Διαμαντῆς Κούτουλας

   Σχετικὰ μὲ τὴν χρονολογία καὶ τὴν ἡμερομηνία ποὺ γεννήθηκε ὁ Ἰησοῦς, τὸ μὸνο σίγουρο εἶναι ὅτι ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ.  Αὐτὴ εἶναι ἡ ἡμερομηνία τῆς ρωμαϊκῆς ἑορτῆς τῆς  ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΙΚΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ (Invictus Sol)  ποὺ καθιέρωσε ὁ αύτοκράτωρ ΑΥΡΗΛΙΑΝΟΣ τὸ 274 μΧ (μὲ βάση τὸ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟ γεγονὸς τοῦ Χειμερινοῦ Ἡλιοστασίου, ΟΤΑΝ δηλ. ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΗΜΕΡΑ). Τὴν ἡμερομηνία αύτὴ δέχτηκε καὶ ἡ Ἐκλλησία γιὰ τὴν γένηση τοῦ Θεανθρώπου, κατὰ πᾶσα πιθανότητα ὕστερα ἀπὸ προτροπὴ τοῦ Πάπα ΙΟΥΛΙΟΥ Α’ τὸ 336μΧ —γιὰ προφανεῖς λόγους Πολιτικῆς (Ὁ  Ἰω.Χρυσόστομος ἀναφέρει ὅτι ἡ ἡμερομηνία αὐτὴ καθιερώθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀνατολὴ περὶ τὸ  386 μ. Χ.—βλ. Migne, P. G., 49, 353). Ὡστόσο στὴν ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ,  ἂν καὶ  δὲν ἀναφέρεται σαφὴς ἡμερομηνία  γέννησης τοῦ Χριστοῦ, ὑπάρχουν δύο σημεῖα πού δείχνουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΧΕΙΜΩΝΑ:   α) οἱ ποιμένες ἀφήνουν τὰ πρόβατα τους τὴ νύχτα στὴν ὕπαιθρο {" καὶ ποιμένες ἦσαν ἐν τῇ χώρᾳ τῇ ...

Τὸ ἐρώτημα "ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΗΛΘΕ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΗΣ/ΕΝΣΑΡΚΩΣΗΣ" ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ δύσκολα προβληματα  στὴν ἔρευνα γιὰ τὴν προἐλευση τῶν ἀντιλήψεων τοῦ άρχέγονου χριστιανισμοῦ καὶ τοῦτο διότι: 1) ἡ ἰδέα τῆς Ἐναθρώπησης {ἐκ τοῦ ρ." ἐνανθρωπῶ "} , ἢ τῆς Ἐνσἀρκωσης, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ—κι ὂχι μόνο δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ ΡΗΤΑ  {" ού ποιήσεις σεαυτῷ ειἴδωλον ούδὲ παντὸς ὁμοίωμα ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω...οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς, οὐδὲ μὴ λατρεύσῃς αὐτοῖς— ΕΞ.20,4}. 2) ἡ ἰδέα γιὰ τὸν ἀναμενόμενο  ΜΕΣΣΙΑ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀναφερεται σὲ ΑΝΘΡΩΠΟ μόνον {= προφήτην ὑμῖν ἀναστήσει Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς ἐμέ — ΠΡ.3,22 καὶ 7,37}   3) ἐπίσης ἡ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ φιλοσοφία ἀπέρριπτε πᾶσα ἰδέα ἐνσάρκωσης {=" θεὸς δὲ ἀνθρώπῳ οὐ μείγνυται" — ΠΛΑΤ. ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ, 203a} Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν προέρχεται ἡ ἰδέα τοῦ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ " καὶ ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο " {1,14} ; Κατὰ πολλοὺς εἰδικούς (πχ.ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ*) ἡ ἰδέα τῆς Ἐνανρθώ...

 Ἐν συνόψει· ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ δημοκρατία ἦταν ΑΜΕΣΗ καθότι "ἄνδρες γὰρ ἡ πόλις" {γι αὐτὸ καὶ λἐμε "Πόλις τῶν Ἀθηναίων" —κι ὄχι τῶν Ἀθηνῶν, "Πόλις τῶν Θηβαίων"—κι ὄχι τῶν Θηβῶν}, ὁπότε ὁ χαρακτήρας της ἦταν ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΙΚΟΣ, δηλ. ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΟΤΑΝ ΡΟΛΟΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ.  Οἱ μειοψηφοῦντες ἢ ὑποτάσσονταν στοὺς πλειοψηφοῦντες ἤ ἔκαναν "ΣΤΑΣΙΝ" {=ἐπανάσταση} ἢ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν πόλη {=ΦΥΓΑΔΕΣ} . [ Πράγματι, τὸ πρόβλημα τῶν φυγάδων ἢταν  ΚΕΝΤΡΙΚΟ,  στὰ  ἄμεσα  πολιτεύματα τῆς ἀρχαίας  Ἑλλάδας .Πχ.στὰ χρόνια τοῦ Ἀλεξάνδρου περὶ τὶς 20.000 ἄτομα  ἔφτασε ὁ ἀριθμὸς τῶν φυγάδων τῶν ἀντιμακεδονικῶν παρατάξεων στὶς ἑλληνικὲς πόλεις , οἱ ὁποῖοι κατέφυγαν  στὸ Ταίναρο ,στὴν άγορὰ ΜΙΣΘΟΦΟΡΩΝ, προκειμένου νὰ ἐπιβιώσουν..] Κι ὅπως γράφει ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ στά "ΠΟΛΙΤΙΚΑ" ἡ διαφορὰ δημοκρατιῶν—ὀλιγαρχιῶν στὴν ἀρχαιότητα ἦταν ΠΟΣΟΤΙΚΗ ὄχι ποιοτικὴ καὶ ἀφοροῦσε στὸ ΚΡΙΤΗΡΙΟ τοῦ ποιοὶ θὰ ἦταν πολῖτες,δηλ.ποιοὶ θὰ μετεῖχαν στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ {=συνελεύσεις} τοῦ Δήμου.  (Συ...