Ἡ Ὕπαρξη προηγεῖται τῆς Οὐσίας—Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΟΣ.
Βασικὴ ἀρχὴ τοῦ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ εἶναι ὅτι ἡ ὕπαρξη προηγεῖται τῆς οὐσίας ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος γεννιέται χωρίς προκαθορισμένο σκοπό ἢ φύση. Πρῶτα ὁ ἄνθρωπος ὑπάρχει καὶ ΚΑΤΟΠΙΝ, μέσα ἀπὸ τὶς ἐπιλογές του, διαμορφώνει ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ αὐτὸ ποὺ εἶναι, δηλ. τὴν ΟΥΣΙΑ του (ὅπως δείχνει ἄλλωστε καὶ ἡ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ). Τὸ νὸημα τῶν ὄντων, ὐποστηρίζουν οἱ Ὑπαρξιστές, δέν βρίσκεται ἀνάμεσα στὰ ὄντα. Συνεπῶς Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ καὶ τοῦ ΣΚΟΠΟΥ τῆς ζωῆς του. Αύτὴ ὅμως ἡ ὑπαρξιακὴ ἐλευθερία συνεπάγεται ΕΥΘΥΝΗ. Εφόσον δὲν ὑπάρχει ἕτοιμο νόημα, κάθε ἄνθρωπος εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὸ νόημα τῆς ζωῆς του. Καὶ βεβαἰως ἡ ἐλευθερία αὐτὴ μπορεῖ νὰ προκαλεῖ ὑπαρξιακὸ ἄγχος, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει κάποια ἀνώτερη ἀρχὴ ποὺ νὰ ἐγγυᾶται ἐκ τῶν προτἐρων ὅτι οἱ ἐπιλογές μας εἶναι οἱ «σωστές». Τελικὰ ἡ Α...