Η ΔΙΑΦΟΡΑ "ΜΗΔΕΝΟΣ" καί "ΜΗ ΟΝΤΟΣ" ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.
Πρῶτοι οἱ Ἀτομικοὶ Φιλόσοφοι, ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ καὶ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ, διαφοροποίησαν τὴν ἔννοια τοῦ "ΜΗ ΟΝΤΟΣ" ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ "ΜΗΔΕΝΟΣ". Γι αὐτοὺς τούς Φιλοσόφους ἐνῶ τὸ "ΜΗΔΕΝ" σήμαινε τὸ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ, τὸ "ΜΗ ΟΝ" σήμαινε τὸ ΚΕΝΟ ὡς ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΟ καὶ ΜΗ ΑΙΣΘΗΤΟ (δηλ. τὸ "ΑΠΕΙΡΟΝ" τοῦ ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΥ). Κατόπιν ὁ ΠΛΑΤΩΝ θεώρησε στόν "ΣΟΦΙΣΤΗ" ὡς "ΜΗ ΟΝ", τὸ ὅλως ἕτερον, τὸ παντελῶς ΑΝΟΜΟΙΟ (πιθανῶς, τὴν ὑψηλότερη ἔννοια τῆς ἀρχαίας Φιλοσοφίας) ἐνῶ στόν "ΤΙΜΑΙΟ" χαρακτηριστικὰ μὴ ὄντος ἀποδίδει στὴν λεγόμενη "ΧΩΡΑ", τὸν "χῶρο" {;} ὅπου ΑΝΤΙΚΑΤΡΟΠΤΙΖΟΝΤΑΙ οἱ ΙΔΕΕΣ καὶ ἀποκτοῦν ἔτσι ἐφήμερη ὐπαρξη τὰ Αἰσθητά... Ἐν συνεχείᾳ ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ θεώρησε ὡς "ΜΗ ΟΝ" τήν πλατωνική "χώρα" , τὴν ὁποία προσδιόρισε ὡς τὸ ἀπροσδιόριστο ὑπόστρωμα τῆς μετέπειτα ἀποκληθεἰσας ΠΡΩΤΗΣ ΥΛΗΣ (δηλ. τῆς ὕλης ΠΕΡΑΝ τῶν άρχικῶν τεσσάρων στοιχείων=ΠΥΡ—ΓΗ—ΑΗΡ—ΥΔΩΡ). ...