Τὸ δέντρο τὸ κρίνεις ἀπὸ τοὺς καρπούς του..
Γρἀφει ὁ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ {"Πρὸς Λεόντιον ἡγούμενον"} ὅτι κάποτε ὁ Μ.ΑΝΤΩΝΙΟΣ ρώτησε ὁρισμένους μεγάλους ἀσκητές "ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ" καὶ ἄλλος ἀπάντησε ἡ Νηστεία, ἄλλος ἡ Ἀκτημοσύνη, ἄλλος ἡ Ἐλεημοσύνη , ἄλλος ἄλλο. Καὶ τὀτε ὁ Μ. Ἀντώνιος τοὺς διόρθωσε λἐγοντας ὅτι ἡ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ δηλ. Η ΜΕΣΗ ΟΔΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΥΠΕΡΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗΣ —ὅπως δίδαξε στὰ "ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ" ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ— ἐξηγῶντας στοὺς Ἀσκητὲς ὀτι εἶχε δεῖ πολλοὺς νηστεύοντες νὰ εἶναι πλήρεις ΚΑΚΙΑΣ, πολλοὺς ἐλεήμονες νὰ εἶναι ΑΛΑΖΟΝΕΣ καὶ πολλοὺς ἀκτὴμονες νὰ εἶναι ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΙ... Συνεπῶς, ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΟ ΚΡΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΟΥ καὶ τοὺς ἀνθρώπους ἁπὸ τὶς ΠΡΑΞΕΙΣ τους, ὄχι τὰ λόγια τους, διότι ἔλεγε—πάλι στὰ ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ—ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ· <τὰ μὲν δίκαια πράττοντες δικαιοι γινόμεθα, τὰ δὲ σώφρονα σώφρονες, τὰ δ' ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι> {= δίκαιοι γινόμαστε μὲ τὸ νὰ ΚΑΝΟΥΜΕ δίκαιες πρἀξεις,...