Διαμαντῆς Κούτουλας

Τὸ 1873 ὁ Μητρ.Νικομηδείας ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΒΡΥΕΝΝΙΟΣ ἀνακἀλυψε στό μετόχι τοῦ Παναγίου Τάφου στὴν ΚΩΝ/ΠΟΛΗ στὸν Κώδικα 54 τοῦ 1056,  ἕνα χαμένο πρωτοχριστιανικὸ κατηχητικὸ  κείμενο (ψευδεπίγραφο βεβαίως) μέ τὸν τίτλο " ΔΙΔΑΧΗ ΤΩΝ 12 ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ" τὸ ὁποῖο ἀνἀγεται στὰ τέλη τοῦ 1ου αἰ.μΧ καὶ ἀποκαλύπτει τελετὲς τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας (Βάπτισμα, Θεία Εὐχαριστία) καθὼς καὶ κάποια προβλήματα ἀπὸ τὴν ζωή της. Ὅμως τὸ σημαντικὸ ποὺ ἀποκἀλυψε ἡ "ΔΙΔΑΧΗ" ἦταν μιὰ ΑΛΛΗ ΕΚΔΟΧΗ τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἡ ὁποἰα παρἐπεμπε σέ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ τύπου ΣΑΒΒΑΤΟΥ ἢ Chaburah  חבורה  {=τελετουργικὸ δεῖπνο θρησκευτικῶν ὁμάδων}. Γράφει ἡ "ΔΙΔΑΧΗ" σχετικῶς τά ἑξῆς· < Περὶ δὲ τῆς εὐχαριστίας, οὕτως εὐχαριστήσατε·  πρῶτον περὶ τοῦ ποτηρίου· Εὐχαριστοῦμέν σοι, πάτερ ἡμῶν, ὑπὲρ τῆς ἁγίας ἀμπέλου Δαυὶδ τοῦ παιδός σου, ἧς ἐγνώρισας ἡμῖν διὰ Ἰησοῦ τοῦ παιδός σου· σοὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Περὶ δὲ τοῦ κλάσματος· Εὐχαριστοῦμέν σοι, πάτερ ἡμῶν, ὑπὲρ τῆς ζωῆς καὶ γνώσεως, ἧς ἐγνώρισας ἡμῖν διὰ Ἰησοῦ...

Ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν περίφημη " ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ" τοῦ ΣΟΥΝ—ΤΣΟΥ  δέκα (10) θεμελιώδεις Ἀρχές ποὺ πρἐπει νὰ ἀκολουθοῦν οἱ Στρατηγοὶ γιὰ νὰ νικήσουν στὸν Πόλεμο· — Ἡ μεγαλύτερη τέχνη τοῦ Πολέμου εἶναι νὰ ὑποτάξεις τὸν ἐχθρὸ χωρίς μάχη, ἀφαιρῶντας του τὴν θέληση νὰ πολεμήσει καὶ καταρρακώνοντας τὸ Ἠθικό του. —Ὁ πολεμιστὴς εἶναι δυνατός, ὅταν ἔχει τὴν πρωτοβουλία κινήσεων ἀναγκάζοντας τὸν ἐχθρὸ νὰ τοῦ ἀπαντήσει. Εἶναι ἀδύναμος, ὅταν αὐτὸς ἀπαντᾶ στὸν εχθρό. —Ὁταν περικυκλώνεις ἕναν ἐχθρό, ἄφηνέ του μιὰν  διέξοδο διαφυγῆς. —Ἀντιθέτως, ρῖξε τὸν στρατό σου σὲ μιὰ μάχη χωρὶς διἐξοδο καὶ θὰ πολεμήσει μἐχρις ἐσχάτων. — Ὁ στρατηγὸς ποὺ μοιρἀζει πολλὰ βραβεῖα, δέν ἐμπνέει πιὰ τὸ στράτευμα καὶ ὅποιος τιμωρεῖ συνεχῶς ἔχει χάσει πιὰ τὸν ἔλεγχο καὶ βρίσκεται σὲ δὺσκολη θέση. —Όλος ο πόλεμος βασίζεται στην παραπλάνηση. —Κάνε τὴν ἐμφάνισή σου σὲ μέρη ὅπου ὁ ἐχθρὸς θὰ πρέπει νὰ σπεύσει γιὰ νὰ ὑπερασπίσει. —Κάνε ἐπίθεση  ἐκεῖ ὅπου δὲν τὸ περιμένει. —Ἂν ὁ ἐχθρός σου εἶναι ὀξύθυμος, προσπάθησε ν...

1. ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ.   Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ,ὡς γνωστόν, ἐγράφη πρωτοτύπως ΕΒΡΑΪΣΤΙ καὶ μεταφράστηκε στὴν Ἀλεξανδρινὴ Κοινὴ ἀπὸ τοὺς Ο' {=70 ραββίνους} γύρω στὸ 200 πΧ, ἐπειδὴ  οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Ἀλεξανδρείας εἶχαν λησμονήσει τὴν ἑβραϊκή, ὀμιλοῦντες πλέον μόνον ἑλληνικά (ἀλλὰ καὶ ὠς μἐσον ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ καὶ  προσηλυτισμοῦ τῶν Ἐθνῶν...).  Μὲ τὴν μετάφραση ὅμως αὐτὴ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΤΗΚΕ & φιλοσοφικοποιήθηκε ἡ Βίβλος γιατὶ πολλὲς ἑβραϊκὲς  ἔννοιες ΑΠΟΔΟΘΗΚΑΝ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ μὲ λέξεις τῆς ἑλληνικῆς ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΑΥΤΟΣΗΜΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.  Παράδειγμα :   ἡ λέξη   תּוֹרָה  {=TORAH} ποὺ δηλοῖ τὴν Πεντάτευχο{=τὰ πρῶτα 5 βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης}  μεταφράστηκε μέ τὴν λἐξη "ΝΟΜΟΣ" πού ἔχει ἄλλο νόημα στὴν ἑλληνική.   Ἐπίσης τὸ Ὄνομα τοῦ θεοῦ ποὺ στὸ ἑβραϊκὸ πρωτότυπο εἶναι אֶהְיֶה אֲשֶׁר אֶהְיֶה {="EHEJE ASER EHEJE"} ποὺ κατὰ λέξη σημαίνει "ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ"  (ἡ φράση ἀποτελεῖ ἑβραϊσμό καὶ σημαίνει περίπου τὸν Ανεξιχνίαστο, τὸν  Ἀνώνυμο)...