ΒΙΑΣΜΟΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ : Μιὰ σκοτεινὴ σελἰδα τοῦ Ἐμφυλἰου (1946‒49)

«Τὸ μέγεθος τῆς βίαιης στρατολογίας εἶναι κάτι ποὺ συχνὰ ἀποφεύγεται νὰ ὁμολογηθεῖ ἀπὸ τὶς ἑκατοντάδες ἀριστεροὺς ἱστοριογράφους. Ὑπολογίζεται ὅτι μέχρι καὶ 70% ὅσων ὑπηρέτησαν ἔστω καὶ γιὰ λίγο ὡς ἀντάρτες στὸν «ΔΣΕ» ἦσαν βιαίως στρατολογημένοι, ἐνῶ ἕνα μεγάλο ποσοστὸ αὐτῶν –μεγαλύτερο τοῦ 20% καὶ συνεχῶς αὐξανόμενο πρὸς τὸ τέλος– ἦσαν ἡλικίας 16 ἕως 19 ἐτῶν, ἀγόρια καὶ κορίτσια. Φυσικά, μεταξὺ τῶν βιαίως ἢ ἀκουσίως (ὑπὸ ψυχολογικὴ πίεση) στρατολογημένων, ἕνα σημαντικὸ ποσοστὸ ἦταν φιλικὰ προσκείμενο πρὸς τοὺς στόχους τῆς Ἀνταρσίας.

Τὸ δεύτερο στοιχεῖο ποὺ ἐπίσης ἀποκρύπτεται ἢ ἀποφεύγεται νὰ δηλωθεῖ, εἶναι ὅτι οἱ Σλαβομακεδόνες  ποὺ ἀπὸ τὸ 1947 ἀποτελοῦσαν τὸ 25–30% τῶν ἀνταρτῶν, αὐξάνονταν συνεχῶς σὲ ἀριθμὸ καὶ πιὸ πολὺ σὲ ποσοστό, ὥστε τὸ καλοκαίρι τοῦ 1949 ἔφθασαν νὰ εἶναι τὸ 70% τοῦ «ΔΣΕ»! Καὶ ἀπὸ αὐτούς βέβαια, οἱ περισσότεροι ἦσαν βιαίως στρατολογημένοι ἀπὸ τοὺς καπετάνιους τους καὶ ἀσχέτως πολιτικῶν πεποιθήσεων. [...]

Κάτι ἄλλο ποὺ δὲν ὁμολογεῖται εἶναι τὸ τί ὑπέφεραν οἱ γυναῖκες στὸν ΔΣΕ, ἰδιαίτερα τὰ νέα κορίτσια, ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν ὁποίων εἶχαν στρατολογηθεῖ βιαίως. Λέει ὁ καπετὰν «Περικλῆς» (Γεώργιος Χουλιάρας): «Ἀπὸ τὸ φθινόπωρο τοῦ 1947 ἀρχίζουμε καὶ συνεχίζουμε μέχρι τὸ χειμῶνα τοῦ 1949 τὴ βίαιη ἐπιστράτευση κοριτσιῶν». [...]

Σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τοῦ ΔΣΕ, τὸ φθινόπωρο τοῦ 1948 οἱ γυναῖκες ἦσαν περίπου τὸ 15% τῶν μαχίμων ἀνταρτῶν, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1949 ἦσαν τὸ 30–35% καὶ τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες τῆς σύγκρουσης, τὸ καλοκαίρι τοῦ 1949, σὲ μερικὲς μάχιμες Μονάδες ἦταν πάνω ἀπὸ 50%. Ὁ Μπαρτζιώτας δίδει ἕνα ἐνδιάμεσο ποσοστό: «..στὸ ΔΣΕ τὸ 20–25% ἦταν γυναῖκες, δηλαδὴ εἴχαμε 7–8 χιλιάδες μαχήτριες! Οἱ γυναῖες ἦταν ὀργανωμένες σὲ κοινὰ τμήματα μαζὶ μὲ τοὺς ἄντρες μαχητὲς τοῦ ΔΣΕ» Οἱ βοηθητικὲς ὑπηρεσίες ἦταν σχεδὸν ἀποκλειστικότητά τους, ἀφοῦ οἱ γυναῖκες ἀντιπροσώπευαν τουλάχιστον τὸ 70% αὐτῆς τῆς κατηγορίας. Ὑπῆρχαν καὶ κάποιες κατηγορίες ὑπηρεσιῶν ποὺ ἐκτελοῦσαν οἱ γυναῖκες, παράδειγμα ἡ μεταφορὰ βαρέων ὅπλων καὶ πολεμοφοδίων, ποὺ τὶς ἔθεταν πλησίον καὶ μεταξὺ τῶν μαχίμων τμημάτων, χωρὶς νὰ θεωροῦνται ὅτι πρόσφεραν μάχιμη ὑπηρεσία.

