Διαμαντῆς Κούτουλας

 Ἕνα ἀπὸ τὰ καίρια ἐρωτήματα τῆς Καινοδιαθηκικῆς ἔρευνας εἶναι τὸ ἐρώτημα τοῦ ΠΩΣ καὶ ΓΙΑΤΙ προἐκυψε ἡ ΙΩΑΝΝΕΙΑ Χριστολογία (ποὺ ὑποστηρίζει τὴν πλἠρη θεοποίηση τοῦ Ἰησοῦ) ἀπὸ τὴν Χριστολογία τῶν ΣΥΝΟΠΤΙΚΩΝ Εὐαγγελίων (σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα δέν ὑπάρχει προΰπαρξη τοῦ Ἰησοῦ...). Στὸ ἐρώτημα αύτὸ πρότεινε μιὰ ἀπάντησε τὸ 1983 ὁ καινοδιαθηκολόγος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ στὸ ΔΕΛΤΙΟ ΒΙΒΛΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ἡ ὁποία ἐπαναδημοσιεύτηκε τὸ 1989 στὸν τόμο "Αραγε γινώσκεις ἅ ἀναγινώσκεις;" ἐκδ. "ΑΡΤΟΥ ΖΩΗΣ" (σελ.138) μὲ τίτλο "Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΠΤΙΣΤΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΟ Δ’ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ". Σὲ αύτὴν τὴν εἰσήγηση ὁ ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ ὑποστηρίζει, ἐν συνόψει, τὰ ἑξῆς· 1) στὸν Πρόλογο τοῦ "ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ" στὸν περίφημο ΥΜΝΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ὑπάρχουν δύο παρεκβἀσεις (στιχ.6 καὶ 15) ὅπου τονίζεται ὅτι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟ ΦΩΣ ἢ ὁ Λὸγος ( οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς, στιχ....

  1. Τὴν ἴδια περίπου ἐποχὴ (400πΧ) σὲ δὺο ἐντελῶς διαφορετικούς κόσμους μὲ διαφορετικὰ προβλήματα καὶ κοσμοθεωρίες, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ Ἰσραήλ, δύο συγγραφεῖς , ὁ τραγωδὸς ΣΟΦΟΚΛΗΣ (Οίδίπους Τύραννος καὶ Οίδίπους ἐπὶ Κολωνῷ) καὶ ὁ ἄγνωστος συγγραφέας τοῦ βιβλίου τοῦ ΙΩΒ άσχολήθηκαν μέ τὸ κεντρικὸ πρὸβλημα τοῦ ΚΑΚΟΥ —δηλ. τὸ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ. Ὁ Σοφοκλῆς τὰ ΑΚΟΥΣΙΑ ἐγκλήματα τοῦ τραγικοῦ ΟΙΔΙΠΟΔΑ (ὁ ὁποῖος, ὡς γνωστόν, σκότωσε τὸν πατέρα του καὶ νυμφεύτηκε ,ἐν άγνοίᾳ του, τὴν μητέρα του) τὰ ΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕ  στὴν τελευταία του τραγωδία (401πΧ) τόν "Οίδίποδα ἐπὶ Κολωνῷ" δείχνοντας ὅτι τὸ Πάθος τοῦ Ἀθώου συντελεῖ  στὴν προστασία καὶ στὴν σωτηρία τῆς Κοινότητας, καθόσον ὁ ἐντελῶς μιαρός—ἂν καὶ ἀθῶος— ἄνθρωπος ἔχει ξεπεράσει τὰ ἀνθρώπινα καὶ λόγῳ ἀκριβῶς τῆς  ἀθωότητας του μπορεῖ νὰ καταστεῖ θεῖος προστάτης. 2.  Ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου τοῦ ΙΩΒ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὴν ἴδια ἐποχή (400πΧ)  βάζει τὸν ΣΑΤΑΝΑ νὰ βασανίζει τὸν ΑΘΩΟ ΙΩΒ —κα...

ΔΕΝ... Δὲν θἐλω νὰ ἀλλἀξω τὴ γνώμη κανενός, δὲν ἐνδιαφέρομαι νὰ πεἰσω κανένα καὶ γιὰ τίποτα, δέν ἐπιθυμῶ νά "σώσω" κανένα ἀπὸ ὁτιδήποτε, δέν ἐπιδιώκω νά... μεταλαμπαδεύσω "γνώσεις" εἰς ΟΥΔΕΝΑ.  Μοῦ ἀρκεῖ νὰ λἐω καὶ νὰ γράφω τὰ δικἀ μου γιὰ Πλάτωνα, Ἀριστοτέλη, Ἀπ.Παῦλο κλπ—ὅπου μπορῶ—  "φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ".  ΤΙΠΟΤΑ  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΩΤΕΡΟ.  Γειά σας.

