Διαμαντῆς Κούτουλας

 Ὁ μεγαλύτερος ἱστορικὸς τῶν αἰώνων  εἶναι βεβαίως, ὁ Θουκυδίδης καὶ δὲν πρόκειται νὰ ...μειωθεῖ ἡ ἀξία του ἀπὸ τὰ ὅσα θὰ ποῦμε παρακάτω· 1. ΜΕΡΟΛΗΨΙΕΣ ὁ  Θουκυδίδης ἔγραψε ΣΥΓΧΡΟΝΗ Ἱστορία —τῆς ἐποχῆς ΤΟΥ—κι ὄχι Ἱστορία τοῦ Παρελθόντος,  γι αὐτὸ μερικὲς φορὲς στέκεται μεροληπτικὰ σὲ ΠΡΟΣΩΠΑ μὲ τὰ ὁποῖα  εἶχε προσωπικὲς ἀντιπάθειες, ὅπως πχ γιὰ τοὺς  ἡγέτες τῶν  "Δημοκρατικῶν", δηλ. τοὺς δημαγωγούς ΚΛΕΩΝΑ { ὁ ὁποῖος τὸν ἀναγκασε νὰ αὐτοεξοριστεῖ μετὰ τὴν Πτώση τῆς Ἀμφίπολης, ἴσως γιὰ νὰ γλυτώσει τό..κώνειο} & ΥΠΕΡΒΟΛΟ [ τὸν πρῶτο ἀποκαλεῖ συκοφάντη καὶ ψεύτη —ὄπως κι ὁ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ—ἐνῶ τὸν δεύτερο "μοχθηρόν" ]  2. ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ  Ἡ κυριώτερη του ἀντίφαση ἐντοπίζεται στὴν ἀξιολόγηση τῶν Πολιτευμάτων τῆς Ἀθήνας·  ἐνῶ στὸν ΕΠΙΤΑΦΙΟ ὑμνεῖ τὴν Δημοκρατία (ΑΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΥΜΝΕΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΓΕΝΙΚΩΣ) ,στὸ Θ, 97,2 θεωρεῖ τὸ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ Πολίτευμα τοῦ  411 πΧ (τοῦ φίλου τ...

Πρὶν δημοσιοποιηθοῦν (καὶ γίνουν ἀποδεκτὰ τὰ πορίσματα τοῦ Μέντελ*) γιὰ τὴν ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ, ἔγραψε ὀ Ἴψεν  στούς "ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ"  { Gengagere =αὐτοὶ ποὺ περπατοῦν ξανὰ στὴ γῆ/ 1881 }   μὲ τὴν ἑξῆς ὐπόθεση·  Ἡ Ἑλένη Ἄλβινγκ, χήρα τοῦ  λοχαγοῦ Ἄλβινγκ, ἑτοιμάζεται νὰ ἐγκαινιάσει ἕνα ὀρφανοτροφείο ποὺ ἔχτισε στὴ μνήμη τοῦ ἄντρα της. Σκοπός της εἶναι νὰ τιμήσει τὸ ὄνομά του στὴν κοινωνία, ἀλλὰ καὶ νὰ ξεκαθαρίσει μιὰ γιὰ πάντα μὲ τὸ ἁμαρτωλὸ παρελθόν του, ἀφοῦ ὁ λοχαγὸς ἦταν στὴν πραγματικότητα ἕνας ἄσωτος, διεφθαρμένος γυναικᾶς, πρᾶγμα ποὺ ἡ ἴδια κρατοῦσε κρυφὸ γιὰ χάρη τῆς κοινωνικῆς εὐπρέπειας.  Γιὰ τὰ ἐγκαίνια ἐπιστρέφει ἀπὸ τὸ Παρίσι ὁ μοναχογιός της, ὁ Ὄσβαλντ, ἕνας ταλαντοῦχος ζωγράφος. Μαζί τους βρίσκεται ὁ πάστορας Μάντερς, παλιὸς οἰκογενειακὸς φίλος καὶ σύμβουλος, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ τὴν αὐστηρὴ ἠθικὴ τῆς ἐποχῆς, καθὼς καὶ ἡ Ῥεγγίνα, ἡ νεαρὴ ὑπηρέτρια τοῦ σπιτιοῦ.  Ἡ ἀτμόσφαιρα ἀρχίζει νὰ σκοτεινιάζει ὅταν ἀ...