Τὶς ἰδιαίτερες δυσκολίες τῶν κοριτσιῶν στὸ βουνὸ τὶς ἀνεγνώριζε μὲ τὸν τρόπο του καὶ ὁ Ζαχαριάδης. Ὁμιλῶντας στὸ 2ο Συνέδριο τοῦ ΣΝΟΦ{=Σλαβομακεδόνες} εἶπε: «Ὁ λαὸς ἔχει κι ἄλλες δυσκολίες. Μία ἀπ’ αὐτὲς εἶναι ἡ ἐπιστράτευση τῶν κοριτσιῶν. Ὅλοι καταλαβαίνετε πὼς κανένας ἀπὸ μᾶς δὲν βλέπει τὸ πρᾶγμα αὐτὸ μὲ καλὸ μάτι. Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ στέλνουμε τὰ κορίτσια νὰ ἀκρωτηριάζονται. Δὲν εἶναι φυσιολογικό, οὔτε καὶ ἀνθρώπινο, ἀλλ’ ὅμως εἶναι ἕνα μέτρο ἀναγκαστικό, ποὺ μᾶς τὸ ἐπέβαλε τὸ ὑπέρτατο συμφέρον τῶν δύο λαῶν μας, τὸ ἐπέβαλε ὁ ἀγῶνας μας. Τὸ μέτρο αὐτὸ γέννησε πολλὲς δυσαρέσκειες καὶ ὁ ἐχθρὸς πολὺ τὸ ἐκμεταλλεύτηκε. Μὰ στὸν ἀγῶνα γιὰ τὴ λευτεριὰ πρέπει νὰ τὰ δίνουμε ὅλα. Μόνο μ’ αὐτὸ τὸ πρίσμα ὁ Μακεδόνικος λαὸς πρέπει νὰ δεῖ τὸ παραπάνω μέτρο. Νὰ ἀντλήσει νέο ἔδαφος καὶ νὰ ὑποτάξει τὸν πόνο του στὸ συμφέρον τοῦ ἀγῶνα».

Καὶ συνεχίζει ὁ Ζαχαριάδης: «Ὅ,τι ὑποφέρει ὁ Σλαβομακεδόνικος λαὸς τὸ ὑποφέρει ὅλος ὁ ἑλληνικὸς λαός, αὐτὸ ὅμως ποὺ ὑποφέρει ὁ ἑλληνικὸς λαὸς π.χ. στὴ Ρούμελη..» ..... «Σχετικὰ μὲ τὰ κορίτσια. Πρέπει νὰ ξέρετε ὅτι χιλιάδες Ρουμελιώτισσες καὶ Θεσσαλὲς πολεμοῦν ὅπως καὶ ἐδῶ τὰ κορίτσια σας. Τὸ 40% τοῦ ΔΣ στὴ Ρούμελη, ὅπως ἀκούσατε στὴ Συνδιάσκεψη τῆς ΠΔΕΓ εἶναι γυναῖκες ποὺ δὲν ἔχουν ὅπως ἐδῶ τὴν ἐκλογὴ νὰ φᾶνε στὰ σπίτια τους. Καὶ προκειμένου νὰ βροῦν τὸ θάνατο ἢ τὴν ἀτίμωση, παίρνουν τ’ ἄρματα καὶ πολεμοῦν».

Οἱ πιστὲς στὸν κομμουνισμὸ πρώην ἀντάρτισσες, συνήθιζαν νὰ λένε γιὰ τὶς σχέσεις τους μὲ τοὺς ἄνδρες ἀντάρτες: «στὸ βουνὸ ἤμασταν σὰν ἀδέρφια». Ἡ πραγματικότητα ὅμὡ ὅμως ἦταν πολὺ διαφορετική. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ ἡγεσία τοῦ ΔΣΕ εἶχε ὁρίσει προφορικοὺς καὶ γραπτοὺς κανόνες καλῆς συμπεριφορᾶς πρὸς τὶς γυναῖκες. Τί ὅμως συνέβαινε στὴν πράξη, εἶναι μιὰ ἄλλη ἱστορία. Κατ’ ἀρχήν, δὲν ἀπαγορευόταν ἡ δημιουργία σχέσεων μεταξὺ ἀνταρτῶν καὶ ἀνταρτισσῶν, ἀλλὰ ἐπεβάλετο ἡ ἐπισημοποίηση τῶν σχέσεων μὲ γάμο ποὺ ἐκτελοῦσε ὁ στρατιωτικὸς διοικητής. Οἱ ἐγκυμοσύνες ἀποθαρρύνονταν, ἀλλὰ συχνὰ συνέβαιναν. Ἡ πρώτη ἐπιλογὴ ἦταν ἔκτρωση, ἰδιαίτερα ὅταν ἡ σχέση ἦταν παράνομη. Ἀπὸ τὴ Μακεδονία καὶ τὴ Θράκη, οἱ γυναῖκες ποὺ ἔμεναν ἔγκυες, καὶ δὲν ὑπῆρχε ἰατρὸς γιὰ ἔκτρωση ἢ δὲν τὴν ἤθελαν, στέλνονταν στὴ Γιουγκοσλαβία ἢ τὴ Βουλγαρία νὰ γεννήσουν. Οἱ πιὸ πολλὲς ἄφηναν ἐκεῖ τὰ παιδιά τους καὶ ἐπέστρεφαν στὶς Μονάδες τους.

