Διαμαντῆς Κούτουλας

Ὁ ἄνθρωπος δέν ἀποτελεῖται (μόνο) ἀπὸ Φῶς—ὅπως διατείνονται διάφορες ἀφελεῖς ἀνατολικὲς παραδόσεις—ἀλλὰ ΜΑΖΙ ἀπὸ Φῶς ΚΑΙ Σκότος.  Ἐξάλλου, ὅλη ἡ Ζωὴ του εἶναι τὸ πεδίο αὐτῆς τῆς ὁλοκληρωτικῆς Μάχης, ἑντός του, μεταξὺ Φωτὸς καί Σκότους. Τί ἀπὸ τὰ δύο θὰ ἐπικρατήσει τελικὰ  μέσα του,  ΦΩΣ ἢ ΣΚΟΤΟΣ,  θὰ κριθεῖ ἀπὸ τὸν χαρακτῆρα  τὸν ὁποῖο  ἔχει διαμορφώσει   ὁ καθἐνας  στὴ ζωή του  (ἢ  τὸν χαρακτῆρα μέ τὸν ὁποῖο ἔχει γεννηθεῖ—ἀπὸ τί "πάστα" δηλ. εἶναι φτιαγμένος...). Σὲ κάθε περίπτωση ἰσχὐει τὸ ρηθέν τοῦ Ἡρἀκλειτου:  ΗΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠῼ ΔΑΙΜΩΝ {=ὁ χαρακτῆρας τοῦ ἀνθρώπου καθορίζει τὸ πεπρωμένο του}.

"Καμπάλα" ὀνομάζεται ἡ νεοπλατωνικὴ παρράδοση τοῦ ἑβραϊκοῦ Μυστικισμοῦ καὶ τὴν καλύτερη (κατὰ τὴ γνώμη μου) ἐκδοχή της παρουσίασε τὸν 16ο αἰ. ὁ ἑβραῖος ραββῖνος καὶ μύστης  ΙΣΑΑΚ ΛΟΥΡΙΑ {+1572}. Παρακάτω συνοψίζω τὶς ἀρχὲς τῆς Λουριανῆς Καμπάλα γιὰ κάθε ἐνδιαφερὸμενο περὶ πνευματικῶν θεμἀτων· 1)  ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ—ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ Γιὰ νὰ ὑπάρξει Κόσμος, ὁ ΑΠΕΙΡΟΣ ΘΕΟΣ (Ein Sof) πραγματοποιεῖ μιὰν  ΑΥΤΟΣΥΣΤΟΛΗ (Tzimtzum). [ Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς ἐγκαταλείπει πραγματικὰ ἕναν χῶρο, ἀλλὰ ὅτι περιορίζει τὴν ἄπειρη παρουσία Του, δημιουργῶντας ἕναν {σκοτεινό/κενό}  "τόπο" γιὰ νὰ ὑπάρξει ἡ Δημιουργία. 2) ΤΟ ΘΕΙΟ ΦΩΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ Μετὰ τὴν  Αὐτουστολή τοῦ Ἀπείρου Θεοῦ, μιὰ λεπτὴ ἀκτῖνα Θεϊκοῦ Φωτὸς  εἰσέρχεται στὸν "κενὸ χῶρο" καὶ ἀρχίζει νὰ ὀργανώνει τὴ Δημιουργία. Τὸ Φῶς αὐτὸ μεταφέρει τὴ δημιουργικὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἐντὸς τοῦ "σκοτεινοῦ, κενοῦ χώρου". 3) Η...