Μὲ ρὼτησε ἕνας (ἐκφρἀζοντας πολλούς...) γιατὶ φορῶ ράσα ἀφοῦ ὁ χριστιανισμὸς μόνον  ἑγκλἠματα προσἐφερε στὸν κόσμο.. Τοῦ ἀπἀντησα μὲ τὸν ὁρισμὸ τοῦ ΑΠ.ΠΑΥΛΟΥ γιὰ τί εἲναι ΠΡΑΓΜΑΤΙ ὁ ΑΛΗΘΙΝΟΣ χριστιανισμός: < ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι....ἡ ἀγἀπη μακροθυμεῖ ...οὐ ζηλοῖ ..οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτοῖς...ἡ ἀγἀπη πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.... ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.. .> {ΑΠ.ΠΑΥΛΟΣ, Α' ΚΟΡ. 13,1-13}  [ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ =ἂν ἔχω τὸ χάρισμα τῆς προφητείας καὶ ξέρω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ.κατἐχω  ὅλη τὴ γνώση, καὶ ἂν ἐχω ὅλη τὴν πίστη, ὥστε νὰ μετακινῶ βουνά, ἀλλά δὲν ἔχω ἀγάπη, δεν είμαι τίποτε...ἡ ἀγἀπη εἶναι μακρόθυμη... δέν φθονεῖ...δέν κοιτᾶ τὸ συμφἐρον της...ἀνέχεται τὰ πάντα, πιστεύει τὰ πάντα, ἐλπίζει τὰ πάντα, ὑπομένει τὰ πάντα... ἡ ἀγάπη ποτέ δὲν σβήνει...] ...

«Τὸ μέγεθος τῆς βίαιης στρατολογίας εἶναι κάτι ποὺ συχνὰ ἀποφεύγεται νὰ ὁμολογηθεῖ ἀπὸ τὶς ἑκατοντάδες ἀριστεροὺς ἱστοριογράφους. Ὑπολογίζεται ὅτι μέχρι καὶ 70% ὅσων ὑπηρέτησαν ἔστω καὶ γιὰ λίγο ὡς ἀντάρτες στὸν «ΔΣΕ» ἦσαν βιαίως στρατολογημένοι, ἐνῶ ἕνα μεγάλο ποσοστὸ αὐτῶν –μεγαλύτερο τοῦ 20% καὶ συνεχῶς αὐξανόμενο πρὸς τὸ τέλος– ἦσαν ἡλικίας 16 ἕως 19 ἐτῶν, ἀγόρια καὶ κορίτσια. Φυσικά, μεταξὺ τῶν βιαίως ἢ ἀκουσίως (ὑπὸ ψυχολογικὴ πίεση) στρατολογημένων, ἕνα σημαντικὸ ποσοστὸ ἦταν φιλικὰ προσκείμενο πρὸς τοὺς στόχους τῆς Ἀνταρσίας. Τὸ δεύτερο στοιχεῖο ποὺ ἐπίσης ἀποκρύπτεται ἢ ἀποφεύγεται νὰ δηλωθεῖ, εἶναι ὅτι οἱ Σλαβομακεδόνες  ποὺ ἀπὸ τὸ 1947 ἀποτελοῦσαν τὸ 25–30% τῶν ἀνταρτῶν, αὐξάνονταν συνεχῶς σὲ ἀριθμὸ καὶ πιὸ πολὺ σὲ ποσοστό, ὥστε τὸ καλοκαίρι τοῦ 1949 ἔφθασαν νὰ εἶναι τὸ 70% τοῦ «ΔΣΕ»! Καὶ ἀπὸ αὐτούς βέβαια, οἱ περισσότεροι ἦσαν βιαίως στρατολογημένοι ἀπὸ τοὺς καπετάνιους τους καὶ ἀσχέτως πολιτικῶν πεποιθήσεων. [...] Κάτι ἄλλο ποὺ δὲν ὁμολογεῖται εἶναι τὸ τί ὑπέφε...