Ὅμως, προώθηση σὲ αὐτὲς τὶς χῶρες δὲν μποροῦσε νὰ γίνει γιὰ γυναῖκες ἀπὸ τὶς ἄλλες περιοχὲς τῆς χώρας, οἱ ὁποῖες ἀναγκάζονταν νὰ κρατοῦν τὰ παιδιά τους στὸ βουνό. Τὰ παιδιά ὅμως ἔκλαιγαν καὶ πρόδιδαν τὴ θέση τους, ὅταν τὶς Μονάδες τους τὶς πλησίαζε ὁ Στρατός. Δὲν ἦταν λίγα τὰ περιστατικὰ ποὺ ἀντάρτισσες μητέρες πιέστηκαν ἀπὸ τοὺς συντρόφους τους νὰ ἐγκαταλείψουν τὰ παιδιά τους ἢ νὰ τὰ πνίξουν. [...] Αὐτὸ ποὺ εἶναι γεγονός, βασισμένο σὲ μαρτυρίες καὶ δεδομένα εἶναι ὅτι συχνά, ἰδίως τὴν τελευταία περίοδο τῆς Ἀνταρσίας, τὸ 1948–49, ὅταν οἱ ἀντάρτες τοῦ ΔΣΕ διώκονταν συνεχῶς ἀπὸ τὸν ΕΣ, ὑπῆρξαν ἀρκετὲς περιπτώσεις ποὺ ἀντάρτες ἔπνιξαν μωρὰ γιατὶ τὸ κλάμμα τους πρόδιδε τὴ θέση τους. Σὲ μιὰ στρατιωτικὴ ἀναφορὰ διαβάζουμε: «4 Μαΐου 1948. Χ Μεραρχία. Χῶρον χθεσινῆς μάχης Γκιώνας ἀνευρέθησαν ἐπὶ πλέον 33 νεκροὶ καὶ συνελήφθησαν σήμερον 55. Ἐξηκριβώθη ὅτι συμμορῖται χθές, ἵνα μὴ ἀποκαλυφθῶσι κατὰ τὴν προσπάθειάν των ὅπως διαφύγωσι μέσω τῶν γραμμῶν, ἔπνιξαν μικρὰ παιδιά κλαίοντα. Τοῦτο ἐδηλώθη ἐπισήμως ἀπὸ τὰς συμμορίτισσας μητέρας τῶν πνιγέντων τέκνων».

«...Αὐτὰ συνέβαιναν μὲ ἀντάρτισσες καὶ παιδιὰ ποὺ βρίσκονταν στὸ βουνὸ ἀπὸ σχέσεις νομιμοποιημένες καὶ μὲ τὴ θέληση τῶν γυναικῶν. Λέει ἡ Τριανταφυλλιὰ Ἀκριτίδου: «Ἄμα θέλανε καὶ οἱ δύο, γινόταν, ἀλλὰ στὰ κρυφά. Πηγαίναν μὲ τὸν ἕναν, μὲ τὸν ἄλλον». Ὑπῆρχαν ὅμως σεξουαλικὲς σχέσεις κρυφές. Ἄλλες μὲ τὴ θέληση τῶν γυναικῶν, πολλὲς ὑπὸ τὴν ψυχολογικὴ πίεση ἀνωτέρων, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ καθαροὶ ΒΙΑΣΜΟΙ. Τὰ ἀνώτερα στελέχη, οἱ καπετάνιοι, οἱ πολιτικοὶ ἐπίτροποι, μὲ διάφορες μηχανορραφίες ἔπαιρναν κορίτσια καὶ τὰ εἶχαν δίπλα τους. Τοὺς ἔδιναν βαθμό, τὶς ὅριζαν συνδέσμους τους, ὑπεύθυνες γυναικῶν ἢ ἀσφαλείας, ὁτιδήποτε, ἀρκεῖ νὰ μποροῦν νὰ τὶς ἔχουν κοντά τους.

