Διαμαντῆς Κούτουλας

 Ἡ Οἰκουμενικὴ Κίνηση (ποὺ ἀσχολεῖται μὲ τὸ πρόβλημα τῆς ἑνότητας τῶν χριστιανῶν) γεννήθηκε σὲ προτεσταντικὸ περιβάλλον καὶ συγκεκριμένα στὶς ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΕΣ  σὲ Ἀφρικὴ καὶ Ἀσία  ἐξαιτίας τῶν δυσχερειῶν ποὺ ἀντιμετώπιζαν ἐκεῖ οἱ ἱεραπόστολοι λόγῳ τῆς ΠΛΗΘΩΡΑΣ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ καὶ τῶν προκυπτουσῶν μεταξύ τους ΑΝΤΙΠΑΛΟΤΗΤΩΝ καὶ ἀνταγωνισμῶν.  Τὸ 1805 ὁ βαπτιστὴς ἱεραπόστολος William CAREY ὁραματίστηκε τὴν δημιουργία ἑνὸς συνδέσμου ποὺ νὰ περιλαμβάνει ὅλες τὶς χριστιανικὲς ὀμολογίες.  Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου καὶ μὲ τὴν ἀνἀπτυξη τῶν οἰκουμενικῶν ἀντιλήψεων  προέκυψε τὸ 1910 ἡ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΕΔΙΜΒΟΥΡΓΟΥ ποὺ θεωρεῖται ἡ ἐπίσημη ἀφετηρία τῆς ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ.  Ἡ Διάσκεψη ἀποφάσισε τὴν δημιουργία μιᾶς ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ἀνάμεσα στὰ καθήκοντα τῆς ὁποίας θὰ ἦταν καὶ ὁ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ. Ἀργότερα στὸ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΥΤΡΕΧΤΗΣ τὸ 1938 ἀποφασίστηκε ἡ ἵδρυση τοῦ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ  (ΠΣΕ) το...

  Α. Τρεῖς ἱστορικὲς περίοδοι κέντριζαν, παιδιόθεν,  τὸν ἐνδιαφέρον μου:   α) ἡ ἀρχαία ἱστορία,  β) ἡ ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ καί γ) ὁ Β' Παγκ. Πόλεμος. Καὶ γιὰ τὶς τρεῖς ὑπάρχουν "λευκὲς σελίδες" δηλ. ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ (πχ. ἀπὸ τί πέθανε ὁ Μ.Ἀλέξανδρος ὴ γιατί τὰ Εὐαγγέλια δὲν ἀναφέρουν τοὺς Ἐσσαίους) ἀλλὰ ὀ Β' ΠΠ περιέχει τὰ περισσότερα ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ἐπειδὴ ἀκόμη σήμερα δὲν ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ ΑΡΧΕΙΑ καὶ λοιπὰ  ΓΡΑΠΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ διαφόρων χωρῶν  ποὺ ἀποκαλύπτουν μιὰ ἄλλη πλευρὰ τῆς Ἱστορίας τοῦ Β’ΠΠ.  Ἤμουνα νιὸς καὶ γέρασα καὶ ἀκόμη ἀγνοῶ· 1)  τί ἀπέγιναν τὰ ΑΡΧΕΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΣΟΛΙΝΙ   ὁ ὁποῖος ἐκτελέστηκε ἀπὸ τοὺς παρτιζάνους ἀκριβῶς γιὰ νά μὴν φέρει στό φῶς δυσάρεστες ἀλήθειες γιὰ τὶς μυστικὲς ἐπικοινωνίες του μὲ τοὺς Ἄγγλους ( σἠμερα γνωρίζουμε ὅτι στὸν Α'ΠΠ ὁ Μουσσολίνι ἦταν ἔμμισθος πράκτωρ τῶν Βρεττανῶν ). 2)  πόσοι ἤξεραν στὴν Οὐάσιγκτων γιὰ τὴν ἐπικείμενη ἐπίθεση τῶν Ἰαπώνων στὸ ΠΕΡΛ—ΧΑΡΜΠΟΡ  ,δεδομένου ὅτι Ἄγγλοι καὶ Ἀμερ...

Τό <οὖσα> προῆλθε ἀπὸ τό < ὄντ-ja =ὄνσα = οὖσα> ὡς ἑξῆς:  τὸ ἡμίφωνο -j  συγχωνεύτηκε πρῶτα μὲ τό ὀδοντικό‒τ σέ ‒σ , κατόπιν τό ‒ν ἀποβλήθηκε πρὸ τοῦ ‒σ μέ ταυτόχρονη ἔκταση  τοῦ βραχέος ‒ο σέ μακρό ‒ου.  Παρομοἰως  ἡ δοτικὴ πληθ. τοῦ ἀρσενικοῦ <οὖσι> προῆλθε ἐκ τοῦ < ὄντ-σι> ὡς ἑξῆς : τό σύμπλεγμα ‒ντ  πρὸ τοῦ ‒σ ἀποβλήθηκε  μέ ταυτόχρονη ἔκταση τοῦ βραχέος ‒ο  σὲ μακρό‒ου {= ἀντἐκταση }