Στὸν σύγχρονο κόσμο τῆς ψυχοθεραπείας, ἡ Συστημική Ἀναπαράσταση  (Systemic Constellations) ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πιὸ βαθιές, βιωματικὲς μεθόδους γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τῶν ἀόρατων δεσμῶν ποὺ μᾶς κρατοῦν ἐγκλωβισμένους σὲ παλαιὰ οἰκογενειακὰ μοτίβα. Ἱδρυμένη ἀπὸ τὸν Γερμανὸ ψυχοθεραπευτὴ Bert Hellinger στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, ἡ μέθοδος αὐτὴ δὲν ἐξετάζει τὸ ἄτομο ὡς μία ἀπομονωμένη μονάδα, ἀλλὰ ὡς ὀργανικὸ μέλος ἑνὸς εὐρύτερου συστήματος, ὅπως εἶναι ἡ οἰκογένεια. Ἡ βασικὴ παραδοχὴ τῆς μεθόδου εἶναι ὅτι πολλὰ ἀπὸ τὰ ψυχολογικά, σωματικὰ ἢ σχεσιακὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπλίζουμε σήμερα, δὲν ἔχουν τὶς ρίζες τους στὴν προσωπική μας ζωὴ, ἀλλὰ σὲ τραύματα προηγούμενων γενεῶν . Μιὰ ἀδικία, ἕνας πρόωρος θάνατος, ἕνας ἀποκλεισμὸς μέλους ἢ ἕνα ἀνείπωτο μυστικὸ στὸ παρελθὸν τῆς οἰκογένειας, μπορεῖ νὰ δημιουργήσει «ἐμπλοκὲς» ποὺ ἐπηρεάζουν τοὺς ἀπογόνους, οἱ ὁποῖοι ἀσυνείδητα ἐπαναλαμβάνουν τὴν ἴδια μοῖρα ἀπὸ τυφλὴ ἀγάπη καὶ πίστη στὸ σύστημα. Ἡ Διαδικασία...

Οἱ Προσωκρατικοί φιλόσοφοι ἀπέτυχαν κυρίως στὸ ὅτι δὲν κατάφεραν νὰ καταλήξουν σὲ μιὰ κοινή, ἐπαληθεύσιμη ἀλήθεια γιὰ τὴν ΠΡΩΤΗ ΑΡΧΗ τοῦ κόσμου, δὲν μπόρεσαν νὰ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΝ  τὴ φύση μὲ τρόπο ἐπαρκῆ καὶ καθολικό, καθὼς ἐπίσης καὶ στὸ ὅτι παραμέλησαν τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἠθική. Ἂν καὶ ἔθεσαν τὰ θεμέλια τοῦ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ, ἡ ἀποτυχία τους ἐντοπίζεται κυρίως στοὺς ἑξῆς τομεῖς : 1) Τὸ παράδοξο τῆς μεταβολῆς:  Δὲν μπόρεσαν νὰ ἐξηγήσουν ΠΩΣ  καὶ ΓΙΑΤΙ  ἡ πρωταρχικὴ  Ὕλη ἀλλάζει μορφὲς γιὰ νὰ δημιουργήσει τὴν ποικιλία τοῦ κόσμου. 2) Ὑπερβολικὴ ἁπλούστευση στὴν περιγραφὴ τοῦ Κόσμου :  Προσπάθησαν νὰ ἐξηγήσουν τὴν πολυπλοκότητα τοῦ σύμπαντος ἀναγάγοντάς τα ὅλα σὲ ἕνα καὶ μόνο στοιχεῖο, χωρὶς ὅμως νὰ συμφωνήσουν ΠΟΙΟ εἶναι αύτό, ἀφήνοντας ἀναπάντητα τὰ πρακτικὰ ἐρωτήματα γιὰ τὰ φυσικὰ καὶ βιολογικὰ φαινόμενα. 3) Ἀνυπαρξία Ἐπαλήθευσης:  Οἱ ἀντιλήψεις  τους περὶ ΜΙΑΣ Πρώτης Ἀρχῆς τοῦ Παντὸς ἐπειδὴ ἦταν ΕΝΟΡΑΤΙΚΕΣ ἰδέες ποὺ δὲν προκύπτουν ἀπὸ τὸ παρατηρήσιμο ...

