Διαμαντῆς Κούτουλας

Τὸ Δίλημμα τοῦ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΥ  μέ τὴν ὕπαρξη τοῦ  ΚΑΚΟΥ ἔγκειται στὸ ὅτι, ἐφόσον  ὁ θεὸς εἶναι Ἕνας, δύο τινὰ μπορεῖ νά συμβαίνουν:  1) ἢ ὁ θεὸς εἶναι δημιουργός (καί) τοῦ Κακοῦ  ἢ 2) ὁ θεὸς ΔΕΝ δημιούργησε τὸ Κακό, ὁπότε τὸ ἴδιο τὸ Κακὸ ΕΙΝΑΙ θεός.  {ΣΗΜ.ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Cioran "Ὁ Κακὸς Δημιουργός". }

Τα Κύκλια ἔπη (ἢ Ἐπικός Κύκλος) ἦταν ἕνα μεγάλο σῶμα ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἐπικῶν ποιημάτων, τὰ ὁποῖα συνέθεταν οἱ λεγόμενοι «κύκλιοι ποιηταί» κατὰ τὴν ἀρχαϊκὴ ἐποχὴ (8ος–6ος αἰώνας π.Χ.). Στόχος τῶν ἔργων αὐτῶν ἦταν νὰ συμπληρώσουν τὰ κενὰ ποὺ ἄφηναν ἡ Ἰλιάδα καὶ ἡ Ὀδύσσεια , δημιουργῶντας μία συνεχῆ, γραμμικὴ ἀφήγηση ποὺ κάλυπτε ὅλη τὴν ἑλληνικὴ μυθολογία: ἀπὸ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου καὶ τῶν θεῶν (Θεογονία) μέχρι τὸ τέλος τῆς ἡρωικῆς ἐποχῆς καὶ τὸν θάνατο τῶν τελευταίων μεγάλων ἡρώων. Τὰ ποιήματα αὐτὰ χωρίζονταν σὲ μικρότερους θεματικοὺς κύκλους, μὲ σημαντικώτερους τὸν Θηβαϊκὸ καὶ τὸν Τρωικὸ Ἐπικὸ Κύκλο . Ὁ Θηβαϊκὸς Κύκλος Ὁ Θηβαϊκὸς Κύκλος ἐστιάζει στὴν τραγικὴ μοῖρα τῆς βασιλικῆς οἰκογένειας τῶν Λαβδακιδῶν στὴ Θήβα, ἕναν μῦθο ποὺ συγκλόνισε τὴν ἀρχαιότητα. Ἡ ἀρχὴ γίνεται μὲ τὰ  Οἰδιπόδεια (ποὺ ἀποδίδονται στὸν Κιναίθωνα τὸν Λακεδαιμόνιο), ἡ ὁποία παρουσιάζει τὴν ἱστορία τοῦ Οἰδίποδα, τὴν ἐπίλυση τοῦ αἰνίγματος τῆς Σφίγγας, τὸν ἀ...

Εἰσαγωγή: Ἡ ἰδιαιτερότητα τῆς ὀρφικῆς θεολογίας Στὴν κλασικὴ ἑλληνικὴ μυθολογία, ὅπως αὐτὴ παραδίδεται ἀπὸ τὸν Ἡσίοδο, ὁ Δίας ἀποτελεῖ τὸν ὕπατο καὶ αἰώνιο κυβερνήτη τοῦ σύμπαντος, ὁ ὁποῖος κατέλυσε τὸν κύκλο τῆς βίαιης διαδοχῆς (Οὐρανός - Κρόνος - Δίας) καὶ ἑδραίωσε μιὰ παντοδυναμία ποὺ δὲν πρόκειται νὰ ἀμφισβητηθεῖ ποτέ. Ὡστόσο, οἱ Ὀρφικὲς Θεογονίες εἰσάγουν μιὰ ριζικὰ διαφορετική, κυκλικὴ καὶ σωτηριολογικὴ προσέγγιση. Στὸν Ὀρφισμό, ἡ βασιλεία τοῦ Διὸς δὲν εἶναι τὸ τελικὸ στάδιο τῆς κοσμογονίας, ἀλλὰ ἕνας ἀναγκαῖος, μεταβατικὸς σταθμός. Ἡ «πτώση» ἢ κατ᾽ οὐσίαν ἡ οἰκειοθελὴς ἀποχώρηση τοῦ Διὸς ἀπὸ τὸν θρόνο εἶναι προδιαγεγραμμένη, προκειμένου νὰ παραδοθεῖ ἡ ἐξουσία στὴν Ἕκτη Θεϊκὴ Τάξη , τὴν τάξη τοῦ Διονύσου .  Ὁ Δίας ὡς τὸ «Πᾶν» καὶ ἡ προφητεία τῆς διαδοχῆς Στὶς ὀρφικὲς ἀφηγήσεις, ὁ Δίας, γιὰ νὰ ἀποτρέψει τὴν πτώση του καὶ νὰ ἀποκτήσει τὴν ἀπόλυτη σοφία, καταβροχθίζει τὸν Φάνη (τὸν Πρωτόγονο θεὸ τῆς Δημιουργίας). Μὲ τὴν πράξη αὐτή, ὁ Δίας...

