ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΔΕΙΠΝΟ & ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΜΠΟΣΙΑ.
Τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα [ἑβραϊκά : חַג הַפֶּסַח , λατινικά : Ḥag Ha ‑ Pesaḥ ] διαρκοῦσε, ὡς γνωστόν, 7 ἡμέρες {=ἑβδομάδα τῶν Ἀζύμων} καὶ ἡ πιὸ σημαντική του ἡμέρα ἦταν ἡ Πρώτη, ἡ 15η τοῦ μηνὸς Nisan, ἡ ὁποία ξεκινοῦσε ἀπὸ τὸ ἑσπέρας τῆς 14ης {=πανσέληνος μετὰ τὴν Ἐαρινὴ Ἰσημερία} ὅπου ἐλάμβανε χώρα τὸ λεγόμενο Δεῖπνο τοῦ Πάσχα, [Seder סדר] κατὰ τὸ ὁποῖο καταναλώνονταν τρία τεμάχια Ἄζυμου Ἄρτου, [ מַצָּה matsá] ,πικρὰ χὀρτα, ἕνα εἶδος σἀλτας, αύγὸ καὶ βεβαίως στὸ τέλος ὁ Πασχάλιος ΑΜΝΟΣ, ὁ λεγόμενος afikoman אֲפִיקוֹמָן ʾ, ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχε θυσιαστεῖ στὸ Ναὸ τῆς Ἱερουσαλήμ.
Ἡ λἐξη αὐτὴ "AFIKOMAN" ἔχει ΕΛΛΗΝΙΚΗ προἐλευση {=ἐπικώμιον} καὶ σημαίνει ἀπλῶς "ΕΠΙΔΟΡΠΙΟΝ".
Τὸ νόημα τοῦ AFIKOMAN ἦταν νὰ δείξει ὅτι ὁ Πασχάλιος Δεῖπνος ἦταν θρησκευτικὸ δεῖπνο καὶ δὲν θὰ κατἐληγε σὲ ΜΕΘΗ μέ συνεχῆ οἰνοποσία, ὅπως συνηθιζόταν στὰ γνωστὰ ΣΥΜΠΟΣΙΑ τῆς ἑλληνορρωμαϊκῆς Ἀρχαιότητας, στὰ ὁποῖα δὲν ὑπῆρχε περιορισμὸς στὴν πόση τοῦ οἴνου (βλ.ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ).
Έτσι τὸ AFIKOMAN δήλωνε τὸ ΤΕΛΟΣ τοῦ Πασχάλιου Δείπνου.
(Ὑπάρχει μιὰ παρἀδοση σὲ πολλοὺς σημερινοὺς Ἑβραίους, τὸ Afikoman,δηλ. τὸ μεγαλύτερο κομμάτι τοῦ Ἀζύμου Ἄρτου ποὺ τεμαχίστηκε στὴν ἀρχὴ τοῦ Δείπνου, νὰ κρὺβεται γιὰ νὰ τὸ βροῦν τὰ παιδιὰ στὸ τέλος τοῦ Πασχάλιου Δείπνου..).
Ἄλλη μιὰ ὁμοιὀτης τοῦ ἑβραϊκοῦ Πασχάλιου Δείπνου μὲ τά ἑλληνικὰ Συμπόσια ἔγκειται στὸ τρόπο καθίσματος τῶν συνδαιτημόνων, γερμένων άριστερά, ΣΑΝ ΝΑ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΝΑΚΛΙΝΤΡΑ.
Οἱ Αμνοὶ τοῦ Πάσχα , ὠς γνωστόν, προσκομίζοντο στὸ ΝΑΟ τῆς ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ὡς ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΘΥΣΙΑ (ὄχι ἄφεσης, ἀλλὰ μνὴμης τῆς ΕΞΟΔΟΥ τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, ὀταν τὸ αἷμα τῶν ἀμνῶν ἔβαψε τὰ ὑπέρθυρα τῶν ἑβραϊκῶν οἰκιῶν γιὰ νὰ προσπεράσει ὁ Ἐξολοθρευτὴς Ἄγγελος, σύμφωνα μὲ τὴν βιβλικὴ διήγηση) κι ὅλη αὐτὴ ἡ σφαγὴ γίνονταν στὸ Αἴθριο τῶν Ἱερέων τοῦ Ναοῦ τὸ ἀπομεσήμερο τῆς Παραμονῆς τοῦ Πάσχα, ἐνῶ οἰ πασχαλινοὶ ἀμνοὶ καταναλώνονταν άπὸ τοὺς πιστοὺς στὶς οἰκίες τους, ἀφοῦ ψὴνονταν στὴ σούβλα, κατὰ τὸ νυχτερινὸ Πασχάλιο Δεῖπνο τοῦ Seder δηλ τῆς προαναφερθείας Πρώτης τῶν Ἀζύμων (15 Nisan).
[ ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ :
ἀπὸ τό "ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ" συνάγουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς σταυρώθηκε τὴν παραμονὴ τοῦ ἑβραϊκοῦ Πάσχα, δηλ. τῆς Πρώτης τῶν Ἀζύμων, τὴν 14η Nisan, ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι πήγαιναν τὰ ἀρνιὰ στὸ Ναὸ γιὰ τὴν θυσία, συνεπῶς, ὀ Μυστικὸς Δεῖπνος ΔΕΝ ἦταν Πασχάλιος.]
Μετὰ τὴν ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ τοῦ Ναοῦ τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸ 70μΧ, καταργήθηκε ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ἡ Πασχάλια θυσία τοῦ Ἀμνοῦ καὶ πλέον ὡς AFIKOMAN θεωρεῖτο τὸ μισὸ τεμαχισμένο τμῆμα τοῦ Ἀζυμου Ἄρτου τὸ ὁποῖο κοβόταν στὴν ἀρχὴ τοῦ Πασχάλιου Δείπνου καὶ καταναλωνόταν στὸ Τέλος.
Οἰ σύγχρονοι Ἑβραῖοι χρησιμοποιοῦν ὡς AFIKOMAN μαζὶ μὲ τὸ τεμάχιο τοῦ Ἀζύμου Ἄρτου κι ἐνα μικρὸ τμῆμα ψημὲνου ἀρνιοῦ ,ὡς ἀνάμνηση τοῦ Πασχάλιου Ἀμνοῦ ποὺ ΔΕΝ μποροῦν , ἐδῶ καὶ 2000 χρόνια νὰ θυσιάσουν —καθότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ πλέον ΙΟΥΔΑΪΚΟΣ ΝΑΟΣ*.
_______
*ὀ Ναὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ βρισκόταν ἐκεῖ ὅπου σήμερα ὐψώνεται ὀ χρυσὸς τροῦλος τοῦ Τεμένους ΟΜΑΡ.
