ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΔΕΙΠΝΟ & ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΜΠΟΣΙΑ.
Τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα [ἑβραϊκά : חַג הַפֶּסַח , λατινικά : Ḥag Ha ‑ Pesaḥ ] διαρκοῦσε, ὡς γνωστόν, 7 ἡμέρες {=ἑβδομάδα τῶν Ἀζύμων} καὶ ἡ πιὸ σημαντική του ἡμέρα ἦταν ἡ Πρώτη, ἡ 15η τοῦ μηνὸς Nisan, ἡ ὁποία ξεκινοῦσε ἀπὸ τὸ ἑσπέρας τῆς 14ης {=πανσέληνος μετὰ τὴν Ἐαρινὴ Ἰσημερία} ὅπου ἐλάμβανε χώρα τὸ λεγόμενο Δεῖπνο τοῦ Πάσχα, [Seder סדר] κατὰ τὸ ὁποῖο καταναλώνονταν τρία τεμάχια Ἄζυμου Ἄρτου, [ מַצָּה matsá] ,πικρὰ χὀρτα, ἕνα εἶδος σἀλτας, αύγὸ καὶ βεβαίως στὸ τέλος ὁ Πασχάλιος ΑΜΝΟΣ, ὁ λεγόμενος afikoman אֲפִיקוֹמָן ʾ, ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχε θυσιαστεῖ στὸ Ναὸ τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἡ λἐξη αὐτὴ "AFIKOMAN" ἔχει ΕΛΛΗΝΙΚΗ προἐλευση {= ἐπικώμιον } καὶ σημαίνει ἀπλῶς "ΕΠΙΔΟΡΠΙΟΝ". Τὸ νόημα τοῦ AFIKOMAN ἦταν νὰ δείξει ὅτι ὁ Πασχάλιος Δεῖπνος ἦταν θρησκευτικὸ δεῖπνο καὶ δὲν θὰ κατἐληγε σὲ ΜΕΘΗ μέ συνεχῆ οἰνοποσία, ὅπως συνηθιζόταν στὰ γνωστὰ ΣΥΜΠΟΣΙΑ τῆς ἑλληνορρωμαϊκῆς Ἀρχαιότητας, στὰ ὁποῖα δὲν ὑπῆρχε περιορισμὸς στὴν πόση τοῦ οἴνου (βλ.ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ). ...