Διαμαντῆς Κούτουλας

ΕΙΣΑΓΩΓΗ . Ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικὰ κείμενα ποὺ συνδέονται μὲ τὴ σκέψη του ΠΑΡΑΚΕΛΣΟΥ (Paracelsus, 1493–1541)* εἶναι τὸ Liber de Nymphis, Sylphis, Pygmaeis et Salamandris et de Caeteris Spiritibus , τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε τὸ 1566, μετὰ τὸν θάνατό του. Σὲ αὐτὸ περιγράφονται διάφορες κατηγορίες στοιχειακῶν ὄντων, καθεμία συνδεδεμένη μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσερα παραδοσιακὰ στοιχεῖα: τὸ νερό, τὸν ἀέρα, τὴ γῆ καὶ τὴ φωτιά. Σύμφωνα μὲ τὴν κοσμοθεωρία τοῦ Παράκελσου, ἡ φύση δὲν ἀποτελοῦνταν μόνο ἀπὸ ὅσα μποροῦσε νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς αἰσθήσεις του. Στὸ πλαίσιο τῆς φιλοσοφίας του, ὑπῆρχαν καὶ ὄντα συνδεδεμένα μὲ τὶς θεμελιώδεις ποιότητες τῆς φύσης. Τὰ ὄντα αὐτὰ ὀνομάστηκαν Στοιχειακά, ἐπειδὴ ἡ παράδοση τὰ συνέδεε μὲ ἕνα συγκεκριμένο στοιχεῖο. Δὲν ταυτίζονταν ἀκριβῶς μὲ τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς δαίμονες τῆς ἀρχαίας μυθολογίας, ἀλλὰ ἀποτελοῦσαν ξεχωριστὴ κατηγορία στὸ πλαίσιο τῆς παρακελσιανῆς φυσικῆς φιλοσοφίας. Οἱ τέσσερις βασικὲς κατηγορίες εἶναι οἱ Nymphae , οἱ Sylphi , οἱ Pygmaei καὶ οἱ ...

1. Ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα καὶ τὸ πρόβλημα τῆς αὐθεντικότητας. Ἡ βιβλικὴ κριτικὴ προσπαθεῖ νὰ κατανοήσῃ πῶς διαμορφώθηκαν τὰ Εὐαγγέλια, ποιὲς παραδόσεις διασώζουν καὶ σὲ ποιον βαθμὸ τὰ λόγια ποὺ ἀποδίδονται στὸν Ἰησοῦ ἀντανακλοῦν τὴν ἱστορικὴ διδασκαλία του ἢ τὴ θεολογικὴ ἐπεξεργασία τῶν συγγραφέων τους.  Τὸ ζήτημα αὐτὸ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ προβλήματα τῆς ἱστορικῆς μελέτης τῆς Καινῆς Διαθήκης. Οἱ τέσσερις εὐαγγελιστὲς δὲν παρουσιάζουν ἕνα ἀπολύτως ὁμοιόμορφο κείμενο, ἀλλὰ διασώζουν κοινὲς παραδόσεις καὶ συγχρόνως δίνουν στὴν ἀφήγησή τους διαφορετικὴ θεολογικὴ κατεύθυνση. Ἡ βασικὴ δυσκολία εἶναι ὅτι δὲν διαθέτουμε ἄμεσα γραπτὰ κείμενα ποὺ νὰ συνέταξε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς. Τὰ λόγια του μεταδόθηκαν ἀρχικὰ προφορικά, διατηρήθηκαν στὴ μνήμη τῶν μαθητῶν καὶ τῶν πρώτων χριστιανικῶν κοινοτήτων καὶ ἀργότερα καταγράφηκαν σὲ κείμενα ποὺ ἀπευθύνονταν σὲ συγκεκριμένο κοινό, ὄχι στὰ ἀραμαϊκά, ἀλλὰ στὰ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Γι’ αὐτὸ ἡ βιβλικὴ κριτικὴ δὲν ἀναζητεῖ μόνο τὸ τί εἶπε ὁ Ἰησοῦς, ἀλλὰ καὶ τὸ π...

Γράφει ὁ ΝΙΤΣΕ στή "ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ" {1872/1886} ὅτι οἱ Τραγικοὶ Ἥρωες ἀποτελοῦν προσωπεῖα τοῦ ΠΑΣΧΟΝΤΟΣ ‒ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥ  ΔΙΟΝΥΣΟΥ  (βλ. μῦθο Ζαγρἐως)  τοῦ ΤΡΑΓΙΚΟΥ  συμβόλου τῆς ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ {τὸ σύμπαν διέπεται ἀπὸ μιὰ ἀκόρεστη Βούληση γιὰ ὕπαρξη χωρὶς σκοπό=ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ}.  Ἀντιθέτως τὰ ἐπιμέρους ΑΤΟΜΑ καταντοῦν  ΚΩΜΙΚΑ πρόσωπα διότι πιστεύουν στὸν μῦθο τῆς ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ Ἀθανασίας τους, ἐνῶ ΤΡΑΓΙΚΟ πρόσωπο εἶναι ἐκεῖνο ποὺ συνειδητοποιεῖ ὅτι Η ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ καὶ μοῖρα της εἶναι ὁ ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ διότι ἡ ὕπαρξη της ἀποτελεῖ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ {=βουδισμός} . Ποῦ ἔγκειται  λοιπὸν ἡ Λύτρωση (ΚΑΘΑΡΣΗ)  τῆς Τραγωδίας κατὰ τὸν Νίτσε  ;  Στὴν ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ὅτι Η ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, τὸ Μέρος ΜΕΤΕΧΕΙ στὸ Ὅλον, ὀπότε ἡ ἑκάστοτε ἐξατομίκευση ἀκολουθεῖται ἀπὸ μιὰν νέα Ἑνότητα τῶν Πάντων. —————— ΥΓ. ...