Στὸ παγκόσμιο δραματολόγιο, ἡ τραγωδία «Προμηθεὺς Δεσμώτης» τοῦ Αἰσχύλου* δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα θεατρικὸ ἔργο, ἀλλὰ ἕνα βαθύτατα μυστηριακὸ κείμενο ποὺ ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς ἱεροσυλίας. Στὸ ἐπίκεντρο τῆς πλοκῆς βρίσκεται μία σκοτεινὴ προφητεία: ἡ μελλοντικὴ πτώση τοῦ Διός, τοῦ παντοδύναμου ἀρχηγοῦ τῶν θεῶν, ὁ ὁποῖος παρουσιάζεται ὡς ἕνας σκληρὸς καὶ ἀνελέητος νέος τύραννος. Ὁ ἁλυσοδεμένος στὸν Καύκασο Προμηθέας κατέχει ἕνα φοβερὸ μυστικό, τὸ ὁποῖο ἀρνεῖται νὰ ἀποκαλύψει στὸν Ἑρμῆ, τὸν ἀπεσταλμένο τοῦ Ὀλύμπου. Γνωρίζει ὅτι ὁ Ζεὺς σχεδιάζει ἕναν γάμο ποὺ θὰ ἀποβεῖ μοιραῖος γιὰ τὴν ἐξουσία του. Ἂν ὁ πατέρας τῶν θεῶν ἐνωθεῖ μὲ τὴ νηρηίδα Θέτιδα, τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθεῖ θὰ εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸν πατέρα του καὶ θὰ τὸν ἀνατρέψει, συνεχίζοντας τὸν αἰώνιο κύκλο τῆς θεϊκῆς πατροκτονίας, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Δίας εἶχε ἀνατρέψει τὸν Κρόνο καὶ ὁ Κρόνος τὸν Οὐρανό. Τελικὰ γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ κοσμικὴ καταστροφή, ὁ Ζεὺς ἀναγκάζεται νὰ συμβιβαστεῖ μέ τὸν καρφωμένο Προμη...

Ὁ Σάμουελ Χόαρ καὶ ἡ βρεττανικὴ στρατολόγησις τοῦ μελλοντικοῦ Ντοῦτσε Πρὶν  γίνει ὁ δικτάτωρ τῆς Ἰταλίας, πρὶν ἀπὸ τὴν πορεία πρὸς τὴ Ρώμη καὶ πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴ συμμαχία του μὲ τὸν Χίτλερ, ὁ Μπενῖτο Μουσσολίνι ἦταν ἕνας 34χρονος δημοσιογράφος μὲ ἰσχυρὲς πολιτικὲς φιλοδοξίες. Τὸ 1917, ἐν μέσῳ τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ἡ πορεία του διασταυρώθηκε μὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς σημαντικωτέρους ἀνθρώπους τῆς βρεττανικῆς ἀντικατασκοπείας: τὸν Σάμουελ Χόαρ. Καὶ ἡ συνάντησις αὐτὴ δὲν ἦταν ἁπλῶς μία πολιτικὴ γνωριμία. Τὰ ἀρχεῖα ποὺ ἐρεύνησε ὁ ἱστορικὸς τοῦ Cambridge Πήτερ Μάρτλαντ ἀπεκάλυψαν ὅτι ὁ Μουσσολίνι ἐλάμβανε 100 λίρες τὴν ἑβδομάδα ἀπὸ τὴν  βρεττανικὴ ὑπηρεσία πληροφοριῶν ΜΙ5 ἀπὸ τὸ φθινόπωρο τοῦ 1917 καὶ γιὰ τουλάχιστον ἕναν χρόνο, προκειμένου νὰ συνεχίσει τὴν προπολεμικὴ καὶ φιλοσυμμαχικὴ προπαγάνδα του. Ποιὸς ἦταν ὁ Σάμουελ Χόαρ; Ὁ Σάμουελ Τζων Γκέρνυ Χόαρ (1880–1959), γνωστὸς ἀργότερα ὡς Sir Samuel Hoare καὶ, ἀπ...