Ὁ Ἀντώνιος Πασιάς, γεννημένος τὸ 1927, ἀπὸ τὴ Μελίβοια Λάρισας, στρατολογήθηκε βιαίως πολὺ ἐνωρίς, τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1946 μαζί μὲ ἄλλα 100 ἄτομα καὶ ἐπέστρεψε ἀργότερα στὸ χωριό του μὲ τοὺς ἀντάρτες ὡς στρατολόγος κοριτσιῶν αὐτὴ τὴ φορά. Ἀναφέρει γιὰ κορίτσια ποὺ κρύβονταν καὶ γιὰ τὸν χαλασμὸ ποὺ γινόταν ἀπὸ τὶς οἰκογένειές τους: «Μονάχα φώναζαν; Τὸ χωριὸ ἔβραζε, κρατσανούσε ἀπὸ τὰ σκούσματα!... Μακελειὸ γινόταν! Τρύπωσαν πολλά...».

Στὴ μαρτυρία του μίλησε καὶ γιὰ τὶς σχέσεις τῶν δύο φύλων στὸ βουνό: «Ἐγὼ ἤμουνα μὲ τρία κορίτσια ἀπὸ τὴν Ἀμπελῶνα καὶ ἕνα ἀπὸ τὴν Τσαγκαράδα. Τὸ ψευδώνυμο τοῦ διμοιρίτη μας ἦταν «Λαμπάδας». Ὅταν κουβαλούσαμε τὰ λάφυρα ἀπὸ τὸ Καρπενήσι στὸ Μικρὸ Χωριὸ βγαίναμε πάνω σὲ ἕνα καραούλι καὶ φυλάγαμε τὰ καταφύγια. Τοῦ «Λαμπάδα» τοῦ γυάλισε ἕνα κορίτσι, ἀπὸ τὸν Ἀμπελώνα ἤτανε τὸ κορίτσι αὐτό. Κατίνα τὸ ἔλεγαν, καὶ τῆς λέει: «Κατίνα, ἐσὺ ἀπόψε θὰρθεῖς νὰ κοιμηθεῖς στὴ σκηνή μου». «Καλά θάρθω». Πάει! Ἀφήνω προτελευταία γιὰ σκοπιὰ μιὰ ἀπὸ τὸ χωριό της, Βαγγελιὼ τὴν ἔλεγαν, καὶ τῆς λέω: «Νὰ ξυπνήσεις τὴν Κατίνα». «Ἄμα δὲν σηκωθεῖ;». «Θὰ φωνάξεις ἐμένα».

Τὸ κορίτσι ντράπηκε, ὅταν πήγε καὶ τοὺς βρῆκε ἀγκαλιασμένους ἐκεῖ καὶ ξύπνησε ἐμένα. Πάω καὶ τὴ φωνάζω: «Κατίνα». «Τί θὲς ρε;», μοῦ λέει ὁ «Λαμπάδας». «Νὰ σηκωθεῖ ἡ Κατίνα. Νὰ πάει νὰ φυλάξει σκοπιά», τοῦ λέω. «Ὄχι δὲν πηγαίνει. Νὰ πάει κανένας ἄλλος». «Πρόσεξε πῶς μιλᾷς. Ἡ σκοπιὰ αὐτὴ τὴ στιγμὴ εἶναι κενή. Σὲ περίπτωση ποὺ συμβεῖ τίποτα, εἶσαι διμοιρίτης, εἶσαι ὑπεύθυνος». Σηκώνεται καὶ μὲ πιάνει ἀπὸ ἐδῶ καὶ μοῦ βάνει τὸ πιστόλι στὸ αὐτί. Εἶχα μιὰ χειροβομβίδα μιλς, τραβάω τὴν κρικέλα. «Τράβα ρε πούστη», τοῦ λέω. Σηκώθηκε ὅλη ἡ ὁμάδα καὶ μᾶς ξεχώρισαν. Τὸν βλέπω βάνει τὸ πιστόλι στὴ θέση του καὶ τραβάει ἐπάνω γιὰ τὴ σκοπιά. Ὅλη ἡ ὁμάδα εἴχαμε περάσει δύο ὧρες σκοπιά.

