Διαμαντῆς Κούτουλας

1.  Ἰρλανδὸς ὁ  ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ (Beckett/ 1906-1989)  μὲ πιθανὴ καταγωγὴ ἐκ Γάλλων Οὑγενότων  θεωρεῖται ὁ ἱδρυτὴς τοῦ σύγχρονου θεάτρου τοῦ "Παραλόγου" —πού, βεβαίως, μόνο παράλογο δὲν εἶναι, ἀφοῦ ἀπεικονίζει τὴν πάλη τοῦ ἀνθρώπου μέ τὸ Μηδέν.  Ὁ Μπἐκετ σπούδασε καὶ δίδαξε ρωμανικὲς γλῶσσες , ἀγγλικὴ καὶ γαλλικὴ φιλολογία  στὸ προτεσταντικὸ πανεπιστήμιο Trinity College τοῦ Δουβλίνου (τὸ ἱδρυθὲν γιὰ λόγους θρησκευτικῆς προπαγάνδας στὴν καθολικὴ Ἰρλανδία ἀπὸ τὴν Ἐλισάβετ Α') .  Γρήγορα ὅμως ἐγκατέλειψε τὴν Διδακτικὴ ποὺ ἀπεχθανόταν, μετακόμισε στὸ ΠΑΡΙΣΙ τὸ 1937  καὶ ἀφιερώθηκε στὴν συγγραφή.  Πρώτη  βεβαίως ἐπιρροὴ του ὑπῆρξε  ὁ  JOYCE  τὸν ὁποῖον γνώρισε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1928 ὅταν πρωτοβρέθηκε στὸ Παρίσι γιὰ νὰ διδάξει ἀγγλικὴ φιλολογία στὴν École Normale Supérieur  καὶ τοῦ ὁποίου ἔκανε ἀργότερα  καὶ χρἐη, τρόπον τινα, γραμματέα (τὸ 1937 ὁ Joyce ἦταν ἤδη τυφλός). ...

Εἰσαγωγή Οἱ διαταραχὲς τῆς διάθεσης (συναισθηματικὲς διαταραχές) ἀποτελοῦν μία ἀπὸ τὶς πιὸ συχνὲς καὶ σοβαρὲς κατηγορίες ψυχικῶν παθήσεων στὴ σύγχρονη κλινικὴ πρακτική. Ὁρίζονται ὡς ἐκτεταμένες καὶ ἐπίμονες διακυμάνσεις τῆς ἐσωτερικῆς συναισθηματικῆς κατάστασης τοῦ ἀτόμου, οἱ ὁποῖες ἀλλοιώνουν τὴ γνωστική του λειτουργία, τὴ συμπεριφορὰ καὶ τὴ γενικώτερη ψυχοκοινωνική του δραστηριότητα. Σε ἀντίθεση μὲ τὶς φυσιολογικὲς ἐναλλαγὲς τῆς διάθεσης ποὺ προκαλοῦνται ἀπὸ τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς, οἱ διαταραχὲς αὐτὲς χαρακτηρίζονται ἀπὸ δυσανάλογη ἔνταση, μεγάλη διάρκεια καὶ ἔλλειψη εὐελιξίας . Κύριες Κλινικὲς Μορφές Στὴ σύγχρονη ψυχιατρική, οἱ διαταραχὲς τῆς διάθεσης ταξινομοῦνται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Καταθλιπτικὲς Διαταραχές (Μονοπολικές): Κυρίαρχο στοιχεῖο εἶναι ἡ ἐπίμονη θλίψη, ἡ ἀπώλεια ἐνδιαφέροντος γιὰ δραστηριότητες (ἀνηδονία), ἡ ἔλλειψη ἐνέργειας, οἱ διατα...

Μιὰ θεμελιακὴ ΑΛΗΘΕΙΑ (ποὺ δέν χρειάζεται καὶ πολὺ φιλοσοφικὴ μελἐτη τοῦ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ γιὰ νὰ τὴν ἀντιληφθεῖ κάποιος) εἶναι ὅτι τὸν ἄνθρωπο (ὀπως καὶ κάθε ζωντανὸ ὄν)  τὸν  χαρακτηρίζει ὡς βασικὴ ἰδιότητα ἡ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ.  Ἂν κανεὶς τὸ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ αύτὸ καὶ μπορεῖ νὰ ζεῖ ΜΟΝΟΣ μἐσα στὴν ἐρημία τοῦ κόσμου, τότε ἀπαλάσσεται ἀπὸ τὴν δουλεία τοῦ νὰ έκλιπαρεῖ τὴν συντροφιὰ τοῦ Ἄλλου (τὴν ὁποίαν στὸ τέλος συχνὰ τὴν ΠΛΗΡΩΝΕΙ δυσανἀλογα ἀκριβά...) Θὰ ρωτήσει κάποιος : <ὑπάρχουν  περιπτώσεις ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ τῆς ἐγγενοῦς μοναχικότητας τοῦ ὄντος;>  Ἡ ἀπἀντηση εἶναι "ναί" :   π.χ. ἡ ἀνυπόκριτη ἀγἀπη τῆς ΜΑΝΑΣ ἢ  κἀποιοι "μεγἀλοι ἔρωτες" —τουλάχιστον μέχρι νά ἀποδειχτοῦν φροῦδοι... Σὲ κάθε περίπτωση φρονῶ ὅτι ἡ Μοναχικότητα  εἶναι ὄχι μόνο ἡ ΜΟΙΡΑ τοῦ Ὄντος, ἀλλὰ καὶ τὸ ἱερὸ ἄβατο τῆς ΟΥΣΙΑΣ του.