Διαμαντῆς Κούτουλας

"Καμπάλα" ὀνομάζεται ἡ νεοπλατωνικὴ παρράδοση τοῦ ἑβραϊκοῦ Μυστικισμοῦ καὶ τὴν καλύτερη (κατὰ τὴ γνώμη μου) ἐκδοχή της παρουσίασε τὸν 16ο αἰ. ὁ ἑβραῖος ραββῖνος καὶ μύστης  ΙΣΑΑΚ ΛΟΥΡΙΑ {+1572}. Παρακάτω συνοψίζω τὶς ἀρχὲς τῆς Λουριανῆς Καμπάλα γιὰ κάθε ἐνδιαφερὸμενο περὶ πνευματικῶν θεμἀτων· 1)  ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ—ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ Γιὰ νὰ ὑπάρξει Κόσμος, ὁ ΑΠΕΙΡΟΣ ΘΕΟΣ (Ein Sof) πραγματοποιεῖ μιὰν  ΑΥΤΟΣΥΣΤΟΛΗ (Tzimtzum). [ Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς ἐγκαταλείπει πραγματικὰ ἕναν χῶρο, ἀλλὰ ὅτι περιορίζει τὴν ἄπειρη παρουσία Του, δημιουργῶντας ἕναν {σκοτεινό/κενό}  "τόπο" γιὰ νὰ ὑπάρξει ἡ Δημιουργία. 2) ΤΟ ΘΕΙΟ ΦΩΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ Μετὰ τὴν  Αὐτουστολή τοῦ Ἀπείρου Θεοῦ, μιὰ λεπτὴ ἀκτῖνα Θεϊκοῦ Φωτὸς  εἰσέρχεται στὸν "κενὸ χῶρο" καὶ ἀρχίζει νὰ ὀργανώνει τὴ Δημιουργία. Τὸ Φῶς αὐτὸ μεταφέρει τὴ δημιουργικὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἐντὸς τοῦ "σκοτεινοῦ, κενοῦ χώρου". 3) Η...

Σύμφωνα μὲ τὸ ΕΒΡΑΪΚΟ πρωτότυπο τῆς ΕΞΟΔΟΥ, ὀταν ὁ Μωυσῆς στὴν Καιόμενη Βάτο ρώτησε τὸν Θεὸ νὰ ἀποκαλύψει τὸ Ὄνομα Του (ΕΞ.3,14), Ἐκεῖνος ἀπάντησε: Ehyeh Asher Ehyeh (אֶהְיֶה אֲשֶׁר אֶהְיֶה) ποὺ σημαίνει "ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ", δηλ. ὁ ΑΝΩΝΥΜΟΣ, ὁ ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟΣ, ὁ παντελῶς Ἐλεύθερος κλπ. Ἀργότερα οἱ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ μετἀφρασαν στά ἑλληνικὰ τὴν φρἀση αὐτὴ τοῦ ἑβραϊκοῦ βιβλικοῦ  κειμένου, μέ τὴν μετοχὴ ἐνεστῶτος τοῦ "εἰμί":   "ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ" —κι ἔτσι ἀπέδωσαν στὸν Γιαχβὲ τῆς Βὶβλου ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ χαρακτηριστικά. Σὲ κάθε περίπτωση τὸ ρῆμα ΕΙΜΙ אֶהְיֶה (Ehyeh) στὸν Ἰσραὴλ συνδέθηκε  μὲ τὸ Ἅγιο Ὄνομα καὶ θεωρεῖτο βλασφημία ἡ χρησιμοποίηση του. Γι αύτὸ κι ὀ ΚΑΪΑΦΑΣ ἐξανέστη ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἀπάντησε, στὸ ἐρώτημα του "ἂν εἶναι ὁ Μεσσίας", μὲ τὸ ΕΓΩ ΕΙΜΙ.

Πρῶτοι οἱ Ἀτομικοὶ Φιλόσοφοι, ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ καὶ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ, διαφοροποίησαν τὴν ἔννοια τοῦ "ΜΗ ΟΝΤΟΣ" ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ "ΜΗΔΕΝΟΣ".  Γι αὐτοὺς τούς Φιλοσόφους ἐνῶ τὸ "ΜΗΔΕΝ" σήμαινε τὸ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ, τὸ "ΜΗ ΟΝ" σήμαινε τὸ ΚΕΝΟ ὡς ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΟ καὶ ΜΗ ΑΙΣΘΗΤΟ (δηλ. τὸ "ΑΠΕΙΡΟΝ" τοῦ ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΥ). Κατόπιν ὁ ΠΛΑΤΩΝ θεώρησε στόν "ΣΟΦΙΣΤΗ" ὡς "ΜΗ ΟΝ", τὸ ὅλως ἕτερον, τὸ παντελῶς ΑΝΟΜΟΙΟ (πιθανῶς, τὴν ὑψηλότερη ἔννοια τῆς ἀρχαίας Φιλοσοφίας) ἐνῶ στόν "ΤΙΜΑΙΟ" χαρακτηριστικὰ μὴ ὄντος ἀποδίδει στὴν λεγόμενη "ΧΩΡΑ", τὸν "χῶρο" {;} ὅπου ΑΝΤΙΚΑΤΡΟΠΤΙΖΟΝΤΑΙ οἱ ΙΔΕΕΣ καὶ ἀποκτοῦν ἔτσι ἐφήμερη ὐπαρξη  τὰ Αἰσθητά...   Ἐν συνεχείᾳ ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ θεώρησε ὡς "ΜΗ ΟΝ" τήν πλατωνική "χώρα" , τὴν ὁποία προσδιόρισε ὡς τὸ ἀπροσδιόριστο ὑπόστρωμα τῆς μετέπειτα ἀποκληθεἰσας ΠΡΩΤΗΣ ΥΛΗΣ (δηλ. τῆς ὕλης ΠΕΡΑΝ τῶν άρχικῶν τεσσάρων στοιχείων=ΠΥΡ—ΓΗ—ΑΗΡ—ΥΔΩΡ).  ...