Ἔφεξε. Λέω στὰ κορίτσια: «Ἐγὼ θὰ πάω στὸν διοικητὴ νὰ τὸν ἀναφέρω. Κοιτάξτε μὴν τὸν φυλάξετε καὶ βρῶ τὸ μπελά μου ἐγώ». Καὶ λένε ὅλα τὰ κορίτσια: «Καλά, ρε Ἀντώνη, νὰ τὸν φυλάξουμε! Ἄμα τὸν φυλάξουμε, αὐτὸς βραδυὰ παρὰ βραδυὰ θὰ μᾶς ἀλλάζει!». Πηγαίνω, κάνω ἀναφορὰ στὸν ταγματάρχη. Στέλνει αὐτὸς τὸν σύνδεσμο ἐπάνω καὶ κατεβάζει κάτω ὅλη τὴν ὁμάδα καὶ αὐτὸν μαζί. «Ἤθελες κοπέλα μου νὰ πᾷς νὰ κοιμηθεῖς στὸν διμοιρίτη;». «Ὄχι, δὲν ἤθελα!». «Γιατί πῆγες;». «Ἐ, τὸν σεβάστηκα, ἦταν τρανότερος!». –Τὸ κορίτσι εἶχε συνέπειες; Ὄχι τὸ κορίτσι. Μόνο αὐτός. Ἀφοῦ εἶπε ὅτι δὲν ἤθελε. Ἂν ἔλεγε ὅτι ἤθελε, δὲν θὰ τοῦ ἔκαναν τίποτε. –Ὑπῆρχαν τέτοιες σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο φύλων; Ὑπῆρχαν πολλές! Πολλὰ κορίτσια εἶχαν γκόμενους. Εἶχαν τοὺς τρανοὺς γιὰ νὰ τὰ φυλάνε!

Ἀκόμη καὶ πολὺ ὑψηλὰ ἱστάμενα στελέχη ἔχουν κατηγορηθεῖ ὅτι ἐκμεταλλεύονταν ἀντάρτισσες. Γράφει ὁ Δρίτσιος: «..τὸ κουτσομπολιὸ γιὰ μερικοὺς «τρανούς», ποὺ χώριζαν παντρεμένες ἀπὸ τοὺς ἐξόριστους ἄνδρες τους, τὶς κάμανε γκόμενες, κοιμοῦνταν στὸ καλύβι μαζί τους». Χαρακτηριστική, ἀλλὰ μακρὰν ἀπὸ μοναδική, εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ ΓΟΥΣΙΑ, γιὰ τὸν ὁποῖον λέει ὁ καπετὰν «Περικλῆς»: «Μ’ ἄλλα λόγια ἤθελε νὰ κάνει τὸ ἴδιο ποὺ ἔκανε μ’ ἄλλες κοπέλλες, νὰ διατηρεῖ μαζί της ἐρωτικὲς σχέσεις στὸ διάστημα ποὺ θὰ ἔψαχνε νὰ βρεῖ γιὰ γαμπρὸ κάποιον ἀπὸ τοὺς παρακεντέδες ποὺ εἶχε μαζέψει γύρω του νὰ τοῦ τὴ φορτώσει». Ὁ Γούσιας εἶχε ρίξει τὴν προσοχή του στὴν ἀντάρτισσα ποὺ ἤθελε ὁ «Περικλῆς» γιὰ τὸν ἑαυτόν του, καὶ γι’ αὐτὸ περιγράφει τὸ πῶς δροῦσε μὲ πολλὲς κοπέλες στὶς Μονάδες ὑπὸ τὴ διοίκησή του.

Λέει ἡ Τασία Σφήκα, ποὺ ὑπηρετοῦσε τότε στὸ κρυπτογραφικὸ Τμῆμα τοῦ Ἐπιτελείου τῆς ΙΙ Μεραρχίας γιὰ τὸν Παναγιώτη ΥΦΑΝΤΗ («Ἡρακλῆ»), Πολιτικὸ Ἐπίτροπο τῆς II Μεραρχίας: «Ὅταν μπῆκα μέσα, ἄρχισε νὰ μοῦ βάζει χέρι. Ἐγὼ προσπάθησα νὰ ἀντισταθῶ, ἀλλὰ ὅταν τοῦ εἶπα ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι σωστό, μοῦ ἀπάντησε: νομίζεις ὅτι αὐτοῦ κάτω βρίσκεται ἡ τιμή, ἢ πιστεύεις στὴν παρθενιά;». Ὁ Βύρων Λαϊνάς, ἀξιωματικὸς Διαφωτίσεως τῆς Ι Μεραρχίας: «Τὸ πάθημα τῆς Σφήκα δὲν ἦταν μοναδικό, γιατί ὁ «Ὑφαντής» δὲν ἦταν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τοὺς φτάνει μιὰ γυναίκα. Πολλὲς πέρασαν ἀπὸ τὰ χέρια του καὶ πολλὲς δοκίμασαν, θέλοντας ἢ μή, τὰ «τρυφερά του χάδια». Ὁ συγκεκριμένος Ὑφαντής, πρὶν νὰ ἀναλάβει Πολιτικὸς Ἐπίτροπος στὴ ΙΙ Μεραρχία, εἶχε τὴν ἴδια θέση στὰ ἔμπεδα τῆς Μεραρχίας ποὺ πήγαιναν τὰ νεοστρατολογημένα κορίτσια, καὶ ἐκεῖ ἀπέκτησε πρῶτα τὴ φήμη τῆς μεγάλης ἐρωτικῆς ἐπίδοσης.