Ὁ Γνωστικισμὸς ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον σύνθετα καὶ γοητευτικὰ θρησκευτικὰ καὶ φιλοσοφικὰ ρεύματα τῆς ὕστερης ἀρχαιότητος. Δὲν ἦταν μία ἑνιαία θρησκεία μὲ ἕνα κοινὸ δόγμα, ἀλλὰ ἕνα σύνολο παραδόσεων, σχολῶν καὶ μυθολογικῶν συστημάτων, τὰ ὁποῖα ἀναπτύχθηκαν κυρίως κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες. Κοινὸς παρονομαστὴς πολλῶν γνωστικῶν παραδόσεων ἦταν ἡ πεποίθηση ὅτι ὁ ἄνθρωπος φέρει μέσα του μία θεϊκὴ πραγματικότητα, ἡ ὁποία ἔχει λησμονήσει τὴν προέλευσή της καὶ χρειάζεται νὰ ξυπνήσει μέσω τῆς Γνώσεως . Ἡ λέξη «γνῶσις» δὲν σημαίνει ἁπλῶς διανοητικὴ πληροφόρηση. Στὸ γνωστικὸ λεξιλόγιο δηλώνει μία ἐσωτερικὴ ἐπίγνωση, μία ἀποκάλυψη τῆς πραγματικῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς σχέσεώς του μὲ τὸ θεῖο, μιὰ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ καὶ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ. Ἡ Σωτηρία, λοιπόν, δὲν παρουσιάζεται πρωτίστως ὡς ἐξωτερικὴ ἀμοιβὴ ἢ νομικὴ δικαίωση, ἀλλὰ ὡς ΑΦΥΠΝΙΣΗ : ὁ ἄνθρωπος ἀνακαλύπτει ποῦ πραγματικὰ ἀνήκει. Ἡ Μονάδα: ἡ ἀρχὴ πέρα ἀπὸ κάθε ὀνομασία. Στὴν κορυφὴ πολλῶν γνωστικῶν κοσμολογιῶν βρίσκεται ...

Στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ φιλοσοφία ἀναπτύχθηκαν δύο σημαντικὲς μορφὲς Σκεπτικισμοῦ: ὁ Ἀκαδημεικὸς Σκεπτικισμὸς καὶ ὁ Πυρρώνειος Σκεπτικισμός . Καὶ τὰ δύο ρεύματα ἀσχολοῦνταν μὲ τὸ πρόβλημα τῆς γνώσεως καὶ μὲ τὸ ἐρώτημα ἂν ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γνωρίσει μὲ βεβαιότητα τὴν ἀλήθεια. Διαφοροποιοῦνταν, ὅμως, στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετώπιζαν αὐτὸ τὸ πρόβλημα. Οἱ Ἀκαδημεικοὶ Σκεπτικοί συνδέονται μὲ τὴν Ἀκαδημία τοῦ Πλάτωνος , ἰδιαίτερα κατὰ τὴν περίοδο μετὰ τὸν Πλάτωνα (3ος‒1ος αἰ.πΧ). Σημαντικοὶ ἐκπρόσωποί τους ἦταν ὁ Ἀρκεσίλαος  (+241πΧ) καὶ ὁ Καρνεάδης (+129πΧ).  Οἱ Ἀκαδημαϊκοὶ ἀμφισβητοῦσαν τὴν δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἀποκτήσει ἀπόλυτα βέβαιη γνώση. Ἰδιαίτερα ὁ Ἀρκεσίλαος ὑποστήριζε ὅτι ὄχι μόνον οἱ αἰσθήσεις ἀλλὰ ΟΥΤΕ Η ΝΟΗΣΗ δέν εἶναι ἱκανὴ νὰ μᾶς ὀδηγήσει στὴν ἀλήθεια καὶ αύτὸ τὸ ἔδειξε μὲ τὸ γνωστὸ ἐπιχείρημα τῶν ΣΩΡΕΙΤΩΝ·  < Ἓνας κόκκος ἄμμου δὲν εῑ̓́ναι σωρός. Δύο κόκκοι ἐπίσης ὄχι. Οὐτε τρεῖς. Ἂν συνεχίσουμε, ὅμως, κάποια στιγμή ἔχουμε ἕναν σωρό. Ποιὸς ἀ...