1.  Ἰρλανδὸς ὁ  ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΜΠΕΚΕΤ (Beckett/ 1906-1989)  μὲ πιθανὴ καταγωγὴ ἐκ Γάλλων Οὑγενότων  θεωρεῖται ὁ ἱδρυτὴς τοῦ σύγχρονου θεάτρου τοῦ "Παραλόγου" —πού, βεβαίως, μόνο παράλογο δὲν εἶναι, ἀφοῦ ἀπεικονίζει τὴν πάλη τοῦ ἀνθρώπου μέ τὸ Μηδέν.  Ὁ Μπἐκετ σπούδασε καὶ δίδαξε ρωμανικὲς γλῶσσες , ἀγγλικὴ καὶ γαλλικὴ φιλολογία  στὸ προτεσταντικὸ πανεπιστήμιο Trinity College τοῦ Δουβλίνου (τὸ ἱδρυθὲν γιὰ λόγους θρησκευτικῆς προπαγάνδας στὴν καθολικὴ Ἰρλανδία ἀπὸ τὴν Ἐλισάβετ Α') .  Γρήγορα ὅμως ἐγκατέλειψε τὴν Διδακτικὴ ποὺ ἀπεχθανόταν, μετακόμισε στὸ ΠΑΡΙΣΙ τὸ 1937  καὶ ἀφιερώθηκε στὴν συγγραφή.  Πρώτη  βεβαίως ἐπιρροὴ του ὑπῆρξε  ὁ  JOYCE  τὸν ὁποῖον γνώρισε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1928 ὅταν πρωτοβρέθηκε στὸ Παρίσι γιὰ νὰ διδάξει ἀγγλικὴ φιλολογία στὴν École Normale Supérieur  καὶ τοῦ ὁποίου ἔκανε ἀργότερα  καὶ χρἐη, τρόπον τινα, γραμματέα (τὸ 1937 ὁ Joyce ἦταν ἤδη τυφλός). ...

Εἰσαγωγή Οἱ διαταραχὲς τῆς διάθεσης (συναισθηματικὲς διαταραχές) ἀποτελοῦν μία ἀπὸ τὶς πιὸ συχνὲς καὶ σοβαρὲς κατηγορίες ψυχικῶν παθήσεων στὴ σύγχρονη κλινικὴ πρακτική. Ὁρίζονται ὡς ἐκτεταμένες καὶ ἐπίμονες διακυμάνσεις τῆς ἐσωτερικῆς συναισθηματικῆς κατάστασης τοῦ ἀτόμου, οἱ ὁποῖες ἀλλοιώνουν τὴ γνωστική του λειτουργία, τὴ συμπεριφορὰ καὶ τὴ γενικώτερη ψυχοκοινωνική του δραστηριότητα. Σε ἀντίθεση μὲ τὶς φυσιολογικὲς ἐναλλαγὲς τῆς διάθεσης ποὺ προκαλοῦνται ἀπὸ τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς, οἱ διαταραχὲς αὐτὲς χαρακτηρίζονται ἀπὸ δυσανάλογη ἔνταση, μεγάλη διάρκεια καὶ ἔλλειψη εὐελιξίας . Κύριες Κλινικὲς Μορφές Στὴ σύγχρονη ψυχιατρική, οἱ διαταραχὲς τῆς διάθεσης ταξινομοῦνται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Καταθλιπτικὲς Διαταραχές (Μονοπολικές): Κυρίαρχο στοιχεῖο εἶναι ἡ ἐπίμονη θλίψη, ἡ ἀπώλεια ἐνδιαφέροντος γιὰ δραστηριότητες (ἀνηδονία), ἡ ἔλλειψη ἐνέργειας, οἱ διατα...

