Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2021

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΕΙΝΑΙ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ".

Εικόνα
 Ἄν σκεφτοῦμε πῶς ἦταν ἡ γῆ πρὶν τὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἀντιληφθοῦμε τὴν ΑΠΟΥΣΙΑ τῆς Ἐλευθερίας.  Τί ἐννοῶ;  Πρὶν τὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀνθρώπου {ἀντιπαρέρχομαι τὸ ΠΩΣ ἔλαβε χώρα αὐτή..}  ἡ ΕΞΕΛΙΞΗ στὴν Φύση ἦταν προϊὸν, τρόπον τινα, ΑΝΑΓΚΗΣ·  εἴτε ἐξωτερικοὶ παράγοντες —βλ πτώση μετεωρίτη τὴν ἐποχὴ τῶν δεινοσαύρων—εἴτε "τυχαῖες" μεταλλάξεις ΑΛΛΑΖΑΝ  συνεχῶς τὴν μορφὴ τῆς Φύσης.  Ἀπὸ τὴν ὥρα ὅμως ποὺ ἐμφανίστηκε ὁ ἄνθρωπος ἔκανε ὁρατὴ τὴν ΠΑΡΟΥΣΙΑ της ἐπὶ γῆς ἡ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,  δηλ.ἡ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου ΝΕΩΝ ,ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΩΝ ὄντων, πχ.ἀπὸ ἕνα ζεῦγος ὑποδημάτων, ὣς τὸν Παρθενῶνα ἤ τὴν 9η τοῦ Μπετόβεν.  Ὁ ἀνθρώπινος ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ποὺ ΞΕΠΕΡΝΑ τὴν δεδομένη Φύση ἀποτελεῖ τὸ ΠΡΟΪΟΝ τῆς Ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ ἑκάστοτε ΔΕΔΟΜΕΝΟ. Βεβαίως ὁ ἀνθρώπινος Πολιτισμὸς ἀποτελεῖ διακύβευμα χωρὶς ἐγγυήσεις "ἐπιτυχίας"  καὶ κατά τοῦτο ὁ ἄνθρωπος συνιστᾶ μοναδικὸ πείραμα ἐλευθερίας ἐπὶ τῆς γῆς. Σὲ κάθε περίπτωση  πάντως, ἡ πορεία τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τῆς (δεδομένης) Φύσεως πρὸς

Η ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ.

Εικόνα
Εἶμαι 59 ἑτῶν καὶ διδάσκω ἀπὸ τὸ 1989‒90 στὴν Μἐση Ἐκπαίδευση ,πρωτοδιορισθεὶς στὴν Πάτμο καὶ ὑπηρετήσας ,μετὰ τὰ Δωδεκάνησα, ἐπὶ 10ετία στὴν Βοιωτία  καὶ κατόπιν στὴν Ἀττική (ἀπὸ τὸ 2014 ἀναπλ.Διευθυντής) ἔχοντας διδάξει ὥς σήμερα (2021) περὶ τοὺς 3000 μαθητές. Ἀπὸ τὰ δικά μου μαθητικὰ χρὸνια τὴν δεκαετία '60 ,ἄκουγα νὰ μιλοῦν γιὰ τὰ χάλια τῆς παιδείας· ἰδοὺ ὅμως ποὺ ὀφείλεται ἡ ΣΗΜΕΡΙΝΗ  κατάπτωση τῶν φιλολογικῶν σπουδῶν  {ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ  ΑΛΛΑ' ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ}:   Ἡ γενιά μου,μεγαλωμένη , σημειωτέον, μὲ τὴν ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ τοῦ πολυτονικοῦ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ  —ὁπότε ἀντιλαμβάνεται τὴν διαφορὰ  μεταξὺ τῶν λέξεων "ὤρα " μὲ ψιλή {=φροντίδα> ὀλιγ‒ωρία}  καὶ " ὥρα" μὲ δασεῖα  ἤ "Χῖος"  μὲ περισπωμένη {=ὁ χιώτης} καὶ "Χίος"  μὲ ὀξεῖα {=τὸ νησί} κλπ—  ἔδωσε Πανελλήνιες ,τέλη δεκαετίας '70 , σὲ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ {καὶ ΜΟΝΟ σὲ ἄγνωστο} στὰ ἀρχαῖα καὶ λατινικά μὲ  γραμματικοσυντακτικὲς (καὶ μόνο) παρατηρήσεις  καὶ μάλιστα  τὰ θέματ

Πῶς ὁ Καβάφης ἀνέτρεψε τὶς ἱστορικοφιλοσοφικές μας ἀντιλήψεις.

