Διαμαντῆς Κούτουλας

Στὸ παγκόσμιο δραματολόγιο, ἡ τραγωδία «Προμηθεὺς Δεσμώτης» τοῦ Αἰσχύλου* δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα θεατρικὸ ἔργο, ἀλλὰ ἕνα βαθύτατα μυστηριακὸ κείμενο ποὺ ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς ἱεροσυλίας. Στὸ ἐπίκεντρο τῆς πλοκῆς βρίσκεται μία σκοτεινὴ προφητεία: ἡ μελλοντικὴ πτώση τοῦ Διός, τοῦ παντοδύναμου ἀρχηγοῦ τῶν θεῶν, ὁ ὁποῖος παρουσιάζεται ὡς ἕνας σκληρὸς καὶ ἀνελέητος νέος τύραννος. Ὁ ἁλυσοδεμένος στὸν Καύκασο Προμηθέας κατέχει ἕνα φοβερὸ μυστικό, τὸ ὁποῖο ἀρνεῖται νὰ ἀποκαλύψει στὸν Ἑρμῆ, τὸν ἀπεσταλμένο τοῦ Ὀλύμπου. Γνωρίζει ὅτι ὁ Ζεὺς σχεδιάζει ἕναν γάμο ποὺ θὰ ἀποβεῖ μοιραῖος γιὰ τὴν ἐξουσία του. Ἂν ὁ πατέρας τῶν θεῶν ἐνωθεῖ μὲ τὴ νηρηίδα Θέτιδα, τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθεῖ θὰ εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸν πατέρα του καὶ θὰ τὸν ἀνατρέψει, συνεχίζοντας τὸν αἰώνιο κύκλο τῆς θεϊκῆς πατροκτονίας, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Δίας εἶχε ἀνατρέψει τὸν Κρόνο καὶ ὁ Κρόνος τὸν Οὐρανό. Τελικὰ γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ κοσμικὴ καταστροφή, ὁ Ζεὺς ἀναγκάζεται νὰ συμβιβαστεῖ μέ τὸν καρφωμένο Προμη...

Ὁ Σάμουελ Χόαρ καὶ ἡ βρεττανικὴ στρατολόγησις τοῦ μελλοντικοῦ Ντοῦτσε Πρὶν  γίνει ὁ δικτάτωρ τῆς Ἰταλίας, πρὶν ἀπὸ τὴν πορεία πρὸς τὴ Ρώμη καὶ πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴ συμμαχία του μὲ τὸν Χίτλερ, ὁ Μπενῖτο Μουσσολίνι ἦταν ἕνας 34χρονος δημοσιογράφος μὲ ἰσχυρὲς πολιτικὲς φιλοδοξίες. Τὸ 1917, ἐν μέσῳ τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ἡ πορεία του διασταυρώθηκε μὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς σημαντικωτέρους ἀνθρώπους τῆς βρεττανικῆς ἀντικατασκοπείας: τὸν Σάμουελ Χόαρ. Καὶ ἡ συνάντησις αὐτὴ δὲν ἦταν ἁπλῶς μία πολιτικὴ γνωριμία. Τὰ ἀρχεῖα ποὺ ἐρεύνησε ὁ ἱστορικὸς τοῦ Cambridge Πήτερ Μάρτλαντ ἀπεκάλυψαν ὅτι ὁ Μουσσολίνι ἐλάμβανε 100 λίρες τὴν ἑβδομάδα ἀπὸ τὴν  βρεττανικὴ ὑπηρεσία πληροφοριῶν ΜΙ5 ἀπὸ τὸ φθινόπωρο τοῦ 1917 καὶ γιὰ τουλάχιστον ἕναν χρόνο, προκειμένου νὰ συνεχίσει τὴν προπολεμικὴ καὶ φιλοσυμμαχικὴ προπαγάνδα του. Ποιὸς ἦταν ὁ Σάμουελ Χόαρ; Ὁ Σάμουελ Τζων Γκέρνυ Χόαρ (1880–1959), γνωστὸς ἀργότερα ὡς Sir Samuel Hoare καὶ, ἀπ...

Ἀπὸ τὰ πιὸ δύσκολα καὶ ἀρχαιότερα προβλήματα τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς θεολογίας εἶναι τὸ πρόβλημα τοῦ Κακοῦ καὶ ἰδιαιτέρως στὶς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες γιὰ τὶς ὁποῖες ὁ θεὸς εἶναι ΕΝΑΣ καὶ ΠΑΝΑΓΑΘΟΣ.  Πῶς μπορεῖ λοιπὸν  νὰ ὑπάρχῃ τὸ Κακὸ σὲ ἕναν κόσμο δημιουργημένο ἀπὸ ἕναν Θεὸ παντοδύναμο, πάνσοφο καὶ ἀπολύτως ἀγαθό; Ἐὰν ὁ Θεὸς γνωρίζει τὸ Κακό, ἐὰν ἔχει τὴ δύναμι νὰ τὸ ἐμποδίσει καὶ ἐὰν ἀγαπᾷ τὰ δημιουργήματά Του, τότε γιατί τὸ ἐπιτρέπει;  Τὸ ἐρώτημα αὐτὸ {ποὺ ἔχει ἀποκληθῆ ἱστορικὰ ὡς  "τὸ πρόβλημα τῆς ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ"} ἀγγίζει τὸν πυρήνα τοῦ Μονοθεϊσμοῦ καὶ ἀναγκάζει τὸν θρησκευόμενο  ἄνθρωπο νὰ ἀναμετρηθῇ μὲ μία ἀπὸ τὶς βαθύτερες ἀντιφάσεις τῆς ἀνθρώπινης ἐμπειρίας: πῶς μπορεῖ νὰ συνυπάρχῃ ἡ πίστη σὲ ἕναν ἀπόλυτα ἀγαθὸ Θεὸ μὲ τὴν πραγματικότητα τοῦ πόνου, τῆς ἀδικίας, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου; Μέχρι καὶ τὸν 18ο αἰῶνα, μεγάλο μέρος τῆς δυτικῆς μεταφυσικῆς καὶ ἠθικῆς φιλοσοφίας, ἀπὸ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Ἀριστοτέλη μέχρι τὸν Πλωτῖνο, τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Αὐγο...