Ἀπὸ τὰ πιὸ δύσκολα καὶ ἀρχαιότερα προβλήματα τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς θεολογίας εἶναι τὸ πρόβλημα τοῦ Κακοῦ καὶ ἰδιαιτέρως στὶς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες γιὰ τὶς ὁποῖες ὁ θεὸς εἶναι ΕΝΑΣ καὶ ΠΑΝΑΓΑΘΟΣ.  Πῶς μπορεῖ λοιπὸν  νὰ ὑπάρχῃ τὸ Κακὸ σὲ ἕναν κόσμο δημιουργημένο ἀπὸ ἕναν Θεὸ παντοδύναμο, πάνσοφο καὶ ἀπολύτως ἀγαθό; Ἐὰν ὁ Θεὸς γνωρίζει τὸ Κακό, ἐὰν ἔχει τὴ δύναμι νὰ τὸ ἐμποδίσει καὶ ἐὰν ἀγαπᾷ τὰ δημιουργήματά Του, τότε γιατί τὸ ἐπιτρέπει;  Τὸ ἐρώτημα αὐτὸ {ποὺ ἔχει ἀποκληθῆ ἱστορικὰ ὡς  "τὸ πρόβλημα τῆς ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ"} ἀγγίζει τὸν πυρήνα τοῦ Μονοθεϊσμοῦ καὶ ἀναγκάζει τὸν θρησκευόμενο  ἄνθρωπο νὰ ἀναμετρηθῇ μὲ μία ἀπὸ τὶς βαθύτερες ἀντιφάσεις τῆς ἀνθρώπινης ἐμπειρίας: πῶς μπορεῖ νὰ συνυπάρχῃ ἡ πίστη σὲ ἕναν ἀπόλυτα ἀγαθὸ Θεὸ μὲ τὴν πραγματικότητα τοῦ πόνου, τῆς ἀδικίας, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου; Μέχρι καὶ τὸν 18ο αἰῶνα, μεγάλο μέρος τῆς δυτικῆς μεταφυσικῆς καὶ ἠθικῆς φιλοσοφίας, ἀπὸ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Ἀριστοτέλη μέχρι τὸν Πλωτῖνο, τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Αὐγο...

  Ὁ Παρμενίδης εἶχε ὑποστηρίξει ὅτι τὸ «μηδέν» δὲν ὑπάρχει καί, ἑπομένως, ἡ γένεση, ἡ φθορὰ καὶ ἡ ΚΙΝΗΣΗ εἶναι ΑΔΥΝΑΤΕΣ . Τὸ Πᾶν εἶναι ΕΝ , ἀδιαίρετο, ἀκίνητο, ἀμετἀβλητο, ἄφθαρτο, αίώνιο. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὁ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ εἶχε ὑποστηρίξει ὅτι ἡ ΜΕΤΑΒΟΛΗ, δηλ.ἡ κίνηση, εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Παντὸς καὶ μάλιστα ἡ μεταβολὴ τοῦ κάθε ὄντος στὸ ἀντἰθετό του.  Ὅμως ἡ κίνηση εἶναι ἀδύνατη χωρὶς τὴν ΥΠΑΡΞΗ ΚΕΝΟΥ ΧΩΡΟΥ.  Ἔτσι οἱ λεγόμενοι ΑΤΟΜΙΚΟΙ φιλόσοφοι Λεύκιππος καὶ Δημόκριτος προσπάθησαν να σώσουν ταυτόχρονα  καὶ τὴν ἄποψη τοῦ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ {=ὑπάρχει μεταβολή, ἄρα κίνηση}  καὶ ἐκείνη τοῦ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ {τὸ Ὂν εἶναι ἀμετάβλητο καὶ άφοῦ τὸ μηδέν δέν ὑπάρχει,  εἶναι ἀδύνατη ἡ κίνηση}. Ἡ λύση τῶν ἀτομικῶν φιλοσόφων ἦταν:  υπάρχει το «πλῆρες» {=ὄν} δηλαδὴ τὰ Ἄτομα, ἀμετάβλητα καὶ αίώνια καὶ τὸ «Κενόν». Τὰ Ἄτομα εἶναι ἀγέννητα, ἄφθαρτα καὶ ἀδιαίρετα {ἄτομα=ἄτμητα}. Τὸ Κενό ἐπιτρέπει στὰ ἄτομα νὰ κι...

