Διαμαντῆς Κούτουλας

Τὸ ζήτημα  τοῦ Υἱοθετισμοῦ καὶ τοῦ Δοκητισμοῦ συνδέεται μὲ μία ἀπὸ τὶς σημαντικώτερες συζητήσεις γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς χριστιανικῆς πίστης: πῶς κατανοοῦσαν οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, τὴ σχέση Του μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του.  Ὁ ἱστορικὸς τῆς Καινῆς Διαθήκης Μπάρτ Ἔρμαν (Bart D. Ehrman) ἔχει ἀσχοληθεῖ ἐκτενῶς μὲ αὐτὸ τὸ ζήτημα καὶ ὑποστηρίζει ὅτι μία ἀπὸ τὶς ἀρχαιότερες χριστολογικὲς ἀντιλήψεις ἦταν ἡ χριστολογία τῆς ΕΞΥΨΩΣΗΣ τοῦ Ἰησοῦ, ἡ ὁποία συνδέεται μὲ αὐτὸ ποὺ οἱ μεταγενέστεροι μελετητὲς ὀνόμασαν ΥΙΟΘΕΤΙΣΜΟ. Ὁ Υἱοθετισμὸς ἀποτελεῖ μία χριστολογικὴ ἀντίληψη σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἀρχικὰ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἀνέδειξε σὲ Υἱὸ καὶ Κύριο σὲ κάποιο καθοριστικὸ σημεῖο τῆς ἱστορίας Του, ἰδιαίτερα κατὰ τὴν ἀνάστασή Του . Σὲ αὐτὴ τὴν προσέγγιση, ἡ θεϊκὴ ἐξουσία καὶ ἡ ὑψηλὴ θέση τοῦ Ἰησοῦ συνδέονται μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος Τὸν ἐξύψωσε.  Ἡ συγκεκριμένη χριστολογία μπορεῖ νὰ ἀνιχνευθεῖ σὲ ...

Ἡ σύγκριση μεταξὺ ἀρχαίου Δράματος  καὶ  νεώτερου θεάτρου ἀποκαλύπτει πῶς μιὰ τέχνη, ποὺ γεννήθηκε στὴν κλασικὴ Ἑλλάδα—καὶ εἰδικῶς στὴν ΑΘΗΝΑ τοῦ 6ου πΧ— ὡς λατρευτική καὶ θρησκευτικὴ ἐμπειρία, ἐξελίχθηκε μὲ τὰ χρόνια σὲ καθαρὰ καλλιτεχνικὴ δραστηριότητα.  Ἂν καὶ οἱ δύο μορφὲς θεάτρου μοιράζονται τὴν ἴδια ἀνάγκη γιὰ ἀφήγηση καὶ ἔκφραση τῶν μεγἀλων ἀνθρώπινων προβλημάτων, οἱ διαφορές τους στοὺς τομεῑ́ς τῆς ἀρχιτεκτονικῆς, τῆς θεματολογίας καὶ τῆς κοινωνικῆς λειτουργίας εἶναι θεμελιώδεις. Ὁ χῶρος καὶ ἡ ἀρχιτεκτονικὴ Τὸ Ἀρχαῖο Δρᾶμα:   Ἦταν πάντα ὑπαίθριο, χτισμένο σὲ πλαγιὲς λόφων, μὲ ἐξαιρετικὴ φυσικὴ ἀκουστική. Ἡ δομή του περιλάμβανε τὸ κοῖλον (γιὰ τοὺς θεατές), τὴν ὀρχήστρα (γιὰ τὸν Χορό) καὶ τὴ σκηνή. Ἡ δρἀση λάμβανε χώρα στὸ φῶς τῆς ἡμέρας κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τῶν θεῶν καὶ ἐνώπιον τῆς σύναξης τῆς Πόλεως . Τὸ Νεώτερο Θέατρο: Μεταφέρθηκε σὲ κλειστοὺς, στεγασμ...

Εἰσαγωγή. Ὁ Νικόλα Τέσλα (Nikola Tesla, 1856–1943) ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς πλέον προφητικὲς μορφὲς τῆς νεωτέρας ἐπιστήμης. Ἡ συμβολή του στὴν ἀνάπτυξη τῶν ἠλεκτρικῶν συστημάτων, τῶν ἐναλλασσομένων ρευμάτων καὶ τῶν ἀσύρματων τεχνολογιῶν (βλ. πηνίο ραδιοφώνου‒1897*)  ἄφησε βαθὺ ἀποτύπωμα στὸν σύγχρονο πολιτισμό. Ἡ προσωπικότητά του, ὅμως, περιβάλλεται καὶ ἀπὸ ἕναν πυκνὸ μῦθο, ὁ ὁποῖος συχνὰ συγχέει τὰ πραγματικὰ ἐπιστημονικὰ κατορθώματα μὲ τὰ ἀνεπιβεβαίωτα ὁράματα καὶ τὶς μεταγενέστερες συνωμοσιολογικὲς ἀφηγήσεις. 1. Ἡ ἐπανάσταση τοῦ ἐναλλασσομένου ρεύματος. Τὸ σημαντικώτερο καὶ ἀναμφισβήτητο μέρος τῆς προσφορᾶς τοῦ Τέσλα ἀφορᾷ τὰ συστήματα ἐναλλασσομένου ρεύματος. Ἡ συμβολή του στὴν ἀνάπτυξη πολυφασικῶν συστημάτων καὶ ἐπαγωγικῶν κινητήρων ὑπῆρξε καθοριστική γιὰ τὴν ἐξέλιξη τῆς ἠλεκτρικῆς τεχνολογίας. Κατὰ τὸ τέλος τοῦ δεκάτου ἐνάτου αἰῶνα, ἡ μετάδοση τῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας ἀποτελοῦσε πεδίο ἐντόνου ἀνταγωνισμοῦ. Ὁ Τόμας Ἔντισον ὑποστήριζε τὰ συστήματα συνεχῶν ρευμάτων, ἐ...