Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ & Ο ΣΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΛΙΣΣΑΒΩΝΑΣ (1755)
Μέχρι τὸ 1755 ἡ ΗΘΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ τῆς Δύσης, ἀπὸ τὸν ΠΛΑΤΩΝΑ, τὸν ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, τὸν ΠΛΩΤΙΝΟ, τὸν Μ.ΒΑΣΙΛΕΙΟ, μέχρι τὸν ΛΑΪΜΠΙΝΤΣ, πρἐσβευε ὅτι τὸ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΕΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ, δηλ.ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟ, δέν ἀποτελεῖ αύτόνομη ὀντότητα καὶ προσδίδει νόημα στὸ (ΑΓΑΘΟ) Ὅλον, ὅπως οἰ σκιὲς στά χρώματα ἐνὸς ζωγραφικοῦ πίνακα. Ὅλα αύτὰ μέχρι τὴν 1η ΝΟΕ 1755 , ὅταν ἐνσς φονικός σεισμὸς περὶ τὰ 8 Ρίχτερ καὶ τσουνάμι ἐκ τοῦ Ἀτλαντικοῦ ΙΣΟΠΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΛΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΛΙΣΣΑΒΩΝΑ μέ χιλιάδες νεκροὺς... Ἡ συμφορὰ αὐτὴ συντάραξε τὴν Εὐρώπη καὶ είδικῶς τὴν εύρωπαϊκὴ Διανόηση ΕΠΙΦΕΡΟΝΤΑΣ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΗΘΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΠΕΡΙ ΚΑΚΟΥ. Πρῶτος ὁ ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ μίλησε γιὰ τὴν ΦΡΙΚΩΔΗ Πραγματικότητα τοῦ Κακοῦ γελοιοποιῶντας τὶς ἀρχαῖες θεωρίες ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ καὶ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ περί "παρυπόστασης" τοῦ Κακοῦ ὡς στέρησης ἀγαθοῦ ἢ περὶ Θείας Τιμωρίας (ἡ 1η ΝΟΕ ἦταν ἑορτὴ τῶν Ἁγ.Πάντων γιὰ τὴν Δυτικὴ Ἐκκλησία καὶ τὴν ὥρα τοῦ σεισμοῦ, 9.40 πμ, ἦταν οἱ Ναοὶ ἦταν γεμᾶτοι πιστούς..). Κατόπιν ὁ ΡΟΥΣΩ διεχώρ...