Στὴν Καινὴ Διαθήκη δὲν ὑπάρχει λατρεία τῆς Θεοτόκου ὅπως τὴν ξέρουμε σήμερα (τουλὰχιστον στοὺς Καθολικοὺς καὶ στοὺς Ὀρθοδόξους) οὒτε ἀνεπτυγμένη ΜΑΡΙΟΛΟΓΙΑ καθότι ἡ Ἐκκλησία τῆς ἐποχῆς τῆς ΚΔ ἀνέμενε τὴν ἐντὸς ὀλίγου  ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Ὅταν αύτὸ ΔΕΝ συνέβη {=ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ἢ ΑΝΑΒΟΛΗ τῆς ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ} οἰ Χριστιανοὶ ἄρχισαν νὰ διερωτῶνται γιὰ τὸ ποῦ βρισκόταν  μετὰ θάνατον ἡ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ.  Καὶ ἐπειδὴ ἦταν ἀδύνατον νὰ δεχθοῦν οἱ τότε Χριστιανοὶ ὃτι τὸ ΣΩΜΑ  τῆς Μητέρας τοῦ Σωτῆρος καὶ τῆς ΖΩΗΣ φθείρεται στὸ χῶμα , δημιουργήθηκε ἡ διήγηση τῆς ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ καὶ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΩΣ . Βλ.ἀπόκρυφο  με τίτλο « De transitu beatae Mariae virginis » {=Περί μεταστάσεως της μακαρίας Παρθένου Μαρίας} χρονολογούμενο τὸν 5ο αἰῶνα  τὸ ὁποῖο εἶναι λατινική μετάφραση παλιότερου χαμένου ἑλληνικοῦ πρωτοτύπου.**  Ὅλη αύτὴ ἡ εύαισθησία βεβαίως ἔχει ἐπιρροὲς ἀπὸ τὶς ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ τῶν ἑλληνορρωμαϊκῶν θρησκειῶν τῆς ἐποχῆς, γ...

(ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ : Βικιπαίδεια) Σημείωση: Οι παρακάτω αντιστοιχίες είναι προσεγγιστικές. Σε αρκετές περιπτώσεις η ακριβής θέση αρχαίου δήμου παραμένει αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης. 1) Ἄστυ — Κεκροπία / Ἄστυ: ὁ πυρήνας τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας, γύρω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη, τὴν Πλάκα καὶ τὴν Ἀρχαία Ἀγορά. — Κεραμεικός: ἡ σημερινὴ περιοχή τοῦ Κεραμεικοῦ. — Μελίτη: ἡ περιοχή νοτίως καὶ νοτιοδυτικῶς τῆς Ἀκροπόλεως, γύρω ἀπὸ τὸ Θησεῖο, τὸν λόφο τῶν Νυμφῶν καὶ τὸ Ἀστεροσκοπεῖο. — Κολωνός: ὁ σημερινὸς Κολωνός. — Κοίλη: ἡ περιοχή γύρω ἀπὸ τὸ σημερινὸ Κουκάκι καὶ τὶς βορειοανατολικὲς πλαγιὲς τοῦ λόφου τοῦ Φιλοπάππου. — Κολυττός: ἡ περιοχή Μακρυγιάννη καὶ τῶν νοτίων παρυφῶν τῆς Ἀκροπόλεως. — Σκαμβωνίδαι: περιοχή τοῦ ἄστεως, περίπου στὴν εὐρύτερη ζώνη βορείως τῆς Ἀκροπόλεως καὶ πρὸς τὸ σημερινὸ κέντρο. — Κυδαθήναιον: μεγάλος δήμος τοῦ ἄστεως, στὴν περιοχή τῆς σημερινῆς Πλάκας καὶ τῶν πέριξ περιοχῶν. 2) Νότια Προ...

