Διαμαντῆς Κούτουλας

Γιὰ τοὺς Προσωκρατικοὺς ὁ ΕΡΩΣ εἶναι ἡ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ—στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἡ λἐξη "ἔρως" διατηρεῖ τὴν πρωτεύουσα σημασία τῆς σεξουαλικῆς ἕλξης— στὸν ΠΛΑΤΩΝΑ* ὅμως ὁ ΕΡΩΣ λαμβάνει τὸν ρόλο τοῦ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΥ μεταξὺ θεοῦ καὶ ἀνθρὠπου,  θνητοῦ καὶ Ἰδεῶν. Γράφει στὸ περίφημο "ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ" ὁ Πλάτων ὅτι ἡ Μάντις ΔΙΟΤΙΜΑ διδάσκοντας στὸν ΣΩΚΡΑΤΗ τὴν φύση τοῦ ΕΡΩΤΟΣ, τοῦ εἶπε:  ὁ ΕΡΩΣ εἶναι" Δαίμων μέγας, ὦ Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον  μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ" {=οἱ δαίμονες εἶναι ΜΕΤΑΞΥ θεοῦ καὶ θνητοῦ—202e} ἑπειδή " θεὸς ἀνθρώπῳ οὐ μίγνυται " {=ὁ θεὸς δὲν ἀναμειγνὐεται μὲ τὸν ἄνθρωπο}. Καὶ συνἐχισε λέγοντας ὅτι ὁ ΕΡΩΣ εἶναι τέκνο τῆς ΠΕΝΙΑΣ {=φτώχιας}  καὶ τοῦ ΠΟΡΟΥ {=ἐφευρετικότητας} γι αὐτὸ ἔχει ἀντιφατικὴ φύση: ἀφενὸς ὁ Ἔρωτας εἶναι φτωχός, ἄσχημος  ἀνυπόδητος καὶ ἄστεγος, ἀλλὰ ταυτόχρονα, γενναῖος,  ἐφευρετικός, πολυμήχανος, κυνηγός τοῦ Ὡραίου, καὶ πάντοτε ἀνικανοποίητος.   Ἡ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ {=ἐνδιάμεση}  φύση του ὁρ...

Δὲν ὑπάρχει πιὸ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΥΜΕΝΟΣ πλατωνικὸς Διάλογος ἀπὸ τὸν περίφημο "ΚΡΑΤΥΛΟ" ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στὴν ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ τῶν λἐξεων.  Ἐνῶ λοιπὸν τὸ κείμενο ἀποτελεῖ μιὰ ΕΙΡΩΝΕΙΑ τοῦ Σωκράτη γιὰ νὰ δείξει ὅτι ἡ ἐξαγωγὴ τῶν σημασιῶν τῶν λέξεων ἀπὸ τὴν ἐτυμολογία τους ΔΕΝ ὁδηγεῖ στὴν ΓΝΩΣΗ τῶν Πραγμάτων, πολλοὶ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ πιστεύουν ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ· θεωροῦν δηλ. ὅτι ὁ Πλάτων διδάσκει τὸ περίφημο ρητό "ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ" —πρᾶγμα ποὺ δὲν ἰσχύει.  Ἰδού ἐν περιλήψει ὁ ἐν λόγῳ Διάλογος τοῦ Πλάτωνος  γιὰ νὰ φανεῖ ἡ μεγάλη διαστρέβλωση:  οἱ συνομιλητὲς τοῦ Διαλόγου (γραφέντος σχετικὰ πρώιμα, μεταξὺ 390‒380 πΧ)  εἶναι τρεῖς·  α) ὁ ΕΡΜΟΓΕΝΗΣ, άδελφὸς τοῦ πλούσιου Καλλία  β) ὁ ὀπαδὸς τοῦ Ἡρακλείτου ΚΡΑΤΥΛΟΣ  (παλαιὸς δάσκαλος τοῦ Πλάτωνος) καί γ)  φυσικὰ ὁ ΣΩΚΡΑΤΗΣ.  Ὁ Ἑρμογένης ὑποστηρίζει ὅτι τὰ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (κάτι ποὺ ὑποστηρίζει καὶ ἡ σὺγχρονη ...

Ὁ "Ἡγεμόνας"{ il principe } γράφτηκε τὸ 1513 ἀλλὰ ἐξεδόθη τὸ 1532 μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ν.Μακιαβέλι { N.Machiavelli }.  Σκοπὸς τοῦ βιβλίου ἦταν νὰ συμβουλέψει τὸν ΛΟΡΕΝΤΣΟ Β’ τῶν ΜΕΔΙΚΩΝ πῶς νὰ ἑνώσει τὴν Ἰταλία σὲ ἕνα Κρὰτος καὶ νὰ τὴν κυβερνήσει. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο παρουσιάζει τὶς ΑΡΧΕΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ποὺ πρἐπει νὰ ἀκολουθεῖ ὁ Ἡγεμόνας γιὰ νὰ παραμείνει στὴν ἐξουσία καὶ νὰ διοικεῖ τὸν λαό του.  Ἐξαιτίας τῆς ὠμότητας τῶν γραφομένων,  τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο τοῦ Μακιαβέλι προκάλεσε σάλο στὴν ἐποχή του, ὅμως ἡ ἀλήθεια πολλῶν ἐκ τῶν θἐσεων του εἶναι προφανής.  Παρακάτω ἀποδελτιώνω, σὲ δική μου μετάφραση ἢ παράφραση,  κάποιες ἐκ τῶν ἀρχῶν αύτῶν τοῦ Μακιαβέλι, ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΑΡΧΗ ὅτι οἱ περισσότεροι ἂνθρωποι εἶναι ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ καὶ ΚΑΚΟΙ, ἄρα εἶναι ἀδύνατον νὰ ἠγηθεῑ αύτῶν κάποιος ΚΑΛΟΣ ἄνθρωπος διότι θὰ τὸν καταστρέψουν. Γράφει λοιπόν, ὀ ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ· — οἱ ἂνθρωποι εἶναι κακοὶ ἀπέναντι σου, ἂν κάποια ἀνἀγκη δέν τοὺς κάνει καλούς. ...