Διαμαντῆς Κούτουλας

Τὸ ἡμερολόγιο τοῦ Γκαλεάτσο Τσιάνο, ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας καὶ γαμπροῦ τοῦ Μπενίτο Μουσολίνι ( συζὺγου τῆς κὀρης του Ἔντας) ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς σημαντικώτερες πρωτογενεῖς πηγὲς γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ διπλωματικὴ ἱστορία τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οἱ καταγραφές του φωτίζουν τὸ παρασκήνιο τῶν σχέσεων τῆς Ἰταλίας μὲ τὴ Γερμανία, τὶς φιλοδοξίες τοῦ φασιστικοῦ καθεστῶτος καὶ τὶς ἀποφάσεις ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἰταλικὴ εἰσβολὴ στὴν Ἑλλάδα, στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940. Ὑπάρχει, ὅμως, ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα: τὸ ἡμερολόγιο ποὺ γνωρίζουμε σήμερα δὲν φαίνεται νὰ διατηρεῖ σὲ ὅλες του τὶς λεπτομέρειες τὴν ἀρχικὴ μορφὴ τοῦ χειρογράφου.  Ἀρχειακὲς παρατηρήσεις, διαγραφές, ἀπουσίες σελίδων καὶ χρονολογικὲς ἀσυνέπειες ἔχουν προκαλέσει ἐρωτήματα γιὰ τὴν ἀξιοπιστία του. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐνδιαφέροντα ζητήματα ἀφορᾷ τὶς ἡμέρες τῆς ἰταλικῆς εἰσβολῆς στὴν Ἑλλάδα. Σύμφωνα μὲ τὶς παρατηρήσεις τοῦ ἱστορικοῦ Γκαετάνο Σαλβεμίνι, ποὺ μελέτησε φωτογρ...

Τὸ μυθιστόρημα "Τὸ ἐκκρεμὲς τοῦ Φουκώ"  τοῦ Οὐμπέρτο Ἔκο, ποὺ κυκλοφόρησε τὸ 1988, καὶ ἡ ὑπόθεση ἔχει ὡς ἑξῆς·  Ἕνας Ἰταλὸς ἐρευνητής τῆς ἱστορίας τῶν Ναϊτῶν,  ὁ Καζαουμπὸν γνωρίζει τὸν Μπέλμπο καὶ τὸν Ντιοταλλέβι , δύο ἄνδρες ποὺ ἐργάζονται σὲ ἕναν ἐκδοτικὸ οἶκο τοῦ Μιλάνου. Ἡ δουλειά τους τοὺς φέρνει σὲ ἐπαφὴ μὲ συγγραφεῖς καὶ ἐρευνητὲς ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τοὺς Ναΐτες, τὰ μυστικὰ τάγματα καὶ τὶς ἀποκρυφιστικὲς παραδόσεις. Ἀνάμεσά τους βρίσκεται ὁ συνταγματάρχης Ἀρντέντι , ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει ὅτι ἔχει ἀνακαλύψει σὲ ἕνα μεσαιωνικὸ χειρόγραφο τὸ κρυφὸ σχέδιο τῶν Ναϊτῶν Ἱπποτῶν: ἕνα σχέδιο ποὺ ἐπιβίωσε ἀπὸ τὴ διάλυση τοῦ τάγματος καὶ μεταδόθηκε μέσα ἀπὸ διαδοχικὲς μυστικὲς ὀργανώσεις. Ὁ Ἀρντἐντι ἐξηγεῖ ὅτι οἱ Ναΐτες εἶχαν ἀνακαλύψει ἕνα μεγάλο μυστικό, τὸ ὁποῖο συνδεόταν μὲ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἀόρατου συστήματος τελλουρικῶν δυνάμεων. Ὅμως, πρὶν προλάβει νὰ παρουσιάσει ὁλοκληρωμένα τὰ συμπεράσματά του, ἐξαφανίζεται. Τὰ ὅσα ἀφήνει πί...

ΕΙΣΑΓΩΓΗ . Ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικὰ κείμενα ποὺ συνδέονται μὲ τὴ σκέψη του ΠΑΡΑΚΕΛΣΟΥ (Paracelsus, 1493–1541)* εἶναι τὸ Liber de Nymphis, Sylphis, Pygmaeis et Salamandris et de Caeteris Spiritibus , τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε τὸ 1566, μετὰ τὸν θάνατό του. Σὲ αὐτὸ περιγράφονται διάφορες κατηγορίες στοιχειακῶν ὄντων, καθεμία συνδεδεμένη μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσερα παραδοσιακὰ στοιχεῖα: τὸ νερό, τὸν ἀέρα, τὴ γῆ καὶ τὴ φωτιά. Σύμφωνα μὲ τὴν κοσμοθεωρία τοῦ Παράκελσου, ἡ φύση δὲν ἀποτελοῦνταν μόνο ἀπὸ ὅσα μποροῦσε νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς αἰσθήσεις του. Στὸ πλαίσιο τῆς φιλοσοφίας του, ὑπῆρχαν καὶ ὄντα συνδεδεμένα μὲ τὶς θεμελιώδεις ποιότητες τῆς φύσης. Τὰ ὄντα αὐτὰ ὀνομάστηκαν Στοιχειακά, ἐπειδὴ ἡ παράδοση τὰ συνέδεε μὲ ἕνα συγκεκριμένο στοιχεῖο. Δὲν ταυτίζονταν ἀκριβῶς μὲ τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς δαίμονες τῆς ἀρχαίας μυθολογίας, ἀλλὰ ἀποτελοῦσαν ξεχωριστὴ κατηγορία στὸ πλαίσιο τῆς παρακελσιανῆς φυσικῆς φιλοσοφίας. Οἱ τέσσερις βασικὲς κατηγορίες εἶναι οἱ Nymphae , οἱ Sylphi , οἱ Pygmaei καὶ οἱ ...