Ὁ ΣΤ. ΡΑΜΦΟΣ ἦταν ἕνας ἁπὸ τοὺς ἐλάχιστους Νεοἐλληνες διανοούμενους ποὺ ἐντόπισαν (μετὰ τὴν δεκαετία '90*) μὲ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ  τὴν πηγὴ τοῦ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ προβλήματος τοῦ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, στὸ ΒΥΖΑΝΤΙΟ καὶ εἰδικῶς στὸ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟ θεμἐλιο τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ποὺ ΥΠΟΤΙΜΑ τὸν ὑλικὸ ἐξωτερικὸ κόσμο, δίνοντας "προτεραιὀτητα" στὸν ἐσωτερικὸ ψυχικὸ κόσμο, ἀγνοῶντας ἔτσι τὰ γραφόμενα ἀπὸ τὸν ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ στά "ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ" :  "δίκαιοι γενόμεθα τὰ δίκαια πράττοντες" (Β,1).  Ἐξυπακοὐεται βέβαια, ὅτι στὸ ὅλο πνευματικὸ πρόβλημα τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ συνέβαλαν καὶ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα  τοῦ ὕστερου Μεσαίωνα ποὺ τὸν ΑΠΟΣΤΕΡΗΣΑΝ τὴν ὀρθόδοξη Ἀνατολὴ ἀπὸ μίαν ΑΝΑΓΕΝΗΗΣΗ ἢ ἐνα ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ—καὶ τὴν ἀποστεροῦν ἀκόμη... Συγκεκριμένα ὁ ΡΑΜΦΟΣ περιγράφει τὴ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ περίπου ὡς ἑξῆς· Τὸ Βυζάντιο δὲν εἶναι μόνον μία περίοδος τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἀλλὰ μία βαθιὰ πνευματικὴ καὶ πολιτισμικὴ ἐμπειρία, ἡ ὁποία ἐπηρέασε...

        1)  Ὁ ΠΛΑΤΩΝ  στὸν διἀλογό του "ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ" γράφει ὅτι μὸλις τὸ ΕΝ ἀρχίσει νὰ ὑπάρχει (τὸ   Ἓν ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟ δηλαδή)   γίνεται ΔΙΠΛΟ, ἀφοῦ στὴν ΕΝότητα προστίθεται καὶ ἡ Οὐσία (ὂν=ὐπάρξη). 2) Στὸ Μεσαίωνα στὴ Λατινικὴ Δύση ὁ  Ἁγ.ΘΩΜΑΣ ΑΚΙΝΑΤΗΣ γιὰ νὰ διασώσει τὸ Τριαδικὸ Δὸγμα ἀπὸ ΠΟΣΟΤΙΚΕΣ—ἀριθμητικές ἑρμηνεῖες , διατύπωσε τὴν ἄποψη (βασισμἐνη στοὺς ΑΒΙΚΕΝΝΑ—ΑΒΕΡΡΟΗ, δηλ. στὸν ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ) ὅτι τὸ ΕΝ  {=ἡ ἑνότητα} δέν προστίθεται στὸ ὊΝ , ἀλλὰ ἀποτελεῖ ἀκριβῶς τὴν οὐσία του , καθότι αύτὸ ποὺ προσδίδει ΕΝΟΤΗΤΑ στὸ κάθε ὂν εἶναι ἡ ΔΟΜΗ του καὶ αύτὴ δέν εἶναι κάτι προστιθέμενο, ἀλλὰ ἡ οὐσία του. 3) ὁ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ στὶς μέρες μας, διερωτήθηκε ἂν ὁ ΑΡΙΘΜΟΣ 1 (ἕνα) ὑπάρχει στὴν Πραγματικότητα ἢ ἀποτελεῖ προϊὸν τῆς ΝΟΗΣΗΣ μας καὶ μόνον, ὅπως ὑποστήριζε ὁ ΚΑΝΤ.. Καὶ κατἐληξε λέγοντας· ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΝ ΤΟ 1 ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΘΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ γιατὶ θεμελιώδης ίδιὀτητα χωρισμοῦ τῆς Πραγματικότητας σὲ ΕΝΑ καὶ ΠΟΛΛΑ ...

