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ προσπαθεῖ νὰ καταλάβει γιατὶ ὁ χαρακτήρας σκέφτεται, αἰσθάνεται καὶ πράττει μὲ ἕναν συγκεκριμένο τρόπο. Μία ἄλλη σημαντικὴ προσέγγιση εἶναι ἡ μέθοδος τοῦ Λη Στράσμπεργκ , γνωστὴ καὶ ὡς Method Acting. Σ' αὐτήν, ὁ ἠθοποιὸς μπορεῖ νὰ χρησιμοποιήσει προσωπικὰ ...

Τὰ «Ὀρεστειακά» τοῦ 1903 ὑπῆρξαν μία ἀπό τίς πλέον αἱματηρές καί δραματικές κορυφώσεις τοῦ λεγομένου  Γλωσσικοῦ Ζητήματος στήν Ἑλλάδα, ὅταν ἐξαιτίας μιᾶς ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ  ἡ Ἀθήνα  μετατράπηκε σέ πεδίο μάχης ΜΕ ΝΕΚΡΟΥΣ... Ἡ ἀφορμή δόθηκε τόν Νοέμβριο ἐκείνου τοῦ ἔτους, ὅταν τό Βασιλικό Θέατρο ΜΕ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΥΨΗΛΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α’, ἀποφάσισε νά ἀνεβάσει τήν «Ὀρέστεια» τοῦ Αἰσχύλου ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΗ στή  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ γλῶσσα ἀπό τόν καθηγητή Γεώργιο Σωτηριάδη.  Ἡ παράσταση αὐτή προκάλεσε τήν ὀργισμένη ἀντίδραση τῶν ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ὅπως δίδασκε —λανθασμένα*—ὁ καθηγητὴς ΜΙΣΤΡΙΩΤΗΣ (ἄριστος κατὰ τὰ ἄλλα φιλόλογος). Ἡ κυβέρνηση τοῦ Δημήτριου Ράλλη ἀρνήθηκε νά ὑποκύψει στίς πιέσεις τῶν Φοιτητῶν τοῦ ΜΙΣΤΡΙΩΤΗ  ποὺ ἀντιδροῦσαν στὴν ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΩΝ ΣΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ καί ἀποφάσισε νά προσ...

Τὸ ζήτημα  τοῦ Υἱοθετισμοῦ καὶ τοῦ Δοκητισμοῦ συνδέεται μὲ μία ἀπὸ τὶς σημαντικώτερες συζητήσεις γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς χριστιανικῆς πίστης: πῶς κατανοοῦσαν οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, τὴ σχέση Του μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του.  Ὁ ἱστορικὸς τῆς Καινῆς Διαθήκης Μπάρτ Ἔρμαν (Bart D. Ehrman) ἔχει ἀσχοληθεῖ ἐκτενῶς μὲ αὐτὸ τὸ ζήτημα καὶ ὑποστηρίζει ὅτι μία ἀπὸ τὶς ἀρχαιότερες χριστολογικὲς ἀντιλήψεις ἦταν ἡ χριστολογία τῆς ΕΞΥΨΩΣΗΣ τοῦ Ἰησοῦ, ἡ ὁποία συνδέεται μὲ αὐτὸ ποὺ οἱ μεταγενέστεροι μελετητὲς ὀνόμασαν ΥΙΟΘΕΤΙΣΜΟ. Ὁ Υἱοθετισμὸς ἀποτελεῖ μία χριστολογικὴ ἀντίληψη σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἀρχικὰ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἀνέδειξε σὲ Υἱὸ καὶ Κύριο σὲ κάποιο καθοριστικὸ σημεῖο τῆς ἱστορίας Του, ἰδιαίτερα κατὰ τὴν ἀνάστασή Του . Σὲ αὐτὴ τὴν προσέγγιση, ἡ θεϊκὴ ἐξουσία καὶ ἡ ὑψηλὴ θέση τοῦ Ἰησοῦ συνδέονται μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος Τὸν ἐξύψωσε.  Ἡ συγκεκριμένη χριστολογία μπορεῖ νὰ ἀνιχνευθεῖ σὲ ...