Ὁ καπετάνιος Ἀλέξανδρος ΡΟΣΙΟΣ («ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ»), γνωστὸς ἀπὸ τὴ συμμετοχή του στὴν ἐπίθεση στὸ Λιτόχωρο, ὅταν κυκλοφοροῦσε καβάλα στὸ ἄλογό του, εἶχε συχνὰ ἐπάνω καὶ μιὰ νεαρὴ ἀντάρτισσα. Ἀκόμη καὶ ὁ ἀρχηγός, ὁ Νίκος Ζαχαριάδης, δὲν εἶχε ξεφύγει ἀπὸ αὐτὴν τὴν συμπεριφορὰ πρὸς τὶς γυναῖκες τοῦ ΔΣΕ. Ὁ Μᾶρκος Βαφειάδης σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸ ΚΚΣΕ στὶς 30 Δεκεμβρίου 1948, ἔγραφε γι’ αὐτόν: «Κυριευμένος ἀπὸ τὸ πάθος, ὁ Ζαχαριάδης ἔκανε σκόπιμα ἀνάρμοστες πράξεις γιὰ νὰ ἱκανοποιήσει τοὺς ἰδιοτελεῖς στόχους του. Ὑπάρχει, ἄραγε, ἄλλος κομμουνιστὴς ποὺ θὰ συμφωνοῦσε σὲ ἐπανειλημμένες συναντήσεις μὲ ψυχικὰ ἀνισόρροπη γυναῖκα, ποὺ θὰ ἀφαιροῦσε μετὰ τὰ μεσάνυχτα τὴν κουβέρτα ἀπὸ τὴ συνεργάτιδά του καὶ θὰ τὴν ἔσπρωχνε σὲ πρωτάκουστη ἀκολασία, καὶ συγχρόνως νὰ κάνει τὰ ἴδια καὶ μὲ ἄλλες γυναῖκες καὶ νὰ τὶς παρακινεῖ σὲ προκλήσεις ἐναντίον μου».

Καὶ ὁ ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΛΙΓΙΑΝΝΗΣ ὅμως, ὁ ἑπόμενος ἡγέτης τοῦ ΚΚΕ, ἔβλεπε τὶς γυναῖκες μέλη ὡς κτήματά του. Λέει ἡ ἀντάρτισσα Εὐαγγελία Φωτογράφου–Φυλακτοῦ: «Στὸ Μποῦλκες ποὺ ἐργαζόμουνα ὡς νοσοκόμα, κοιμόμασταν σ’ ἕνα δωμάτιο τρεῖς γυναῖκες. Καὶ ἕνα βράδυ κτύπησε τὴν πόρτα ἕνας, ἦταν μὲς τὰ μεσάνυχτα, καὶ φωνάζει τὸ δικό μου τὸ ὄνομα. Κι ἐπειδὴ ἤμουν ἡ προϊσταμένη τοῦ νοσοκομείου σκέφθηκα μὴν ἔπαθε κάτι κανένας καὶ μὲ φωνάζουν. Καὶ ἄνοιξα. Κλεῖσε τὴν πόρτα μοῦ λέει ἕνας ἄντρας καὶ μὲ τραβάει μὲ τὸ ζόρι. Ἦταν ἕνα ὑπόγειο κάτω καὶ μὲ τραβοῦσε κατὰ κεῖ. ...Χτυ¬ποῦσα κλωτσιές...Μὲ τραβοῦσε γιὰ τὸ πλησταριὸ ποὺ ἦταν κάτω στὸ ὑπόγειο...πάλευα νὰ ξεφύγω, νὰ πάω στὴν πόρτα καὶ τελικὰ τὰ κατάφερα...Ὁ Κολιγιάννης ἦταν ποὺ ἤθελε νὰ μὲ βιάσει! Τὸ κάθαρμα!>>

