Διαμαντῆς Κούτουλας

Ἡ "Κοινωνικὴ Ψυχολογία"  εἶναι ὁ ἐπιστημονικὸς κλάδος τῆς Ψυχολογίας ποὺ μελετᾶ πῶς οἱ "σκέψεις, τὰ συναισθήματα καὶ οἱ συμπεριφορές"  τῶν ἀνθρώπων ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὴν "πραγματική, φανταστικὴ ἢ ὑπονοούμενη παρουσία ἄλλων".  Ἐξετάζει τὴ γέφυρα ἀνάμεσα στὸ ἄτομο καὶ τὴν κοινωνία, ἀναλύοντας πῶς τὸ κοινωνικό μας περιβάλλον διαμορφώνει αὐτὸ ποὺ εἴμαστε.   Βασικὰ Ἀντικείμενα Μελέτης Ἡ Κοινωνικὴ Ψυχολογία ἐρευνᾶ ἕνα  τεράστιο πεδίο καθημερινῶν φαινομένων:  —Κοινωνικὴ Ἐπιρροή: Πῶς συμμορφωνόμαστε μὲ τοὺς κανόνες μιᾶς ὁμάδας ἢ ὑπακούουμε σὲ μιὰ αὐθεντία. —Στάσεις καὶ Προκαταλήψεις:  Πῶς σχηματίζουμε ἀπόψεις καὶ πῶς γεννιοῦνται τὰ στερεότυπα καὶ οἱ διακρίσεις. —Διαπροσωπικὲς Σχέσεις:  Τὶ μᾶς ἑλκύει σὲ ἄλλους ἀνθρώπους καὶ πῶς ἀναπτύσσεται ἡ ἀγάπη ἢ ἡ ἐπιθετικότητα. —Δυναμικὴ τῶν Ὁμάδων:  Πῶς λειτουργοῦν οἱ ὁμάδες καὶ πῶς ἐπηρεάζουν τὴ λήψη ἀποφάσεων. Διαφορὰ ἀπὸ τὴν Κοινωνιολογία καὶ τὴ Γενικὴ Ψυχολογία Ἂν καὶ συχνὰ συγχέεται μὲ ἄλλους κλ...

Ὁ Γνωστικισμὸς ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον σύνθετα καὶ γοητευτικὰ θρησκευτικὰ καὶ φιλοσοφικὰ ρεύματα τῆς ὕστερης ἀρχαιότητος. Δὲν ἦταν μία ἑνιαία θρησκεία μὲ ἕνα κοινὸ δόγμα, ἀλλὰ ἕνα σύνολο παραδόσεων, σχολῶν καὶ μυθολογικῶν συστημάτων, τὰ ὁποῖα ἀναπτύχθηκαν κυρίως κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες. Κοινὸς παρονομαστὴς πολλῶν γνωστικῶν παραδόσεων ἦταν ἡ πεποίθηση ὅτι ὁ ἄνθρωπος φέρει μέσα του μία θεϊκὴ πραγματικότητα, ἡ ὁποία ἔχει λησμονήσει τὴν προέλευσή της καὶ χρειάζεται νὰ ξυπνήσει μέσω τῆς Γνώσεως . Ἡ λέξη «γνῶσις» δὲν σημαίνει ἁπλῶς διανοητικὴ πληροφόρηση. Στὸ γνωστικὸ λεξιλόγιο δηλώνει μία ἐσωτερικὴ ἐπίγνωση, μία ἀποκάλυψη τῆς πραγματικῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς σχέσεώς του μὲ τὸ θεῖο, μιὰ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ καὶ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ. Ἡ Σωτηρία, λοιπόν, δὲν παρουσιάζεται πρωτίστως ὡς ἐξωτερικὴ ἀμοιβὴ ἢ νομικὴ δικαίωση, ἀλλὰ ὡς ΑΦΥΠΝΙΣΗ : ὁ ἄνθρωπος ἀνακαλύπτει ποῦ πραγματικὰ ἀνήκει. Ἡ Μονάδα: ἡ ἀρχὴ πέρα ἀπὸ κάθε ὀνομασία. Στὴν κορυφὴ πολλῶν γνωστικῶν κοσμολογιῶν βρίσκεται ...

Στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ φιλοσοφία ἀναπτύχθηκαν δύο σημαντικὲς μορφὲς Σκεπτικισμοῦ: ὁ Ἀκαδημεικὸς Σκεπτικισμὸς καὶ ὁ Πυρρώνειος Σκεπτικισμός . Καὶ τὰ δύο ρεύματα ἀσχολοῦνταν μὲ τὸ πρόβλημα τῆς γνώσεως καὶ μὲ τὸ ἐρώτημα ἂν ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γνωρίσει μὲ βεβαιότητα τὴν ἀλήθεια. Διαφοροποιοῦνταν, ὅμως, στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετώπιζαν αὐτὸ τὸ πρόβλημα. Οἱ Ἀκαδημεικοὶ Σκεπτικοί συνδέονται μὲ τὴν Ἀκαδημία τοῦ Πλάτωνος , ἰδιαίτερα κατὰ τὴν περίοδο μετὰ τὸν Πλάτωνα (3ος‒1ος αἰ.πΧ). Σημαντικοὶ ἐκπρόσωποί τους ἦταν ὁ Ἀρκεσίλαος  (+241πΧ) καὶ ὁ Καρνεάδης (+129πΧ).  Οἱ Ἀκαδημαϊκοὶ ἀμφισβητοῦσαν τὴν δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀποκτήσει ἀπόλυτα βέβαιη γνώση. Ἰδιαίτερα ὁ Ἀρκεσίλαος ὑποστήριζε ὅτι ὄχι μόνον οἱ αἰσθήσεις ἀλλὰ ΟΥΤΕ Η ΝΟΗΣΗ δέν εἶναι ἱκανὴ νὰ μᾶς ὀδηγήσει στὴν ἀλήθεια καὶ αύτὸ τὸ ἔδειξε μὲ τὸ γνωστὸ ἐπιχείρημα τῶν ΣΩΡΕΙΤΩΝ·  < Ἓνας κόκκος ἄμμου δὲν εῑ̓́ναι σωρός. Δύο κόκκοι ἐπίσης ὄχι. Οὐτε τρεῖς. Ἂν συνεχίσουμε, ὅμως, κάποια στιγμή ἔχουμε ἕναν σωρό. Ποιὸς ἀ...