Μιὰ θεμελιακὴ ΑΛΗΘΕΙΑ (ποὺ δέν χρειάζεται καὶ πολὺ φιλοσοφικὴ μελἐτη τοῦ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ γιὰ νὰ τὴν ἀντιληφθεῖ κάποιος) εἶναι ὅτι τὸν ἄνθρωπο (ὀπως καὶ κάθε ζωντανὸ ὄν)  τὸν  χαρακτηρίζει ὡς βασικὴ ἰδιότητα ἡ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ.  Ἂν κανεὶς τὸ ΑΠΟΔΕΧΤΕΙ αύτὸ καὶ μπορεῖ νὰ ζεῖ ΜΟΝΟΣ μἐσα στὴν ἐρημία τοῦ κόσμου, τότε ἀπαλάσσεται ἀπὸ τὴν δουλεία τοῦ νὰ έκλιπαρεῖ τὴν συντροφιὰ τοῦ Ἄλλου (τὴν ὁποίαν στὸ τέλος συχνὰ τὴν ΠΛΗΡΩΝΕΙ δυσανἀλογα ἀκριβά...) Θὰ ρωτήσει κάποιος : <ὑπάρχουν  περιπτώσεις ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ τῆς ἐγγενοῦς μοναχικότητας τοῦ ὄντος;>  Ἡ ἀπἀντηση εἶναι "ναί" :   π.χ. ἡ ἀνυπόκριτη ἀγἀπη τῆς ΜΑΝΑΣ ἢ  κἀποιοι "μεγἀλοι ἔρωτες" —τουλάχιστον μέχρι νά ἀποδειχτοῦν φροῦδοι... Σὲ κάθε περίπτωση φρονῶ ὅτι ἡ Μοναχικότητα  εἶναι ὄχι μόνο ἡ ΜΟΙΡΑ τοῦ Ὄντος, ἀλλὰ καὶ τὸ ἱερὸ ἄβατο τῆς ΟΥΣΙΑΣ του.

Εἰσαγωγή. Ὁ Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ ἀποτελεῖ τὸ κύκνειο ἆσμα τοῦ Σοφοκλῆ, ἕνα ἔργο ποὺ διδάχθηκε μετὰ τὸν θάνατο τοῦ ποιητῆ καὶ κουβαλάει τὸ βάρος μιᾶς ὁλόκληρης ἐποχῆς—τοῦ τέλους τοῦ Πελοποννησιακοῦ Πολέμου καὶ τῆς δύσης τῆς κλασικῆς Ἀθήνας. Ἐνῷ στὸν Οἰδίποδα Τύραννο ὁ κεντρικὸς ἥρωας βιώνει τὴν ἀπόλυτη πτώση, τὴν ἀποκάλυψη τοῦ μιάσματος καὶ τὴν αὐτοτύφλωση, στὸ ὑστερόγραφο αὐτὸ δρᾶμα ἡ πορεία ἀντιστρέφεται. Τὸ κέντρο βάρους μετατοπίζεται ἀπὸ τὴν τιμωρία στὴν ἀποκατάσταση. Ὁ τυφλός, ῥακένδυτος καὶ κυνηγημένος γέροντας δὲν φτάνει στὸν Κολωνὸ ὡς ἕνας παρίας, ἀλλὰ ὡς ἕνα πρόσωπο ποὺ κυοφορεῖ μιὰ μυστηριακὴ δύναμη. Ἡ τελικὴ ἀποθέωσή του, ὁ μετασχηματισμός του δηλαδὴ ἀπὸ μίασμα σὲ ἱερὸ προστάτη («χθόνιο δαίμονα»), συνιστᾶ μία ἀπὸ τὶς βαθύτερες θεολογικὲς καὶ πολιτικὲς στιγμὲς τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας. 1. Ἡ Μετάβαση ἀπὸ τὸ Μίασμα στὴν Ἁγιότητα. Ἡ ὑπαρξιακὴ διάσταση τῆς ἀποθέωσης θεμελιώνεται στὴν ἐπανεκτίμηση τῆς ἐνοχῆς τοῦ Οἰδί...

Τὸ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ εἶναι ποὺ ἀντιλαμβάνεται τὴ μυστικὴ βοὴ τῶν πλησιαζόντων γεγονότων, ἀλλὰ μιλᾶ μὲ ΣΥΜΒΟΛΑ, ὄχι μέ νοήματα.  Πχ. ἄν ἕνας πατέρας μὲ τὸ ποὺ γύριζε τὸ βράδυ ἀπὸ τὴ δουλειὰ γυρνῶντας τὸ κλειδὶ στὴν πόρτα, ἔδινε φιλὶ στὸ μικρὸ παιδί του, τὸ ΣΥΜΒΟΛΟ τοῦ ΚΛΕΙΔΙΟΥ θὰ γέμιζε εύτυχία τὸ παιδὶ  κάθε φορὰ ποὺ θὰ τὸ ἀντίκρυζε σὲ ὅλην τὴν ὐπόλοιπη ζωή του. Τὴν ἁντἰθετη σημασία θὰ εἶχε τὸ ΣΥΜΒΟΛΟ τοῦ Κλειδιοῦ, ἂν ὁ πατέρας ὲρχόταν μεθυσμένος τὸ βράδυ ἢ ἦταν βίαιος.. ΤΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΜΙΛΑ ΜΕ ΣΥΜΒΟΛΑ καὶ οἰ σοφοὶ γνωρίζουν τὴ γλῶσσα του..

Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή ἀποτελεῖ ἀναμφίβολα μία ἀπὸ τὶς πιὸ παρεξηγημένες καὶ ἀδικημένες μορφὲς στὴν ἱστορία τοῦ χριστιανισμοῦ. Ἂν καὶ τὰ κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης τὴ θένουν στὸ ἐπίκεντρο τῶν συγκλονιστικώτερων γεγονότων τοῦ χριστιανισμοῦ, δηλαδὴ τῆς Σταυρώσεως καὶ τῆς Ἀναστάσεως, ὁ δυτικὸς λαϊκὸς πολιτισμός, ἡ τέχνη καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση τὴ μετέτρεψαν ἐπὶ αἰῶνες σὲ σύμβολο τῆς μετανοημένης πόρνης.  Ἡ ἱστορικὴ ὅμως ἀλήθεια, ὅπως αὐτὴ ἀποκαλύπτεται μέσα ἀπὸ τὴν προσεκτικὴ μελέτη τῶν πρωτογενῶν πηγῶν καὶ τὴ σύγχρονη ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, εἶναι ριζικὰ διαφορετικὴ ἀπὸ τὸν κυρίαρχο μύθο. Σύμφωνα μὲ τὰ κανονικὰ εὐαγγέλια, ἡ Μαρία καταγόταν ἀπὸ τὰ Μάγδαλα, μία πλούσια καὶ ἀκμάζουσα πόλη ψαράδων καὶ ἐμπόρων στὴ δυτικὴ ὄχθη τῆς Θάλασσας τῆς Γαλιλαίας...

Ἡ ψύχωση εἶναι μιὰ σοβαρὴ κατάσταση τοῦ νοῦ, ὅπου ὁ ἄνθρωπος χάνει τὴν ἐπαφὴ μὲ τὴν πραγματικότητα. Ὁ πάσχων δυσκολεύεται να ξεχωρίσει τί εἶναι ἀληθινὸ καὶ τί ὄχι, βιώνοντας ψευδαισθήσεις ἢ παραλήρημα. Ἡ ἐπιστήμη τῆς Ψυχιατρικῆς κατατάσσει τὶς ψυχώσεις σε διάφορες κατηγορίες, ἀνάλογα μὲ τὰ συμπτώματα καὶ τὴ διάρκειά τους. Τὰ κυριώτερα εἴδη τῶν ψυχώσεων εἶναι τὰ ἑξῆς: Σχιζοφρένεια : Ἡ πιὸ...

Στὴ σύγχρονη ἐποχή, ὁ ὅρος «νεύρωση» χρησιμοποιεῖται συχνὰ στὸν καθημερινὸ λόγο, πολλὲς φορὲς μάλιστα μὲ τρόπο ἐπιπόλαιο. Ὡστόσο, στὸ πεδίο τῆς Ψυχολογίας καὶ τῆς Ψυχιατρικῆς, οἱ νευρώσεις ἀποτελοῦν μιὰ ὁμάδα ψυχικῶν διαταραχῶν οἱ ὁποῖες, ἀντὶθετα μὲ τις ψυχώσεις, δὲν ἀποκόπτουν τὸ ἄτομο ἀπὸ τὴν πραγματικότητα.  Ὁ νευρωτικὸς ἄνθρωπος ἔχει πλήρη ἐπίγνωση τῆς κατάστασης του, ὑποφέρει ὅμως βαθύτατα ἀπὸ τὸ ἄγχος, τὶς ἐμμονὲς καὶ τὶς ἐσωτερικὲς συγκρούσεις του. Τὰ Κυριώτερα Εἴδη Νευρώσεων· Ἡ ψυχολογικὴ ἐπιστήμη κατηγοριοποιεῖ τὶς νευρώσεις μὲ βάση τὰ κυρίαρχα συμπτώματα ποὺ ἐκδηλώνονται στὸν ἀσθενή: ΑΓΧΩΔΗΣ ΝΕΥΡΩΣΗ : Χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἕνα διάχυτο, μόνιμο καὶ ἀδικαιολόγητο αἴσθημα ΦΟΒΟΥ. Ὁ πάσχων βρίσκεται σὲ μιὰν διαρκῆ κατάσταση ἐπιφυλακῆς (ὑπερδιέγερση), περιμένοντας πάντα τὸ χειρότερο, ἐνῷ συχνὰ ἐκδηλώνει καὶ σωματικὰ συμπτώματα, ὅπως ταχυκαρδία, τρόμο καὶ δύσπνοια. (ΙΔΕΟ)ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΝΕΥΡΩΣΗ : Ἐδώ κυ...

