Διαμαντῆς Κούτουλας

Στὴ σύγχρονη ἱστορικοκριτικὴ ἔρευνα, ἡ Καινὴ Διαθήκη δὲν ἀντιμετωπίζεται ὡς ἕνα δογματικὰ ὁμοιογενὲς σύγγραμμα, ἀλλὰ ὡς μιὰ συλλογὴ κειμένων ποὺ ἀντικατοπτρίζει τὴ θεολογικὴ ἐξέλιξη τοῦ πρώιμου χριστιανισμοῦ. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐνδιαφέροντα ζητήματα ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς εἰδικούς ἐπιστήμονες εἶναι ἡ συνύπαρξη δύο ἀντιφατικῶν ἐσχατολογικῶν τάσεων: ἀπὸ τὴ μία πλευρά, ἡ προσδοκία μιᾶς κοσμικῆς, συλλογικῆς Μελλοντικῆς Κρίσεως κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία καὶ, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ εἰκόνα μιᾶς ἄμεσης μεταθανάτιας ἀνταμοιβῆς ἢ τιμωρίας , ὅπως αὐτὴ ἐμφανίζεται στὴν παραβολὴ τοῦ Πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου ἢ στὴν ὑπόσχεση τοῦ Ἰησοῦ πρὸς τὸν Καλὸ Ληστή (« σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ »). 1. Οἱ Ἰουδαϊκὲς Ἐσχατολογικὲς ἀντιλήψεις κατὰ τὴν Περίοδο τοῦ Δεύτερου Ναοῦ. Γιὰ νὰ κατανοήσουμε πῶς προέκυψαν αὐτὲς οἱ ἀναφορές, οἱ ἱστορικοὶ ἐξετάζουν τὴν ἐξέλιξη τῶν ἰουδαϊκῶν ἀντιλήψεων γιὰ τὸν θάνατο. Στὰ ἀρχαιότερ...

Ἀπὸ τὴν μέχρι τώρα  ἐμπειρία μου(πατάω αἰσίως στὰ 64 χρόνια) ἀλλὰ καὶ τὶς πανεπιστημιακὲς γνώσεις μου στὴν Ψυχολογία ,ἔχω καταλήξει στὰ ἑξῆς συμπερἀσματα· 1) ΔΕΝ ΛΕΣ τὰ μεγάλα σου μυστικὰ στοὺς οἰκείους σου ἢ τοὺς ἀγαπημένους σου, διότι θὰ διπλασιάσουν τὸ πρὸβλημα σου , δὲν θὰ τὸ μειώσουν, οὒτε θὰ σὲ ἐλαφρύνουν. 2) ὅταν παρεξηγηθεῖς μὲ οἰκείους ἢ άγαπημένους, ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ τίποτα, διότι σὲ  παρεξήγησαν ἐπειδὴ ἔτσι λειτουργεῖ ὁ ἐγκέφαλός τους* καὶ μὲ  κάθε περαιτέρω ἐξήγηση σου,  θὰ κάνεις χειρότερη τὴν ἀρχικὴ παρεξήγηση.  ΣΙΩΠΗΣΕ καὶ ἀποχώρησε ἥσυχα.  ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΘΕΛΕΙ ΔΥΟ. ———— * ἂν πεῖς σὲ κάποιον "ΔΕΝ εἶμαι ὁ Κακὸς Λύκος" , στὸν ἐγκἐφαλὀ του σχηματίζεται ἡ εἰκόνα τοῦ Λύκου, ἐνῶ τὸ ἀρνητικὸ μόριο "δὲν" παραλείπεται...

Πρῶτος ὁ Ἄγγλος δικαστὴς τῶν Ἰνδιῶν W. JONES τὸ 1786  διεπίστωσε τὶς κραυγαλέες ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ μεταξὺ τῆς ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗΣ—ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ—ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ (πχ. μήτηρ, mater λατ., mata σανσκρ.,  πατὴρ, pater λατ. pitar σανσκρ.,  δὺο-duo λατ.-dwo σανσκρ. κλπ) κι ἔκανε λόγο γιὰ ΚΟΙΝΗ ΠΗΓΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ  [βλ.The third anniversary discourse ,On the Hindus ,Works I (1799), 19-34 ,Lehmann, 1967,A reader in 19th century Historical Indo-European Linguistics, σ15.] Ἀργότερα τὸ 1816 ὁ γλωσσολόγος F.BOPP, ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ, συστηματικοποίησε τὴν  λεγόμενη ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΘΕΩΡΙΑ στὸ ἔργο του "Ἐπὶ τοῦ κλιτικοῦ συστήματος τῆς Σανσκριτικῆς ἐν συγκρίσει πρὸς αὐτὸ τῆς Ἑλληνικῆς, Λατινικῆς, Περσικῆς καὶ Γερμανικῆς". Σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὴν θεωρία λοιπόν, οἱ  γλῶσσες ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗ—ΕΛΛΗΝΙΚΗ—ΛΑΤΙΝΙΚΗ κατἀγονται ἀπὸ ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΠΡΟΓΟΝΟ τὴν λεγόμενη ϊνδοευρωπαϊκὴ γλῶσσα , ἐπειδὴ ἡ ΧΡΟΝΙΚΗ ἀφετηρία τῶν γλωσσῶν αὐτῶν,...