Λέει ὁ Ἀναστάσιος Κοτζιάς, ἀξιωματικὸς Ἀσφαλείας τῆς 172 Ταξιαρχίας τοῦ «ΔΣΕ»: «Στὸ μυαλὸ τῶν καπεταναίων ἡ γυναῖκα προορίζετο γιὰ ἄλλους σκοπούς. Τὰ ἀνώτερα στελέχη διάλεγαν τὶς περισσότερο εὐπαρουσίαστες ἀπ’ αὐτὲς καὶ τὶς χρησιμοποιoῦσαν γιὰ ἀτομικοὺς συνδέσμους» [...] «Ὁ Πολιτικὸς Ἐπίτροπος τῆς 126ης Ταξιαρχίας, ὁ καπετὰν «Ἀλέξης», εἶχε σχηματίσει ἐπιτελεῖο ἀπὸ ἐρωμένες, τὶς ὁποῖες εἶχε προαγάγει σὲ ἀξιωματικοὺς μὲ τὴ συνεργασία τοῦ «Ταξιάρχου» τοῦ «Πυθαγόρα». Μὲ τὴ μία μάλιστα ἀπ’ αὐτές, τὴν περισσότερο εὐνοουμένη, εἶχε φιλοδοξήσει, ἂν καὶ παντρεμένος καὶ μὲ παιδὶ στὴν Ἀθήνα, ν’ ἀποκτήσει διάδοχο. Μόνο ἡ ἐπέμβασις τῆς Ἀνωτέρας διοικήσεως τὸν ἔκαμε νὰ παραιτηθεῖ, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ γιατροῦ τῆς Μεραρχίας, ἀπὸ τὴν εὐγενῆ του φιλοδοξία».

Νὰ σημειώσω ὅτι οἱ πρῶτες γυναῖκες ἀξιωματικοὶ τῆς Σχολῆς Ἀξιωματικῶν τοῦ Γενικοῦ Ἀρχηγείου, ποὺ λειτουργοῦσε ἀπὸ τὸ 1947 στὸν Γράμμο καὶ μετὰ τὸ καλοκαίρι τοῦ 1948 στὶς Πρέσπες, ἀνέλαβαν τὴν ἀσφάλεια τοῦ Μάρκου Βαφειάδη, καὶ τὴν ὑπηρεσία συνδέσμων μεταξὺ τοῦ Γενικοῦ Ἀρχηγείου καὶ τῶν Ἀρχηγείων.

Ὁ Κώστας Καραγιώργης, τὸ 1948 ἀνέλαβε διοικητὴς τοῦ ΚΓΑΝΕ καὶ ὀργάνωσε στὰ Ἄγραφα Σχολὴ Ἀξιωματικῶν, στὴν ὁποίαν ἕνα μεγάλο ποσοστὸ τῶν μαθητῶν ἦταν νεαρὲς κοπέλες. Ἐκεῖ λάμβανε χώρα ἡ μεγαλύτερη ἐρωτικὴ ἐκμετάλλευση τῶν γυναικῶν. Λέει σχετικὰ ὁ Βύρων Λαϊνάς, Ἀξιωματικὸς Διαφώτισης τῆς Ι Μεραρχίας: «Τὸ πολὺ κακὸ ὅμως γινότανε στὴ Σχολὴ Ἀξιωματικῶν τοῦ ΚΓΑΝΕ. Ἐκεῖ ἦταν ποὺ δὲν εὕρισκε κανεὶς ἄκρη..». Οἱ καπετάνιοι καὶ οἱ ἐκπαιδευτὲς ἔθεταν τὶς νεαρὲς κοπέλες ὑπὸ τὴν πίεση τῆς ἀποβολῆς ἀπὸ τὴ σχολὴ ἂν ἠρνοῦντο τὶς προτάσεις τους.

Τὶς συνέπειες ὅλων αὐτῶν τῶν συμπεριφορῶν ἔπρεπε νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουν οἱ γυναῖκες, εἰδικὰ σὲ μιὰ αὐστηρὴ πατριαρχικὴ κοινωνία, ὅπως ἦταν ἡ ἑλληνικὴ ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Ὑπῆρξαν πολλὲς περιπτώσεις αὐτοκτονιῶν ἢ ἀνεξήγητων θανάτων κοριτσιῶν στὸ βουνό. Οἱ γυναῖκες, ἀκόμη καὶ ἂν ἤθελαν νὰ λιποτακτήσουν καὶ νὰ παραδοθοῦν στὸν Στρατό, τὴ Χωροφυλακή, τὶς ΜΑΥ/ΜΑΔ, ἢ σὲ παραστρατιωτικὲς Ὁμάδες, ἔπρεπε νὰ σκεφθοῦν τί θὰ ἀντιμετώπιζαν. Γιατὶ ἦταν πολὺ πιθανὸν νὰ τοὺς συμπεριφερθοῦν βάναυσα καὶ προσβλητικά, ἀκόμη καὶ ἂν εἶχαν βιαίως στρατολογηθεῖ. Δυστυχῶς, ἡ γυναίκα ἀντάρτισσα ἀντιμετωπιζόταν πολύ–πολὺ χειρότερα ἀπὸ τὸν ἄνδρα ἀντάρτη. Ἔτσι, τὰ κορίτσια ἔνοιωθαν, καὶ ΗΤΑΝ, παγιδευμένα στὸ βουνὸ μετὰ τὴ στρατολογία τους, κτήματα τῶν καπετάνιῶν τους.

