Τὸ Παράδοξο τοῦ Διόδωρου τοῦ Κρὸνου (4ος αἰ.πΧ).: Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΗ, ΗΤΑΝ ΕΞΑΡΧΗΣ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ.
Το Σόφισμα ἢ Παράδοξο τοῦ «Κυριεύοντος», ποὺ διατύπωσε ὁ Μεγαρικὸς φιλόσοφος Διόδωρος ὁ Κρόνος τὸν 4ο αἰῶνα π.Χ.(Ἐπίκτητος, Διατριβαί 2.19),εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ διάσημα Παράδοξα τῆς ἀρχαίας Λογικῆς. Ὁ Διόδωρος ἐντόπισε μιὰ λογικὴ ἀντίφαση ἀνάμεσα σὲ τρεῖς παραδοχές: 1) Κάθε τι ποὺ συνέβη στὸ παρελθόν ἦταν ἀναγκαῖο νὰ συμβεῖ. 2) Ὅ,τι δέν συνέβη, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ συμβεῖ ἐξαρχῆς. 3) Κάτι ποὺ εἶναι δυνατόν νὰ συμβεῖ, εἲτε θὰ συμβεῖ εἲτε ὄχι. Προφανῶς δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχὐουν καὶ οἱ 3 Παραδοχές. Γι αύτὸ ὁ ΔΙΟΔΩΡΟΣ ἀπέρριψε τὴν 3η Παραδοχή, δηλ.τήν ὕπαρξη ἀνεκπλήρωτων δυνατοτήτων καὶ ὅρισε ὡς «δυνατὸν» μόνον ὅ,τι συνέβη πράγματι, καθόσον ἂν κάτι εἶναι ΑΛΗΘΙΝΑ δυνατόν, δεν μπορεῖ νὰ ὁδηγεῖ σὲ κάτι ἀδύνατο ποὺ δέν θὰ πραγματοποιηθεῖ ποτέ... Ἡ θεωρία αὐτὴ καταλήγει σὲ ἕναν ἀπόλυτο φαταλισμό (μοιρολατρία), καθὼς ἐξοβελίζει τὸ τυχαῖο καὶτὴν ἐλεύθερη βούληση, μετατρέποντας τὸ σύμπαν σὲ ἕναν προδιαγεγραμμένο μηχανισμό. Τὸ ἐπ...