Ἡ προσωπικότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου εἶναι τὸ μοναδικὸ ἐκεῖνο σύνολο ἀπὸ σκέψεις, συναισθήματα καὶ συμπεριφορές ποὺ καθορίζουν τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο βλέπει τὸν ἑαυτό του, ἐπικοινωνεῖ μὲ τοὺς ἄλλους καὶ ἑρμηνεύει τὸν κόσμο γύρω του. Ὅταν ὅμως αὐτὰ τὰ στοιχεῖα γίνονται ὑπερβολικὰ δύσκαμπτα, δυσλειτουργικὰ καὶ προκαλοῦν  προβλήματα στὴν καθημερινότητα, τότε οἱ εἰδικοὶ ψυχικῆς ὑγείας μιλοῦν γιὰ διαταραχὲς προσωπικότητας. Σύμφωνα μὲ τὰ σύγχρονα διαγνωστικὰ κριτήρια, οἱ διαταραχὲς αὐτὲς χωρίζονται σὲ τρεῖς μεγάλες ὁμάδες (clusters): 1. Ἡ Ὁμάδα Α΄: Ὁ παράξενος καὶ ἐκκεντρικὸς τύπος Στὴν ὁμάδα αὐτὴ ἀνήκουν ἄτομα ποὺ οἱ γύρω τους τὰ θεωροῦν ἰδιόρρυθμα ἢ ἀπόμακρα. — Παρανοειδὴς διαταραχή :  Ὁ ἄνθρωπος νιώθει μόνιμη καχυποψία καὶ δυσπιστία ἀπέναντι στοὺς ἄλλους, πιστεύοντας ὅτι θέλουν νὰ τὸν βλάψουν. — Σχιζοειδὴς διαταραχή :  Χαρακτηρίζεται ἀπὸ συναισθηματικὴ ψυχρότητα καὶ πλήρη ἀποστασιοποίηση ἀπὸ τὶς κοινωνικ...

 Α. Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑΣ. Ἡ Β΄ πρὸς Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολὴ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ πολυσυζητημένα καὶ αἰνιγματικὰ κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἐνῶ ἡ γνησιότητα τῆς Α΄ πρὸς Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολῆς θεωρεῖται ἀδιαμφισβήτητη ἀπὸ τὴ διεθνῆ βιβλικὴ κριτική, ἡ δεύτερη ἐπιστολὴ ἔχει διχάσει τοὺς ἐρευνητές, καθότι πολλοὶ εἰδικοὶ τὴν θεωροῦν ψευδεπίγραφη, ἔργο ἑνὸς μαθητῆ τοῦ Παύλου γιὰ τοὺς ἑξῆς λόγους· 1) Τὸ παράδοξο τῆς λογοκλοπῆς:  Περίπου τὸ 1/3 τῆς Β΄ ἐπιστολῆς συμπίπτει λεκτικὰ  μὲ τὴν Α΄ ἐπιστολή. Για τοὺς κριτικούς, εἶναι ἀδιανόητο ὁ ἴδιος συγγραφέας νὰ ἀντιγράφει τόσο πιστὰ τὸν ἑαυτό του μέσα μὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα. Αὐτὸ παραπέμπει σὲ πλαστογράφο ποὺ προσπαθεῖ νὰ μιμηθεῖ τὸ ὕφος τοῦ Ἀποστόλου. 2) Νέες ἐσχατολογικὲς ἀντιλήψεις :  Στὴν Α΄ ἐπιστολὴ ἡ Δευτέρα Παρουσία παρουσιάζεται ὡς αἰφνίδια, «ὡς κλέπτης ἐν νυκτί» (Α΄ Θεσ. 5,2). Στὴν Β΄ ἐπιστολὴ εἰσάγεται ἕνα σαφὲς χρονοδιάγραμμα μὲ ἱστορικὰ προαπαιτούμενα (Β΄ Θεσ. 2,3). Αὐτὴ ἡ θεολογικὴ διαφορὰ θεωρ...