Διαμαντῆς Κούτουλας

Σύμφωνα μὲ τὸ ΕΒΡΑΪΚΟ πρωτότυπο τῆς ΕΞΟΔΟΥ, ὀταν ὁ Μωυσῆς στὴν Καιόμενη Βάτο ρώτησε τὸν Θεὸ νὰ ἀποκαλύψει τὸ Ὄνομα Του (ΕΞ.3,14), Ἐκεῖνος ἀπάντησε: Ehyeh Asher Ehyeh (אֶהְיֶה אֲשֶׁר אֶהְיֶה) ποὺ σημαίνει "ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ", δηλ. ὁ ΑΝΩΝΥΜΟΣ, ὁ ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟΣ, ὁ παντελῶς Ἐλεύθερος κλπ. Ἀργότερα οἱ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ μετἀφρασαν στά ἑλληνικὰ τὴν φρἀση αὐτὴ τοῦ ἑβραϊκοῦ βιβλικοῦ  κειμένου, μέ τὴν μετοχὴ ἐνεστῶτος τοῦ "εἰμί":   "ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ" —κι ἔτσι ἀπέδωσαν στὸν Γιαχβὲ τῆς Βὶβλου ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ χαρακτηριστικά. Σὲ κάθε περίπτωση τὸ ρῆμα ΕΙΜΙ אֶהְיֶה (Ehyeh) στὸν Ἰσραὴλ συνδέθηκε  μὲ τὸ Ἅγιο Ὄνομα καὶ θεωρεῖτο βλασφημία ἡ χρησιμοποίηση του. Γι αύτὸ κι ὀ ΚΑΪΑΦΑΣ ἐξανέστη ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἀπάντησε, στὸ ἐρώτημα του "ἂν εἶναι ὁ Μεσσίας", μὲ τὸ ΕΓΩ ΕΙΜΙ.

Πρῶτοι οἱ Ἀτομικοὶ Φιλόσοφοι, ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ καὶ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ, διαφοροποίησαν τὴν ἔννοια τοῦ "ΜΗ ΟΝΤΟΣ" ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ "ΜΗΔΕΝΟΣ".  Γι αὐτοὺς τούς Φιλοσόφους ἐνῶ τὸ "ΜΗΔΕΝ" σήμαινε τὸ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ, τὸ "ΜΗ ΟΝ" σήμαινε τὸ ΚΕΝΟ ὡς ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΟ καὶ ΜΗ ΑΙΣΘΗΤΟ (δηλ. τὸ "ΑΠΕΙΡΟΝ" τοῦ ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΥ). Κατόπιν ὁ ΠΛΑΤΩΝ θεώρησε στόν "ΣΟΦΙΣΤΗ" ὡς "ΜΗ ΟΝ", τὸ ὅλως ἕτερον, τὸ παντελῶς ΑΝΟΜΟΙΟ (πιθανῶς, τὴν ὑψηλότερη ἔννοια τῆς ἀρχαίας Φιλοσοφίας) ἐνῶ στόν "ΤΙΜΑΙΟ" χαρακτηριστικὰ μὴ ὄντος ἀποδίδει στὴν λεγόμενη "ΧΩΡΑ", τὸν "χῶρο" {;} ὅπου ΑΝΤΙΚΑΤΡΟΠΤΙΖΟΝΤΑΙ οἱ ΙΔΕΕΣ καὶ ἀποκτοῦν ἔτσι ἐφήμερη ὐπαρξη  τὰ Αἰσθητά...   Ἐν συνεχείᾳ ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ θεώρησε ὡς "ΜΗ ΟΝ" τήν πλατωνική "χώρα" , τὴν ὁποία προσδιόρισε ὡς τὸ ἀπροσδιόριστο ὑπόστρωμα τῆς μετέπειτα ἀποκληθεἰσας ΠΡΩΤΗΣ ΥΛΗΣ (δηλ. τῆς ὕλης ΠΕΡΑΝ τῶν άρχικῶν τεσσάρων στοιχείων=ΠΥΡ—ΓΗ—ΑΗΡ—ΥΔΩΡ).  ...