Διαμαντῆς Κούτουλας

Μέχρι τὸ 1755 ἡ ΗΘΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ τῆς Δύσης, ἀπὸ τὸν ΠΛΑΤΩΝΑ, τὸν ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, τὸν ΠΛΩΤΙΝΟ, τὸν Μ.ΒΑΣΙΛΕΙΟ,  μέχρι τὸν ΛΑΪΜΠΙΝΤΣ, πρἐσβευε ὅτι τὸ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΕΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ, δηλ.ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟ, δέν ἀποτελεῖ αύτόνομη ὀντότητα καὶ  προσδίδει νόημα στὸ (ΑΓΑΘΟ) Ὅλον, ὅπως οἰ σκιὲς στά χρώματα ἐνὸς ζωγραφικοῦ πίνακα. Εἶναι γνωστὸ τὸ παράδειγμα τῶν πλατωνιζόντων ὅτι ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ—εἶναι "παρυπόστασις"—νοούμενο ὡς ΑΠΟΥΣΙΑ τοῦ Φωτός.* Ὅλα αύτὰ μέχρι τὴν 1η ΝΟΕ 1755 , ὅταν ἐνσς φονικός σεισμὸς περὶ τὰ 8 Ρίχτερ καὶ τσουνάμι ἐκ τοῦ Ἀτλαντικοῦ ΙΣΟΠΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΛΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΛΙΣΣΑΒΩΝΑ μέ χιλιάδες νεκροὺς...  Ἡ συμφορὰ αὐτὴ συντάραξε τὴν Εὐρώπη καὶ είδικῶς τὴν εύρωπαϊκὴ Διανόηση ΕΠΙΦΕΡΟΝΤΑΣ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΗΘΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΠΕΡΙ ΚΑΚΟΥ. Πρῶτος ὁ ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ μίλησε γιὰ τὴν ΦΡΙΚΩΔΗ Πραγματικότητα τοῦ Κακοῦ γελοιοποιῶντας τὶς ἀρχαῖες θεωρίες ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΩΝ καὶ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ περί "παρυπόστασης" τοῦ Κακοῦ ὡς στέρησης ἤ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ἀγαθοῦ ἢ περὶ Θείας Τιμωρίας ...

Γρἀφει ὁ σπουδαῖος προτεστάντης  θεολόγος ΟΣΚΑΡ ΚΟΥΛΜΑΝ στὸ βιβλίο του "ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΨΥΧΗΣ ἢ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΕΚΡΩΝ ;" {βλ.φωτό} ὅτι ἡ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ  δὲν κηρύττει τὴν ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ Ἀθανασία Ψυχῆς, ἀλλὰ τὴν ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΕΚΡΩΝ (ἐνν.ΣΩΜΑΤΩΝ) ἡ ὁποία θὰ λάβει χώρα κατὰ τὴν ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ,  διότι σύμφωνα μὲ τὴν ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ὁ θεὸς ἔπλασε τὸν Ἄνθρωπο ἐκ τοῦ Μηδενός,  ὠς ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ {ἑβραϊστί nephesh נֶ֫פֶשׁ‎  ποὺ ἀποδόθηκε  ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ στὴν ἑλληνικὴ μετάφραση τῶν Ο' πλατωνικῶς ὡς "ψυχή ζῶσα" } , ἐνῶ κατὰ τὸν ΠΛΑΤΩΝΑ οἰ Ψυχὲς εἶναι ΠΡΟΑΙΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΕΣ ἐγκλωβισμένες στὰ δεσμὰ τοῦ ΥΛΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ  ,ὁπότε ὁ θάνατος ἀποτελεῖ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα/σῆμα =φυλακὴ (βλ. ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΦΑΙΔΩΝ)—ἐξ οὗ καὶ τὰ ἀρχαῖα νεκροταφεῖα ἀποκαλοῦντο "Σήματα". Στὸ ἐρώτημα , γιὰ  τὸ τί συμβαίνει κατὰ τόν "ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΧΡΟΝΟ" μεταξὺ θανάτου (ἑκάστου ἀνθρώπου) καὶ Β' ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ , ὁ ΚΟΥΛΜΑΝ ἐξηγεῖ  ὅτι ἡ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ δὲν ἔχει σαφῆ διδασκαλία, παρὰ κάνει λόγο μόνον  ...

Θυμίζει ΠΡΩΤΑΓΟΡΑ ἡ θέση τοῦ Νίτσε ὅτι δέν ὑπάρχει ΚΟΙΝΗ Φύση τῶν Ἀνθρώπων, ἄρα ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΗ ΗΘΙΚΗ.  Ὑπάρχει ὡστόσο,ἕνα  ΚΟΙΝΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ (γιὰ ὅλα τὰ ἔμβια ὄντα)  ἡ περιλάλητη "ΒΟΥΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ" δηλ. γιὰ κυριαρχία. Τρεῖς ὁμάδες ἀνθρώπων ἢ ἀνθρωπίνων Φύσεων, διακρίνει ὁ ΝΙΤΣΕ· 1) τοὺς ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣ, τοὺς δυνάμενους νὰ κυριαρχοῦν—δηλ.,τρόπον τινα, τοὺς ὑγιεῖς ἰσχυρούς (τοὺς ἀποκαλεῖ ΚΥΡΙΟΥΣ)  2) τοὺς ΔΟΥΛΟΥΣ, τοὺς ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ  νά κυριαρχήσουν— δηλ. τούς "ἀσθενεῖς"  καί 3) τὸ ΙΕΡΑΤΕΙΟ, δηλ. ἑκείνους ποὺ ἁνῆκαν στοὺς Κυρίαρχους ,ἀλλὰ δέν μπόρεσαν νά ἐπιβληθοῦν σὲ αύτοὺς καὶ κατέληξαν Ἡγέτες τῶν Δούλων. Οἱ πρὼτοι, οἱ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ θεωροῦν ὡς ΗΘΙΚΗ ΑΞΙΑ τὴν δυνάτοτητα κυριαρχίας τους. Ἔτσι τοὺς ἑαυτούς τους θεωροῦν ΚΑΛΟΥΣ, ἑνῶ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ γιὰ τοὺς ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΟΥΝ ,ἀποκαλῶντας τους ἁπλῶς  "ΑΣΧΗΜΟΥΣ" (σέ πολλὰ σημεῖα ὁ Νίτσε θεωρεῖ ὅτι ἡ Ἠθικὴ αύτὴ ἐκπροσωπεῖται ἀπὸ τὸ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟ καὶ κυρίως τοὺς ΣΟΦΙΣΤΕΣ)  Ἀντιθέτως, οἱ ΔΟΥΛΟΙ ἀποκαλοῦν τὴν ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ...