ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ.
1. ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ,ὡς γνωστόν, ἐγράφη πρωτοτύπως ΕΒΡΑΪΣΤΙ καὶ μεταφράστηκε στὴν Ἀλεξανδρινὴ Κοινὴ ἀπὸ τοὺς Ο' {=70 ραββίνους} γύρω στὸ 200 πΧ, ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Ἀλεξανδρείας εἶχαν λησμονήσει τὴν ἑβραϊκή, ὀμιλοῦντες πλέον μόνον ἑλληνικά (ἀλλὰ καὶ ὠς μἐσον ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ καὶ προσηλυτισμοῦ τῶν Ἐθνῶν...). Μὲ τὴν μετάφραση ὅμως αὐτὴ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΤΗΚΕ & φιλοσοφικοποιήθηκε ἡ Βίβλος γιατὶ πολλὲς ἑβραϊκὲς ἔννοιες ΑΠΟΔΟΘΗΚΑΝ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ μὲ λέξεις τῆς ἑλληνικῆς ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΑΥΤΟΣΗΜΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ. Παράδειγμα : ἡ λέξη תּוֹרָה {=TORAH} ποὺ δηλοῖ τὴν Πεντάτευχο{=τὰ πρῶτα 5 βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης} μεταφράστηκε μέ τὴν λἐξη "ΝΟΜΟΣ" πού ἔχει ἄλλο νόημα στὴν ἑλληνική. Ἐπίσης τὸ Ὄνομα τοῦ θεοῦ ποὺ στὸ ἑβραϊκὸ πρωτότυπο εἶναι אֶהְיֶה אֲשֶׁר אֶהְיֶה {="EHEJE ASER EHEJE"} ποὺ κατὰ λέξη σημαίνει "ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ" (ἡ φράση ἀποτελεῖ ἑβραϊσμό καὶ σημαίνει περίπου τὸν Ανεξιχνίαστο, τὸν Ἀνώνυμο)...