Διαμαντῆς Κούτουλας

Ὁ Παράκελσος καὶ ἡ μυστικὴ φύση τῶν τεσσάρων στοιχείων Στὴν ἱστορία τῆς ἀλχημείας καὶ τῆς δυτικῆς ἐσωτερικῆς παράδοσης, λίγες μορφὲς ἔχουν συνδεθεῖ τόσο στενὰ μὲ τὴ μελέτη τῶν ἀοράτων δυνάμεων τῆς φύσης ὅσο ὁ Παράκελσος (Paracelsus, 1493–1541). Ὁ ἰατρὸς καὶ φιλόσοφος τῆς Ἀναγέννησης ἀσχολήθηκε μὲ τὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ φυσικὸ περιβάλλον, τὰ τέσσερα στοιχεῖα καὶ τὶς ἀόρατες ὀντότητες ποὺ, σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία του, συνδέονταν μὲ τὶς δυνάμεις τῆς φύσης. Τὸ ὄνομά του κατέχει ξεχωριστὴ θέση στὴν ἐξέλιξη τῆς δυτικῆς ἐσωτερικῆς σκέψης, ἐπειδὴ συνέδεσε τὴν ἰατρική, τὴν ἀλχημεία καὶ τὴ φυσικὴ φιλοσοφία μὲ μία εὐρύτερη ἀντίληψη γιὰ τὴ δομὴ τοῦ κόσμου. Ἡ προσέγγισή του ἀντανακλᾷ μία ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ παρατήρηση τῆς φύσης συνυπῆρχε μὲ θρησκευτικὲς πεποιθήσεις, μυθολογικὲς παραδόσεις καὶ ἀλχημικὲς ἐρμηνεῖες. Ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικὰ κείμενα ποὺ συνδέονται μὲ τὴ σκέψη του εἶναι τὸ Liber de Nymphis, Sylphis, Pygmaeis et Salamandris et de Caeteris Spiritibus , τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε...

Τὸ μυθιστόρημα Τὸ ἐκκρεμὲς τοῦ Φουκώ τοῦ Οὐμπέρτο Ἔκο, ποὺ κυκλοφόρησε τὸ 1988, ξεκινᾷ στὸ Παρίσι, ὅπου ὁ Καζαουμπόν, ἕνας νεαρὸς Ἰταλὸς ἐρευνητὴς καὶ ἀφηγητὴς τῆς ἱστορίας, κρύβεται στὸ Μουσεῖο τῶν Τεχνῶν καὶ τῶν Ἐπαγγελμάτων. Ἐκεῖ βρίσκεται τὸ περίφημο ἐκκρεμὲς τοῦ Φουκώ, καὶ ὁ Καζαουμπόν περιμένει νὰ διαπιστώσει ἂν θὰ συμβεῖ κάτι ποὺ θὰ ἐπιβεβαιώσει μιὰ παράξενη θεωρία σχετικὴ μὲ τὸ κέντρο τῆς Γῆς καὶ ἕνα μυστικὸ σχέδιο ποὺ ἔχει κατασκευαστεῖ μέσα ἀπὸ χρόνια ἐρευνῶν. Γιὰ νὰ καταλάβουμε πῶς ἔφτασε ὡς ἐκεῖ, ἡ ἀφήγηση γυρίζει στὸ παρελθόν. Ὁ Καζαουμπὸν γνωρίζει τὸν Μπέλμπο καὶ τὸν Ντιοταλλέβι , δύο ἄνδρες ποὺ ἐργάζονται σὲ ἕναν ἐκδοτικὸ οἶκο τοῦ Μιλάνου. Ἡ δουλειά τους τοὺς φέρνει σὲ ἐπαφὴ μὲ συγγραφεῖς καὶ ἐρευνητὲς ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τοὺς Ναΐτες, τὰ μυστικὰ τάγματα καὶ τὶς ἀποκρυφιστικὲς παραδόσεις. Ἀνάμεσά τους βρίσκεται ὁ συνταγματάρχης Ἀρντέντι , ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει ὅτι ἔχει ἀνακαλύψει τὸ κρυφὸ σχέδιο τῶν Ναϊτῶν Ἱπποτῶν: ἕνα σχέδιο ποὺ ἐπιβίωσε ἀπὸ τὴ διάλυση τοῦ τάγ...

Γράφει ὁ ΝΙΤΣΕ στή "ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ" {1872/1886} ὅτι οἱ Τραγικοὶ Ἥρωες ἀποτελοῦν προσωπεῖα τοῦ ΠΑΣΧΟΝΤΟΣ ‒ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥ  ΔΙΟΝΥΣΟΥ  (βλ. μῦθο Ζαγρἐως)  τοῦ ΤΡΑΓΙΚΟΥ  συμβόλου τῆς ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ {τὸ σύμπαν διέπεται ἀπὸ μιὰ ἀκόρεστη Βούληση γιὰ ὕπαρξη χωρὶς σκοπό=ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ}.  Ἀντιθέτως τὰ ἐπιμέρους ΑΤΟΜΑ καταντοῦν  ΚΩΜΙΚΑ πρόσωπα διότι πιστεύουν στὸν μῦθο τῆς ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ Ἀθανασίας τους, ἐνῶ ΤΡΑΓΙΚΟ πρόσωπο εἶναι ἐκεῖνο ποὺ συνειδητοποιεῖ ὅτι Η ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ καὶ μοῖρα της εἶναι ὁ ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ διότι ἡ ὕπαρξη της ἀποτελεῖ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ {=βουδισμός} . Ποῦ ἔγκειται  λοιπὸν ἡ Λύτρωση (ΚΑΘΑΡΣΗ)  τῆς Τραγωδίας κατὰ τὸν Νίτσε  ;  Στὴν ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ὅτι Η ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, τὸ Μέρος ΜΕΤΕΧΕΙ στὸ Ὅλον, ὀπότε ἡ ἑκάστοτε ἐξατομίκευση ἀκολουθεῖται ἀπὸ μιὰν νέα Ἑνότητα τῶν Πάντων. —————— ΥΓ. ...