Διαμαντῆς Κούτουλας

Συνοψίζω παρακἀτω  ὁρισμένες "φιλοσοφικές" θέσεις γιὰ κάποιους ἐνδιαφερόμενους περὶ Πνευματικῶν θεμάτων , φοιτητὲς κυρίως—καὶ ὄχι μόνο. —τὸ Ὅλον δὲν εἶναι τὸ ἄθροισμα τῶν Μερῶν τὰ ὁποῖα τὸ ἁπαρτίζουν, ἀλλά ἡ ΣΧΕΣΗ τους. —ὅ,τι ἰσχύει γιὰ τὰ Μέρη ΔΕΝ  ἰσχύει ἀπαραίτητα καὶ γιὰ τὸ Ὅλον (πχ. τὰ Μέρη μπορεῖ νὰ πεθαίνουν, τὸ Ὅλον ὄχι). —ἡ ΓΝΩΣΗ τῶν Μερῶν ποὺ συνθέτουν τὸ Ὅλον δὲν σημαίνει καὶ γνώση τοῦ Ὅλου (πχ. ὴ γνώση τοῦ  χλωρίου καὶ τοῦ νατρίου δέν συνεπάγεται καὶ γνώση τοῦ ἁλατιοῦ=χλωριούχου νατρίου). —τὸ  Ὅλον ὡς Ὅλον εἶναι ΑΠΕΙΡΟΝ καὶ τὸ ΑΠΕΙΡΟΝ ἐπειδὴ δέν ἔχει ΟΡΙΑ , δέν μπορεῖ νὰ διαθέτει (αύτοσυνείδηση) , διότι ἡ Συνείδηση προϋποθέτει ὔπαρξη ὁρίων, ἐπειδὴ ἀκριβῶς   Συνείδηση ΕΙΝΑΙ ἡ γνώση τῶν ΟΡΙΩΝ. —ἂν ἰσχύει ὅτι ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ τότε τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ γνωστεῖ περὶ αύτοῦ,  διότι τὸ ΕΝ ὑπερβαίνει τὸν ΔΥΙΣΜΟ μεταξὺ (γιγνώσκοντος) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ καὶ (γιγνωσκομένου) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ.

Ὁ ἄνθρωπος δέν ἀποτελεῖται (μόνο) ἀπὸ Φῶς—ὅπως διατείνονται διάφορες ἀφελεῖς ἀνατολικὲς παραδόσεις—ἀλλὰ ΜΑΖΙ ἀπὸ Φῶς ΚΑΙ Σκότος.  Ἐξάλλου, ὅλη ἡ Ζωὴ του εἶναι τὸ πεδίο αὐτῆς τῆς ὁλοκληρωτικῆς Μάχης, ἑντός του, μεταξὺ Φωτὸς καί Σκότους. Τί ἀπὸ τὰ δύο θὰ ἐπικρατήσει τελικὰ  μέσα του,  ΦΩΣ ἢ ΣΚΟΤΟΣ,  θὰ κριθεῖ ἀπὸ τὸν χαρακτῆρα  τὸν ὁποῖο  ἔχει διαμορφώσει   ὁ καθἐνας  στὴ ζωή του  (ἢ  τὸν χαρακτῆρα μέ τὸν ὁποῖο ἔχει γεννηθεῖ—δηλ. ἀπὸ τί "πάστα" εἶναι φτιαγμένος...). Σὲ κάθε περίπτωση ἰσχὐει τὸ ρηθέν τοῦ Ἡρἀκλειτου:  ΗΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠῼ ΔΑΙΜΩΝ {=ὁ χαρακτῆρας τοῦ ἀνθρώπου καθορίζει τὸ πεπρωμένο του}.

Σύμφωνα μὲ τὸ ΕΒΡΑΪΚΟ πρωτότυπο τῆς ΕΞΟΔΟΥ, ὀταν ὁ Μωυσῆς στὴν Καιόμενη Βάτο ρώτησε τὸν Θεὸ νὰ ἀποκαλύψει τὸ Ὄνομα Του (ΕΞ.3,14), Ἐκεῖνος ἀπάντησε: Ehyeh Asher Ehyeh (אֶהְיֶה אֲשֶׁר אֶהְיֶה) ποὺ σημαίνει "ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ", δηλ. ὁ ΑΝΩΝΥΜΟΣ, ὁ ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟΣ, ὁ παντελῶς Ἐλεύθερος κλπ. Ἀργότερα οἱ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ μετἀφρασαν στά ἑλληνικὰ τὴν φρἀση αὐτὴ τοῦ ἑβραϊκοῦ βιβλικοῦ  κειμένου, μέ τὴν μετοχὴ ἐνεστῶτος τοῦ "εἰμί":   "ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ" —κι ἔτσι ἀπέδωσαν στὸν Γιαχβὲ τῆς Βὶβλου ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ χαρακτηριστικά. Σὲ κάθε περίπτωση τὸ ρῆμα ΕΙΜΙ אֶהְיֶה (Ehyeh) στὸν Ἰσραὴλ συνδέθηκε  μὲ τὸ Ἅγιο Ὄνομα καὶ θεωρεῖτο βλασφημία ἡ χρησιμοποίηση του. Γι αύτὸ κι ὀ ΚΑΪΑΦΑΣ ἐξανέστη ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἀπάντησε, στὸ ἐρώτημα του "ἂν εἶναι ὁ Μεσσίας", μὲ τὸ ΕΓΩ ΕΙΜΙ.