Διαμαντῆς Κούτουλας

1. Εἰσαγωγή . Ἡ ἐσχατολογία δὲν ἀποτελεῖ περιφερειακὸ στοιχεῖο τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ ἕναν ἀπὸ τοὺς βασικοὺς ἄξονες τῆς ἱστορικῆς καὶ θεολογικῆς ἐρμηνείας του. Τὸ ζήτημα δὲν περιορίζεται στὴν προσδοκία τῆς Συντέλειας τοῦ Κόσμου, ἀλλὰ περιλαμβάνει τὴν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ στὴν ἱστορία, τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Ἰσραήλ, τὴν Κρίση, τὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ τελικὰ  τὴν ἐπικράτηση τῆς θείας δικαιοσύνης. Ἀπὸ τὰ  ἔργα τῶν Γιαχἀνες Βάϊς (Johannes Weiss) καὶ Ἄλμπερτ Σβάιτσερ (Albert Schweitzer ) καὶ ἐξῆς, ἡ ἔρευνα τοῦ ἱστορικοῦ Ἰησοῦ ἀναγκάστηκε νὰ ἀναμετρηθεῖ σοβαρὰ μὲ τὴν ἀποκαλυπτική {ἐσχατολογική}  διάσταση τῶν εὐαγγελικῶν παραδόσεων. Ἡ ἐσχατολογία δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίζεται ἁπλῶς ὡς συμβολικὴ περιγραφὴ τῆς ἀτομικῆς πνευματικῆς ζωῆς ἢ μεταφυσικῆς,  ἀφοῦ πολλὰ κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης ἀναφέρονται σὲ γεγονότα ποὺ ἀναμένονται νὰ συμβοῦν στὸ ΕΓΓΥΣ Μέλλον (Schweitzer, 1906· Allison, 1998).  Ὡστόσο, ἡ ...

 Ἕνα ἀπὸ τὰ καίρια ἐρωτήματα τῆς Καινοδιαθηκικῆς ἔρευνας εἶναι τὸ ἐρώτημα τοῦ ΠΩΣ καὶ ΓΙΑΤΙ προἐκυψε ἡ ΙΩΑΝΝΕΙΑ Χριστολογία (ποὺ ὑποστηρίζει τὴν πλἠρη θεοποίηση τοῦ Ἰησοῦ) ἀπὸ τὴν Χριστολογία τῶν ΣΥΝΟΠΤΙΚΩΝ Εὐαγγελίων (σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα δέν ὑπάρχει προΰπαρξη τοῦ Ἰησοῦ...). Στὸ ἐρώτημα αύτὸ πρότεινε μιὰ ἀπάντησε τὸ 1983 ὁ καινοδιαθηκολόγος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ στὸ ΔΕΛΤΙΟ ΒΙΒΛΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ἡ ὁποία ἐπαναδημοσιεύτηκε τὸ 1989 στὸν τόμο "Αραγε γινώσκεις ἅ ἀναγινώσκεις;" ἐκδ. "ΑΡΤΟΥ ΖΩΗΣ" (σελ.138) μὲ τίτλο "Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΠΤΙΣΤΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΟ Δ’ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ". Σὲ αύτὴν τὴν εἰσήγηση ὁ ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ ὑποστηρίζει, ἐν συνόψει, τὰ ἑξῆς· 1) στὸν Πρόλογο τοῦ "ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ" στὸν περίφημο ΥΜΝΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ὑπάρχουν δύο παρεκβἀσεις (στιχ.6 καὶ 15) ὅπου τονίζεται ὅτι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟ ΦΩΣ ἢ ὁ Λὸγος ( οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς, στιχ....

  1. Τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ (400πΧ) σὲ δὺο ἐντελῶς διαφορετικούς κόσμους μὲ διαφορετικὰ προβλήματα καὶ κοσμοθεωρίες, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ Ἰσραήλ, δύο συγγραφεῖς , ὁ τραγωδὸς ΣΟΦΟΚΛΗΣ (Οίδίπους Τύραννος καὶ Οίδίπους ἐπὶ Κολωνῷ) καὶ ὁ ἄγνωστος συγγραφέας τοῦ βιβλίου τοῦ ΙΩΒ άσχολήθηκαν μέ τὸ κεντρικὸ πρὸβλημα τοῦ ΚΑΚΟΥ —δηλ. τὸ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ. Ὁ Σοφοκλῆς τὰ ΑΚΟΥΣΙΑ ἐγκλήματα τοῦ τραγικοῦ ΟΙΔΙΠΟΔΑ (ὁ ὁποῖος, ὡς γνωστόν, σκότωσε τὸν πατέρα του καὶ νυμφεύτηκε ,ἐν άγνοίᾳ του, τὴν μητέρα του) τὰ ΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕ  στὴν τελευταία του τραγωδία (401πΧ) τόν "Οίδίποδα ἐπὶ Κολωνῷ" δείχνοντας ὅτι τὸ Πάθος τοῦ Ἀθώου συντελεῖ  στὴν προστασία καὶ στὴν σωτηρία τῆς Κοινότητας, καθόσον ὁ ἐντελῶς μιαρός—ἂν καὶ ἀθῶος— ἄνθρωπος ἔχει ξεπεράσει τὰ ἀνθρώπινα καὶ λόγῳ ἀκριβῶς τῆς  ἀθωότητας του μπορεῖ νὰ καταστεῖ θεῖος προστάτης. 2.  Ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου τοῦ ΙΩΒ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὴν ἴδια ἐποχή (400πΧ)  βάζει τὸν ΣΑΤΑΝΑ νὰ βασανίζει τὸν ΑΘΩΟ ΙΩΒ —κα...