Διαμαντῆς Κούτουλας

Πρὶν δημοσιοποιηθοῦν (καὶ γίνουν ἀποδεκτὰ τὰ πορίσματα τοῦ Μέντελ*) γιὰ τὴν ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ, ἔγραψε ὀ Ἴψεν  στούς "ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ"  { Gengagere =αὐτοὶ ποὺ περπατοῦν ξανὰ στὴ γῆ/ 1881 }   μὲ τὴν ἑξῆς ὐπόθεση·  Ἡ Ἑλένη Ἄλβινγκ, χήρα τοῦ  λοχαγοῦ Ἄλβινγκ, ἑτοιμάζεται νὰ ἐγκαινιάσει ἕνα ὀρφανοτροφείο ποὺ ἔχτισε στὴ μνήμη τοῦ ἄντρα της. Σκοπός της εἶναι νὰ τιμήσει τὸ ὄνομά του στὴν κοινωνία, ἀλλὰ καὶ νὰ ξεκαθαρίσει μιὰ γιὰ πάντα μὲ τὸ ἁμαρτωλὸ παρελθόν του, ἀφοῦ ὁ λοχαγὸς ἦταν στὴν πραγματικότητα ἕνας ἄσωτος, διεφθαρμένος γυναικᾶς, πρᾶγμα ποὺ ἡ ἴδια κρατοῦσε κρυφὸ γιὰ χάρη τῆς κοινωνικῆς εὐπρέπειας.  Γιὰ τὰ ἐγκαίνια ἐπιστρέφει ἀπὸ τὸ Παρίσι ὁ μοναχογιός της, ὁ Ὄσβαλντ, ἕνας ταλαντοῦχος ζωγράφος. Μαζί τους βρίσκεται ὁ πάστορας Μάντερς, παλιὸς οἰκογενειακὸς φίλος καὶ σύμβουλος, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ τὴν αὐστηρὴ ἠθικὴ τῆς ἐποχῆς, καθὼς καὶ ἡ Ῥεγγίνα, ἡ νεαρὴ ὑπηρέτρια τοῦ σπιτιοῦ.  Ἡ ἀτμόσφαιρα ἀρχίζει νὰ σκοτεινιάζει ὅταν ἀ...

Στὸν σύγχρονο κόσμο τῆς ψυχοθεραπείας, ἡ Συστημική Ἀναπαράσταση  (Systemic Constellations) ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πιὸ βαθιές, βιωματικὲς μεθόδους γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τῶν ἀόρατων δεσμῶν ποὺ μᾶς κρατοῦν ἐγκλωβισμένους σὲ παλαιὰ οἰκογενειακὰ μοτίβα. Ἱδρυμένη ἀπὸ τὸν Γερμανὸ ψυχοθεραπευτὴ Bert Hellinger στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, ἡ μέθοδος αὐτὴ δὲν ἐξετάζει τὸ ἄτομο ὡς μία ἀπομονωμένη μονάδα, ἀλλὰ ὡς ὀργανικὸ μέλος ἑνὸς εὐρύτερου συστήματος, ὅπως εἶναι ἡ οἰκογένεια. Ἡ βασικὴ παραδοχὴ τῆς μεθόδου εἶναι ὅτι πολλὰ ἀπὸ τὰ ψυχολογικά, σωματικὰ ἢ σχεσιακὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπλίζουμε σήμερα, δὲν ἔχουν τὶς ρίζες τους στὴν προσωπική μας ζωὴ, ἀλλὰ σὲ τραύματα προηγούμενων γενεῶν . Μιὰ ἀδικία, ἕνας πρόωρος θάνατος, ἕνας ἀποκλεισμὸς μέλους ἢ ἕνα ἀνείπωτο μυστικὸ στὸ παρελθὸν τῆς οἰκογένειας, μπορεῖ νὰ δημιουργήσει «ἐμπλοκὲς» ποὺ ἐπηρεάζουν τοὺς ἀπογόνους, οἱ ὁποῖοι ἀσυνείδητα ἐπαναλαμβάνουν τὴν ἴδια μοῖρα ἀπὸ τυφλὴ ἀγάπη καὶ πίστη στὸ σύστημα. Ἡ Διαδικασία...

Οἱ Προσωκρατικοί φιλόσοφοι ἀπέτυχαν κυρίως στὸ ὅτι δὲν κατάφεραν νὰ καταλήξουν σὲ μιὰ κοινή, ἐπαληθεύσιμη ἀλήθεια γιὰ τὴν ΠΡΩΤΗ ΑΡΧΗ τοῦ κόσμου, δὲν μπόρεσαν νὰ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΝ  τὴ φύση μὲ τρόπο ἐπαρκῆ καὶ καθολικό, καθὼς ἐπίσης καὶ στὸ ὅτι παραμέλησαν τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἠθική. Ἂν καὶ ἔθεσαν τὰ θεμέλια τοῦ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ, ἡ ἀποτυχία τους ἐντοπίζεται κυρίως στοὺς ἑξῆς τομεῖς : 1) Τὸ παράδοξο τῆς μεταβολῆς:  Δὲν μπόρεσαν νὰ ἐξηγήσουν ΠΩΣ  καὶ ΓΙΑΤΙ  ἡ πρωταρχικὴ  Ὕλη ἀλλάζει μορφὲς γιὰ νὰ δημιουργήσει τὴν ποικιλία τοῦ κόσμου. 2) Ὑπερβολικὴ ἁπλούστευση στὴν περιγραφὴ τοῦ Κόσμου :  Προσπάθησαν νὰ ἐξηγήσουν τὴν πολυπλοκότητα τοῦ σύμπαντος ἀναγάγοντάς τα ὅλα σὲ ἕνα καὶ μόνο στοιχεῖο, χωρὶς ὅμως νὰ συμφωνήσουν ΠΟΙΟ εἶναι αύτό, ἀφήνοντας ἀναπάντητα τὰ πρακτικὰ ἐρωτήματα γιὰ τὰ φυσικὰ καὶ βιολογικὰ φαινόμενα. 3) Ἀνυπαρξία Ἐπαλήθευσης:  Οἱ ἀντιλήψεις  τους περὶ ΜΙΑΣ Πρώτης Ἀρχῆς τοῦ Παντὸς ἐπειδὴ ἦταν ΕΝΟΡΑΤΙΚΕΣ ἰδέες ποὺ δὲν προκύπτουν ἀπὸ τὸ παρατηρήσιμο ...