Πλατωνικὴ Αύτογνωσία. Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ (Πλὰτωνος, Ἀλκιβιάδης Α’)
Ὁ πρώιμος Διάλογος "ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Α’" —κατά πολλοὺς ΝΟΘΟ κείμενο γραφὲν ἀπὸ μαθητὴ τοῦ Πλάτωνος—ἀποτελεῖ τὸ σημαντικώτερο εἰσαγωγκὸ έγχειρίδιο στὴν πλατωνικὴ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ καὶ ὡς τέτοιο διδασκὀταν σέ ὅλη τὴν Ἀρχαιότητα. Στὸν Διἀλογο αύτὸν ὁ Σωκρἀτης ὁδηγεῖ τὸν νεαρότατο Ἀλκιβιἀδη στὸ νὰ ἀποκτήσει αύτογνωσἰα προκειμένου νὰ κατἐλθη στὴν πολιτική, ὠς προστατευόμενος τοῦ Περικλῆ. Τὸ έρώτημα ποὺ θέτει ὁ Σωκράτης στὸν Ἀλκιβιάδη εἶναι "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ" ὥστε νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν κατάκτηση τοῦ δελφικοῦ παραγγἐλματος "ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ" . Καὶ ξεκινᾶ τὸν διάλογο ὁ Σωκράτης διερωτώμενος ἂν ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ ΣΩΜΑ ἢ ἠ ΨΥΧΗ ἢ τὸ ΣΥΝΑΜΦΟΤΕΡΟΝ . Ἀφοῦ δεχθοῦν κι οἰ δὺο συνομιλητὲς ὅτι Η ΨΥΧΗ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ (ἄρχει) ΤΟ ΣΩΜΑ —ἄρα δέν εἶναι δυνατὸν τὸ Σῶμα ΜΟΝΟ ΤΟΥ νὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος—τίθεται τὸ ἐρώτημα, μήπως ἄνθρωπος εἶναι τὸ συναμφότερον, δηλ. ψυχὴ καὶ σῶμα ΜΑΖΙ. Ἰδοὺ ὀ σχετικὸς διἀλογ...