Διαμαντῆς Κούτουλας

Στὴν ἀρχαία Ἀθήνα τὸ Θέατρο ἀποτελοῦσε θρησκευτικὴ ἐκδήλωση κι ὂχι μόνον ψυχαγωγία. Ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικώτερους χώρους δημόσιου διαλόγου. Στὴ σκηνὴ τοῦ θεάτρου οἱ Ἀθηναῖοι μποροῦσαν νὰ ἀκούσουν κρίσεις γιὰ τὴν πολιτική, τὸν πόλεμο, τοὺς ἄρχοντες, τὴν κοινωνία, τὴ θρησκεία, ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους. Ἡ ἐλευθερία αὐτὴ, ὅμως, δὲν ἦταν ἀπεριόριστη. Ὑπῆρχαν στιγμὲς κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ ἀθηναϊκὸς Δῆμος ἀντιδροῦσε στὸ περιεχόμενο μιᾶς παράστασης, ἐφαρμόζοντας τὴν χειρότερη ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ. 1.  Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ χαρακτηριστικὰ παραδείγματα  ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ ἐν καιρῷ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ εἶναι ὁ τραγικὸς ποιητὴς Φρύνιχος . Γύρω στὸ 492 π.Χ. παρουσίασε στὴν Ἀθήνα τὴν τραγωδία " Μιλήτου Ἅλωσις ", ἡ ὁποία ἀναφερόταν στὴν καταστροφὴ τῆς Μιλήτου ἀπὸ τοὺς Πέρσες (494πΧ) τὴν ὁποίαν ἐγκατέλειψαν οἱ Ἀθηναῖοι...  Ἡ παράσταση προκάλεσε τόσο μεγάλη συγκίνηση, ὥστε, σύμφωνα μὲ τὸν Ἡρόδοτο, οἱ θεατὲς ξέσπασαν σὲ κλάματα. Οἱ Ἀθηναῖοι, ἀντὶ νὰ θεωρήσουν τὸ ἔργο ἁπλῶς μία...

Ἀφοῦ αύτὲς οἱ ἀνατολικές  "θρησκεῖες" , Ἰνδουισμός, Βουδισμός κλπ διδάσκουν ὅτι " ΜΗΤΕ ΠΟΤΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΚΑΝΕΙΣ, ΜΗΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ" * , τὸτε πῶς ἐπιζητοῦν τὸν ἀπεγκλωβισμὸ ἀπὸ τὸν ΚΥΚΛΟ ΤΩΝ ΓΕΝΝΗΣΕΩΝ — ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΕΩΝ & τῶν θανάτων ; ————— * ὁ στίχος προέρχεται ἀπὸ τὸ ποίημα "ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ" τοῦ ΚΑΒΑΦΗ·  [ Ὁ Ἰνδός Aρσούνας, βασιλεύς φιλάνθρωπος και πρᾶος, μισοῦσε τὲς σφαγές. Ποτέ δὲν ἔκαμνε πολέμους. Πλὴν τοῡ πολέμου ὁ φοβερὸς θεὸς δυσηρεστήθη —(λιγόστεψεν ἡ δόξα του, ἄδειασαν οἱ ναοί του) —καὶ μπῆκε με θυμό πολύ στοῦ Aρσούνα τὸ παλάτι.  Ὁ  βασιλεὺς φοβήθηκε καὶ λέει· «Θεὲ μεγάλε, συγχώρεσέ με ἂν δὲν μπορῶ ζωὴ νὰ πάρω ἀνθρώπου». Μὲ περιφρόνησι ὁ θεὸς ἀπήντησε· «Aπὸ μένα νομίζεσαι πιὸ δίκαιος; Μὲ λέξεις μὴ γελιέσαι. Καμιὰ ζωὴ δὲν παίρνεται. Γνώριζε πὼς ποτέ του μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει» ]

Ὁ Ernst Käsemann, μαθητὴς τοῦ Rudolf Bultmann, μὲ τὴν διάλεξή του «Τὸ πρόβλημα τοῦ Ἱστορικοῦ Ἰησοῦ» (1953) ἔδωσε τὴν ἀφετηρία γιὰ τὴ Β΄ Ἀναζήτησι τοῦ Ἱστορικοῦ Ἰησοῦ (New Quest) . Ὁ Käsemann ἀντέδρασε στὸν σκεπτικισμὸ τοῦ Bultmann καὶ ὑποστήριξε ὅτι, παρ’ ὅλο ποὺ τὰ Εὐαγγέλια εἶναι θεολογικὰ κείμενα καὶ ἔχουν ὑποστῇ ἐπεξεργασία ἀπὸ τὴν πρώτη χριστιανικὴ κοινότητα " δὲν δυνάμεθα νὰ ἀποκόψωμεν ἐντελῶς τὸν Ἰησοῦ τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὸν Χριστὸ τῆς πίστεως" . Μέσα στὶς εὐαγγελικὲς παραδόσεις ὑπάρχουν ἱστορικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δύνανται νὰ ἀναζητηθοῦν διὰ κριτικῆς μεθόδου. Στὴ Β΄ Ἀναζήτησι χρησιμοποιήθηκαν κυρίως τὰ ἑξῆς κριτήρια: 1. Κριτήριον τῆς ἀνομοιότητος Μία παράδοσις θεωρεῖται πιθανώτερον αὐθεντικὴ ὅταν δὲν δύναται εὐκόλως νὰ προέλθῃ οὔτε ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἰησοῦ οὔτε ἀπὸ τὴν πίστιν τῆς μεταγενεστέρας Ἐκκλησίας. 2. Κριτήριον τῆς πολλαπλῆς μαρτυρίας Μία παράδοσις ἀποκτᾷ μεγαλυτέραν ἱστορικὴν πιθανότητα, ὅταν ἐμφανίζεται εἰς περισσοτέρας ἀνεξαρ...