Ἐδῶ πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι οἱ γυναῖκες ἀρχικὰ στρατολογοῦντο γιὰ βοηθητικὲς ὑπηρεσίες καὶ συμμετεῖχαν σὲ μάχιμα τμήματα μόνο ἐθελοντικά. Ὅσο ὅμως οἱ ἀνάγκες μάχιμων ἀνταρτῶν αὐξάνονταν, τὸ 1948 καὶ τὸ 1949, τὸ «ἐθελοντικά» καταργήθηκε γιὰ τὶς γυναῖκες. Τότε ἔδιναν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ μάχιμα τμήματα σὲ αὐτὲς ποὺ εἶχαν ἄλλα τέσσερα μέλη τῆς οἰκογενείας τους στὸν ΔΣΕ, καὶ σὲ αὐτὲς ποὺ ἀπὸ τὸ 1940 καὶ μετὰ εἶχαν δύο ἢ περισσότερα θύματα στὶς οἰκογένειές τους. Ὅλα βέβαια αὐτά, περὶ ἐθελοντικῆς κατάταξης σὲ μάχιμο τμῆμα καὶ περὶ ἀπαλλαγῶν, ἐξαρτᾶτο ἀπὸ τὸ συγκεκριμμένο τμῆμα, τὴν περίοδο τῆς Ἀνταρσίας καὶ τοὺς ἐπικεφαλῆς καπετάνιους.

Πρὸς τὸ τέλος τοῦ 1948 καὶ τὸ 1949, ἦταν τόσο μεγάλη ἡ ἀνάγκη ἐφεδρειῶν λόγω τῶν λιποταξιῶν καὶ τῶν θυμάτων καὶ τραυματισμῶν ἀνταρτῶν, ποὺ στρατολογοῦσαν καὶ κορίτσια μέχρι καὶ 13 ἐτῶν, τραυματίες στὰ νοσοκομεῖα τῆς Γιουγκοσλαβίας ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμη ἀναρρώσει καὶ ἄλλους ἀπὸ τὴν Ἀλβανία ποὺ ὑπέφεραν ἀπὸ «πολεμίτιδα». Γράφει ἡ Μαργαρίτα Λαζαρίδου γιὰ τὴ γειτόνισσά της Μάρθα ποὺ πρόσεξε τὸ μωρό της στὸ Bulkes ὅταν ἔστειλαν ἐκείνη στὸν Γράμμο: «Καημένη Μάρθα. Ποῦ νὰ ἤξερε τότε ὅτι ἕνα χρόνο μετὰ θὰ ἔπαιρναν τὸ κοριτσάκι της, τὴ Μαρικούλα, 13 χρονῶν γιὰ τὸ βουνό. Ἐκεῖ, στὴν πρώτη γραμμή, βλέποντας ἕναν στρατιώτη, σηκώθηκε ὄρθια καὶ φώναξε: «νὰ ἕνας μπουραντάς». Ὁ στρατιώτης τῆς ἔριξε καὶ τὴ σκότωσε. Ποῦ νὰ ἤξερε κι αὐτὸς ὅτι σκότωσε ἕνα κοριτσάκι 13 ἐτῶν»... «Ἀπὸ τὸ Bulkes πῆραν καὶ τὰ τρία κοριτσάκια τῆς Μάρθας Κεραμίδου, τὴ Δάφνη, τὴν Παρθένα καὶ τὴ 15χρονη Χρυσούλα, καὶ τὰ ἔστειλαν στὸ βουνὸ τὸ καυτὸ καλοκαίρι τοῦ 1948. Τὴν ἴδια χρονιὰ σκοτώθηκαν καὶ τὰ τρία»».

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΗΓΗ: «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-49», Ιωάννης Κ. Μπουγᾶς, Ἐκδόσεις Πελασγός, σελ. 522‒543