Διαμαντῆς Κούτουλας

Τὸ μυθιστόρημα "Τὸ ἐκκρεμὲς τοῦ Φουκώ"  τοῦ Οὐμπέρτο Ἔκο, ποὺ κυκλοφόρησε τὸ 1988, καὶ ἡ ὑπόθεση ἔχει ὡς ἑξῆς·  Ἕνας Ἰταλὸς ἐρευνητής τῆς ἱστορίας τῶν Ναϊτῶν,  ὁ Καζαουμπὸν γνωρίζει τὸν Μπέλμπο καὶ τὸν Ντιοταλλέβι , δύο ἄνδρες ποὺ ἐργάζονται σὲ ἕναν ἐκδοτικὸ οἶκο τοῦ Μιλάνου. Ἡ δουλειά τους τοὺς φέρνει σὲ ἐπαφὴ μὲ συγγραφεῖς καὶ ἐρευνητὲς ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τοὺς Ναΐτες, τὰ μυστικὰ τάγματα καὶ τὶς ἀποκρυφιστικὲς παραδόσεις. Ἀνάμεσά τους βρίσκεται ὁ συνταγματάρχης Ἀρντέντι , ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει ὅτι ἔχει ἀνακαλύψει σὲ ἕνα μεσαιωνικὸ χειρόγραφο τὸ κρυφὸ σχέδιο τῶν Ναϊτῶν Ἱπποτῶν: ἕνα σχέδιο ποὺ ἐπιβίωσε ἀπὸ τὴ διάλυση τοῦ τάγματος καὶ μεταδόθηκε μέσα ἀπὸ διαδοχικὲς μυστικὲς ὀργανώσεις. Ὁ Ἀρντἐντι ἐξηγεῖ ὅτι οἱ Ναΐτες εἶχαν ἀνακαλύψει ἕνα μεγάλο μυστικό, τὸ ὁποῖο συνδεόταν μὲ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἀόρατου συστήματος τελλουρικῶν δυνάμεων. Ὅμως, πρὶν προλάβει νὰ παρουσιάσει ὁλοκληρωμένα τὰ συμπεράσματά του, ἐξαφανίζεται. Τὰ ὅσα ἀφήνει πί...

ΕΙΣΑΓΩΓΗ . Ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικὰ κείμενα ποὺ συνδέονται μὲ τὴ σκέψη του ΠΑΡΑΚΕΛΣΟΥ (Paracelsus, 1493–1541)* εἶναι τὸ Liber de Nymphis, Sylphis, Pygmaeis et Salamandris et de Caeteris Spiritibus , τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε τὸ 1566, μετὰ τὸν θάνατό του. Σὲ αὐτὸ περιγράφονται διάφορες κατηγορίες στοιχειακῶν ὄντων, καθεμία συνδεδεμένη μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσερα παραδοσιακὰ στοιχεῖα: τὸ νερό, τὸν ἀέρα, τὴ γῆ καὶ τὴ φωτιά. Σύμφωνα μὲ τὴν κοσμοθεωρία τοῦ Παράκελσου, ἡ φύση δὲν ἀποτελοῦνταν μόνο ἀπὸ ὅσα μποροῦσε νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς αἰσθήσεις του. Στὸ πλαίσιο τῆς φιλοσοφίας του, ὑπῆρχαν καὶ ὄντα συνδεδεμένα μὲ τὶς θεμελιώδεις ποιότητες τῆς φύσης. Τὰ ὄντα αὐτὰ ὀνομάστηκαν Στοιχειακά, ἐπειδὴ ἡ παράδοση τὰ συνέδεε μὲ ἕνα συγκεκριμένο στοιχεῖο. Δὲν ταυτίζονταν ἀκριβῶς μὲ τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς δαίμονες τῆς ἀρχαίας μυθολογίας, ἀλλὰ ἀποτελοῦσαν ξεχωριστὴ κατηγορία στὸ πλαίσιο τῆς παρακελσιανῆς φυσικῆς φιλοσοφίας. Οἱ τέσσερις βασικὲς κατηγορίες εἶναι οἱ Nymphae , οἱ Sylphi , οἱ Pygmaei καὶ οἱ ...

1. Ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα καὶ τὸ πρόβλημα τῆς αὐθεντικότητας. Ἡ βιβλικὴ κριτικὴ προσπαθεῖ νὰ κατανοήσῃ πῶς διαμορφώθηκαν τὰ Εὐαγγέλια, ποιὲς παραδόσεις διασώζουν καὶ σὲ ποιον βαθμὸ τὰ λόγια ποὺ ἀποδίδονται στὸν Ἰησοῦ ἀντανακλοῦν τὴν ἱστορικὴ διδασκαλία του ἢ τὴ θεολογικὴ ἐπεξεργασία τῶν συγγραφέων τους.  Τὸ ζήτημα αὐτὸ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ προβλήματα τῆς ἱστορικῆς μελέτης τῆς Καινῆς Διαθήκης. Οἱ τέσσερις εὐαγγελιστὲς δὲν παρουσιάζουν ἕνα ἀπολύτως ὁμοιόμορφο κείμενο, ἀλλὰ διασώζουν κοινὲς παραδόσεις καὶ συγχρόνως δίνουν στὴν ἀφήγησή τους διαφορετικὴ θεολογικὴ κατεύθυνση. Ἡ βασικὴ δυσκολία εἶναι ὅτι δὲν διαθέτουμε ἄμεσα γραπτὰ κείμενα ποὺ νὰ συνέταξε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς. Τὰ λόγια του μεταδόθηκαν ἀρχικὰ προφορικά, διατηρήθηκαν στὴ μνήμη τῶν μαθητῶν καὶ τῶν πρώτων χριστιανικῶν κοινοτήτων καὶ ἀργότερα καταγράφηκαν σὲ κείμενα ποὺ ἀπευθύνονταν σὲ συγκεκριμένο κοινό, ὄχι στὰ ἀραμαϊκά, ἀλλὰ στὰ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Γι’ αὐτὸ ἡ βιβλικὴ κριτικὴ δὲν ἀναζητεῖ μόνο τὸ τί εἶπε ὁ Ἰησοῦς, ἀλλὰ καὶ τὸ π...