Στὴν ἀρχαία Ἀθήνα τὸ Θέατρο ἀποτελοῦσε θρησκευτικὴ ἐκδήλωση κι ὂχι μόνον ψυχαγωγία. Ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικώτερους χώρους δημόσιου διαλόγου. Στὴ σκηνὴ τοῦ θεάτρου οἱ Ἀθηναῖοι μποροῦσαν νὰ ἀκούσουν κρίσεις γιὰ τὴν πολιτική, τὸν πόλεμο, τοὺς ἄρχοντες, τὴν κοινωνία, τὴ θρησκεία, ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους. Ἡ ἐλευθερία αὐτὴ, ὅμως, δὲν ἦταν ἀπεριόριστη. Ὑπῆρχαν στιγμὲς κατὰ τὶς ὁποῖες ὁ ἀθηναϊκὸς Δῆμος ἀντιδροῦσε στὸ περιεχόμενο μιᾶς παράστασης, ἐφαρμόζοντας τὴν χειρότερη ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ. 1.  Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ χαρακτηριστικὰ παραδείγματα  ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ ἐν καιρῷ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ εἶναι ὁ τραγικὸς ποιητὴς Φρύνιχος . Γύρω στὸ 492 π.Χ. παρουσίασε στὴν Ἀθήνα τὴν τραγωδία " Μιλήτου Ἅλωσις ", ἡ ὁποία ἀναφερόταν στὴν καταστροφὴ τῆς Μιλήτου ἀπὸ τοὺς Πέρσες (494πΧ) τὴν ὁποίαν ἐγκατέλειψαν οἱ Ἀθηναῖοι...  Ἡ παράσταση προκάλεσε τόσο μεγάλη συγκίνηση, ὥστε, σύμφωνα μὲ τὸν Ἡρόδοτο, οἱ θεατὲς ξέσπασαν σὲ κλάματα. Οἱ Ἀθηναῖοι, ἀντὶ νὰ θεωρήσουν τὸ ἔργο ἁπλῶς μία...

Ἀφοῦ αύτὲς οἱ ἀνατολικές  "θρησκεῖες" , Ἰνδουισμός, Βουδισμός κλπ διδάσκουν ὅτι " ΜΗΤΕ ΠΟΤΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΚΑΝΕΙΣ, ΜΗΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ" * , τὸτε πῶς ἐπιζητοῦν τὸν ἀπεγκλωβισμὸ ἀπὸ τὸν ΚΥΚΛΟ ΤΩΝ ΓΕΝΝΗΣΕΩΝ — ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΕΩΝ & τῶν θανάτων ; ————— * ὁ στίχος προέρχεται ἀπὸ τὸ ποίημα "ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ" τοῦ ΚΑΒΑΦΗ·  [ Ὁ Ἰνδός Aρσούνας, βασιλεύς φιλάνθρωπος και πρᾶος, μισοῦσε τὲς σφαγές. Ποτέ δὲν ἔκαμνε πολέμους. Πλὴν τοῡ πολέμου ὁ φοβερὸς θεὸς δυσηρεστήθη —(λιγόστεψεν ἡ δόξα του, ἄδειασαν οἱ ναοί του) —καὶ μπῆκε με θυμό πολύ στοῦ Aρσούνα τὸ παλάτι.  Ὁ  βασιλεὺς φοβήθηκε καὶ λέει· «Θεὲ μεγάλε, συγχώρεσέ με ἂν δὲν μπορῶ ζωὴ νὰ πάρω ἀνθρώπου». Μὲ περιφρόνησι ὁ θεὸς ἀπήντησε· «Aπὸ μένα νομίζεσαι πιὸ δίκαιος; Μὲ λέξεις μὴ γελιέσαι. Καμιὰ ζωὴ δὲν παίρνεται. Γνώριζε πὼς ποτέ του μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει» ]

