Διαμαντῆς Κούτουλας

(ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ : Βικιπαίδεια) Σημείωση: Οι παρακάτω αντιστοιχίες είναι προσεγγιστικές. Σε αρκετές περιπτώσεις η ακριβής θέση αρχαίου δήμου παραμένει αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης. 1) Ἄστυ — Κεκροπία / Ἄστυ: ὁ πυρήνας τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας, γύρω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη, τὴν Πλάκα καὶ τὴν Ἀρχαία Ἀγορά. — Κεραμεικός: ἡ σημερινὴ περιοχή τοῦ Κεραμεικοῦ. — Μελίτη: ἡ περιοχή νοτίως καὶ νοτιοδυτικῶς τῆς Ἀκροπόλεως, γύρω ἀπὸ τὸ Θησεῖο, τὸν λόφο τῶν Νυμφῶν καὶ τὸ Ἀστεροσκοπεῖο. — Κολωνός: ὁ σημερινὸς Κολωνός. — Κοίλη: ἡ περιοχή γύρω ἀπὸ τὸ σημερινὸ Κουκάκι καὶ τὶς βορειοανατολικὲς πλαγιὲς τοῦ λόφου τοῦ Φιλοπάππου. — Κολυττός: ἡ περιοχή Μακρυγιάννη καὶ τῶν νοτίων παρυφῶν τῆς Ἀκροπόλεως. — Σκαμβωνίδαι: περιοχή τοῦ ἄστεως, περίπου στὴν εὐρύτερη ζώνη βορείως τῆς Ἀκροπόλεως καὶ πρὸς τὸ σημερινὸ κέντρο. — Κυδαθήναιον: μεγάλος δήμος τοῦ ἄστεως, στὴν περιοχή τῆς σημερινῆς Πλάκας καὶ τῶν πέριξ περιοχῶν. 2) Νότια Προ...

Ὁ ΣΤ. ΡΑΜΦΟΣ ἦταν ἕνας ἁπὸ τοὺς ἐλάχιστους Νεοἐλληνες διανοούμενους ποὺ ἐντόπισαν (μετὰ τὴν δεκαετία '90*) μὲ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ  τὴν πηγὴ τοῦ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ προβλήματος τοῦ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, στὸ ΒΥΖΑΝΤΙΟ καὶ εἰδικῶς στὸ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟ θεμἐλιο τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ποὺ ΥΠΟΤΙΜΑ τὸν ὑλικὸ ἐξωτερικὸ κόσμο, δίνοντας "προτεραιὀτητα" στὸν ἐσωτερικὸ ψυχικὸ κόσμο, ἀγνοῶντας ἔτσι τὰ γραφόμενα ἀπὸ τὸν ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ στά "ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ" :  "δίκαιοι γενόμεθα τὰ δίκαια πράττοντες" (Β,1).  Ἐξυπακοὐεται βέβαια, ὅτι στὸ ὅλο πνευματικὸ πρόβλημα τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ συνέβαλαν καὶ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα  τοῦ ὕστερου Μεσαίωνα ποὺ τὸν ΑΠΟΣΤΕΡΗΣΑΝ τὴν ὀρθόδοξη Ἀνατολὴ ἀπὸ μίαν ΑΝΑΓΕΝΗΗΣΗ ἢ ἐνα ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ—καὶ τὴν ἀποστεροῦν ἀκόμη... Συγκεκριμένα ὁ ΡΑΜΦΟΣ περιγράφει τὴ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ περίπου ὡς ἑξῆς· Τὸ Βυζάντιο δὲν εἶναι μόνον μία περίοδος τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἀλλὰ μία βαθιὰ πνευματικὴ καὶ πολιτισμικὴ ἐμπειρία, ἡ ὁποία ἐπηρέασε...

        1)  Ὁ ΠΛΑΤΩΝ  στὸν διἀλογό του "ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ" γράφει ὅτι μὸλις τὸ ΕΝ ἀρχίσει νὰ ὑπάρχει (τὸ   Ἓν ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟ δηλαδή)   γίνεται ΔΙΠΛΟ, ἀφοῦ στὴν ΕΝότητα προστίθεται καὶ ἡ Οὐσία (ὂν=ὐπάρξη). 2) Στὸ Μεσαίωνα στὴ Λατινικὴ Δύση ὁ  Ἁγ.ΘΩΜΑΣ ΑΚΙΝΑΤΗΣ γιὰ νὰ διασώσει τὸ Τριαδικὸ Δὸγμα ἀπὸ ΠΟΣΟΤΙΚΕΣ—ἀριθμητικές ἑρμηνεῖες , διατύπωσε τὴν ἄποψη (βασισμἐνη στοὺς ΑΒΙΚΕΝΝΑ—ΑΒΕΡΡΟΗ, δηλ. στὸν ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ) ὅτι τὸ ΕΝ  {=ἡ ἑνότητα} δέν προστίθεται στὸ ὊΝ , ἀλλὰ ἀποτελεῖ ἀκριβῶς τὴν οὐσία του , καθότι αύτὸ ποὺ προσδίδει ΕΝΟΤΗΤΑ στὸ κάθε ὂν εἶναι ἡ ΔΟΜΗ του καὶ αύτὴ δέν εἶναι κάτι προστιθέμενο, ἀλλὰ ἡ οὐσία του. 3) ὁ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ στὶς μέρες μας, διερωτήθηκε ἂν ὁ ΑΡΙΘΜΟΣ 1 (ἕνα) ὑπάρχει στὴν Πραγματικότητα ἢ ἀποτελεῖ προϊὸν τῆς ΝΟΗΣΗΣ μας καὶ μόνον, ὅπως ὑποστήριζε ὁ ΚΑΝΤ.. Καὶ κατἐληξε λέγοντας· ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΝ ΤΟ 1 ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΘΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ γιατὶ θεμελιώδης ίδιὀτητα χωρισμοῦ τῆς Πραγματικότητας σὲ ΕΝΑ καὶ ΠΟΛΛΑ ...