Ο ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ: ΤΟ "ΜΥΣΤΙΚΟ" ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ.
Γράφει ὁ ΝΙΤΣΕ στή "ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ" {1872/1886} ὅτι οἱ Τραγικοὶ Ἥρωες ἀποτελοῦν προσωπεῖα τοῦ ΠΑΣΧΟΝΤΟΣ ‒ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ (βλ. μῦθο Ζαγρἐως) τοῦ ΤΡΑΓΙΚΟΥ συμβόλου τῆς ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ {τὸ σύμπαν διέπεται ἀπὸ μιὰ ἀκόρεστη Βούληση γιὰ ὕπαρξη χωρὶς σκοπό=ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ}.
Ἀντιθέτως τὰ ἐπιμέρους ΑΤΟΜΑ καταντοῦν ΚΩΜΙΚΑ πρόσωπα διότι πιστεύουν στὸν μῦθο τῆς ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ Ἀθανασίας τους, ἐνῶ ΤΡΑΓΙΚΟ πρόσωπο εἶναι ἐκεῖνο ποὺ συνειδητοποιεῖ ὅτι Η ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ καὶ μοῖρα της εἶναι ὁ ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ διότι ἡ ὕπαρξη της ἀποτελεῖ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ {=βουδισμός} .
Ποῦ ἔγκειται λοιπὸν ἡ Λύτρωση (ΚΑΘΑΡΣΗ) τῆς Τραγωδίας κατὰ τὸν Νίτσε ;
Στὴν ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ὅτι Η ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, τὸ Μέρος ΜΕΤΕΧΕΙ στὸ Ὅλον, ὀπότε ἡ ἑκάστοτε ἐξατομίκευση ἀκολουθεῖται ἀπὸ μιὰν νέα Ἑνότητα τῶν Πάντων.
——————
ΥΓ. τὸ ἔσχατο ἐρώτημα τῆς Ἀρχαίας Φιλοσοφίας ἦταν "ΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝ ΠΡΟΗΛΘΑΝ ΤΑ ΠΟΛΛΑ;"
Καὶ σὲ αύτὸ τὸ ἴδιο ἐρώτημα προσπαθεῖ νὰ ἀπαντήσει ἡ Ἀρχαία Τραγωδία μὲ τὴν ἰδέα ὅτι τὰ Πρόσωπα τοῦ κάθε ἔργου ἀποτελοῦν ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ τοῦ ΕΝΟΣ κατακερματισμένου ΔΙΟΝΥΣΟΥ, ὁ ὁποῖος τεμαχίστηκε ἀπὸ τοὺς ΤΙΤΑΝΕΣ γιὰ νὰ ὑπάρξει ΚΟΣΜΟΣ.
Σέ κάθε περίπτωση στὴν Τραγωδία ὅπως καὶ στὴ Φιλοσοφία ,ὑπολανθάνει ἡ προϋπόθεση ὅτι ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΗΣΙΜΟ.