Ὁ Ernst Käsemann, μαθητὴς τοῦ Rudolf Bultmann, μὲ τὴν διάλεξή του «Τὸ πρόβλημα τοῦ Ἱστορικοῦ Ἰησοῦ» (1953) ἔδωσε τὴν ἀφετηρία γιὰ τὴ Β΄ Ἀναζήτησι τοῦ Ἱστορικοῦ Ἰησοῦ (New Quest) . Ὁ Käsemann ἀντέδρασε στὸν σκεπτικισμὸ τοῦ Bultmann καὶ ὑποστήριξε ὅτι, παρ’ ὅλο ποὺ τὰ Εὐαγγέλια εἶναι θεολογικὰ κείμενα καὶ ἔχουν ὑποστῇ ἐπεξεργασία ἀπὸ τὴν πρώτη χριστιανικὴ κοινότητα " δὲν δυνάμεθα νὰ ἀποκόψωμεν ἐντελῶς τὸν Ἰησοῦ τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὸν Χριστὸ τῆς πίστεως" . Μέσα στὶς εὐαγγελικὲς παραδόσεις ὑπάρχουν ἱστορικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα δύνανται νὰ ἀναζητηθοῦν διὰ κριτικῆς μεθόδου. Στὴ Β΄ Ἀναζήτησι χρησιμοποιήθηκαν κυρίως τὰ ἑξῆς κριτήρια: 1. Κριτήριον τῆς ἀνομοιότητος Μία παράδοσις θεωρεῖται πιθανώτερον αὐθεντικὴ ὅταν δὲν δύναται εὐκόλως νὰ προέλθῃ οὔτε ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἰησοῦ οὔτε ἀπὸ τὴν πίστιν τῆς μεταγενεστέρας Ἐκκλησίας. 2. Κριτήριον τῆς πολλαπλῆς μαρτυρίας Μία παράδοσις ἀποκτᾷ μεγαλυτέραν ἱστορικὴν πιθανότητα, ὅταν ἐμφανίζεται εἰς περισσοτέρας ἀνεξαρ...

Δὲν ὑπῆρχαν φυσικὰ, μαγνητόφωνα κλπ τεχνικὰ μέσα στὴν ἀρχαιότητα , ὥστε νὰ ἔχουμε μιὰ ΑΜΕΣΗ ἀντίληψη τῆς προφορᾶς τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς τῶν ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ, ὄμως ὑπάρχουν ἀρκετὲς ΕΜΜΕΣΕΣ (φιλολογικές) μαρτυρίες ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ΥΠΟΨΙΑΣΤΟΥΜΕ τὴν προσῳδιακὴ προφορὰ τῆς  ἀρχαίας ἑλληνικῆς κατὰ τὴν κλασσικὴ περίοδο. Ἰδοὺ λοιπὸν τρεῖς φιλολογικὲς μαρτυρίες ποὺ ἀποκαλύπτουν τὴν προσῳδικὴ  προφορὰ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς : 1) σὲ ἕνα ἀπόσπασμα κωμῳδίας τοῦ ΚΡΑΤΙΝΟΥ ἀναφέρεται  ὁ ἦχος τοῦ βελάσματος τοῦ προβάτου ὡς "βῆ—βῆ" · " ὁ δʹ ἠλίθιος ὥσπερ πρόβατον, βῆ ,βῆ λέγων βαδίζει "(ΚΡΑΤΙΝΟΣ, Kock, CAF,43), πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι τὸ  "η" προφερόταν ὡς δύο "ε" καὶ τὸ  "β"  ὡς "b" (βῆ =μπέε). Παρόμοια  παραδίδει καὶ ὁ Ἀριστοφάνης : " θύειν με μέλλει καὶ κελεύει βῆ λέγειν"(ΑΠΟΣΠ.642). 2)  Γράφει ὁ Ἀριστοφάνης στούς "ΒΑΤΡΑΧΟΥΣ"   ποὺ ἀνέβηκαν  τὸ 405πΧ —καὶ τὸ παραδί...