Εικόνα
Ἐν συνόψει·  Ὁ Καβάφης ,ὅπως ὅλοι οἱ μεγάλοι ποιητὲς εἶχε βαθιὰ αἴσθηση τῆς Ἱστορίας ὡς ὀξυδερκὴς ἱστορικός. Ἔτσι κατανόησε τὴν ΑΛΗΘ̣ΝΗ  αἰτία τῆς ἀποτυχίας τοῦ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ποὺ λίγοι ἰστορικοὶ ἔχουν ἀντιληφθεῖ·  ὁ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ Χριστιανὸς Ἰουλιανὸς ΜΕΤΕΣΤΡΑΦΗ στὸν παγανισμό,  κατ'οὐσίαν στὴ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΘΕΟΥΡΓΙΑ τοῦ ΙΑΜΒΛΙΧΟΥ—γιὰ ὅσους γνωρίζουν— καὶ προσπάθησε , ὡς αναθρεμμένος μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀντίληψη τοῦ ΔΟΓΜΑΤΟΣ (ΟΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΔΟΓΜΑΤΑ) νὰ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙ" τὸ νεοπλατωνισμό,  νὰ μετατρέψει δηλ.  σὲ ΔΟΓΜΑ τὴν Φ̣ΙΛΟΣΟΦΙΑ  —γιὰ τοῦτο καὶ ἡ προσπάθεια του ἦταν  ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ καταδικασμένη.  Ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀποτελοῦν πορίσματα ἐνδελεχοῦς ἱστορικῆς μελέτης, τὰ συνοψίζει σὲ λίγους στίχους ὁ ΚΑΒΑΦΗΣ  φτάνοντας στὴν ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ καὶ ἀκουμπῶντας τὸ μαχαίρι στὸ κόκκαλο :  Ὁ Ἰουλιανὸς προσπάθησε νὰ μετατρέψει τὸ Νεοπλατωνισμὸ σὲ  "  ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΣΤΕΙΟΝ  ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΙ  ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ". [ ΥΓ διδακτικὸ τὸ ἐν λόγῳ ποίημα

ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΟΜΠΗΙΑ

Εικόνα
 Ἡ πρόσφατη ἀνακάλυψη ἑνὸς τάφου στὴν Πομπηία, χρονολογούμενου βεβαίως ,πρὶν τὴν Καταστροφὴ ἀπὸ τὴν ἔκρηξη τοῦ Βεζούβιου τὸ 79 μΧ, πιστοποίησε αὐτὸ πού γνωρίζαμε ἀπὸ ἔμμεσες πηγές, ὅτι δηλ .οἱ  πόλεις τῆς Νότιας Ἰταλίας ἦταν ΔΙΓΛΩΣΣΕΣ καὶ κατὰ τὴν ρωμαϊκὴ ἐποχή, καθότι οἱ  πληθυσμοί τους  δὲν εἶχαν λησμονήσει   τὴν ἑλληνικὴ  γλῶσσα τῶν προγόνων*τους —"Μεγάλη Ἑλλάδα" γάρ.  Ἀπό τὴν ἐπιγραφὴ τοῦ τάφου μαθαίνουμε τὸ ὄνομα τοῦ νεκροῦ  Marcus Venerius Secundio  {ποὺ ἦταν  ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΟΣ,  ὅπως φαίνεται ἁπὸ τὸ τριπλό του ὄνομα }καὶ τὸ ὄτι ἦταν ΗΘΟΠΟΙΟΣ καὶ ἱερἐας στὸν  Ναὸ τοῦ Αὐγούστου (αὐγουστιάλιος). Ἡ ἐπιγραφὴ "LUDOS GRAECOS ET LATINOS"  < ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ γλῶσσα τῶν παραστἀσεων ἦταν  ἡ ἑλληνική καὶ ἡ λατινική>  εἶναι αὐτὴ ποὺ πιστοποιεῖ ὅτι τὴν ἐποχὴ λίγες δεκαετίες πρὶν τὸ 79μΧ , στὴν Πομπηία ἀνέβαιναν θεατρικὲς παραστάσεις στὰ ΕΛΛΗΝΙΚΑ , γεγονὸς ποὺ ἀποκαλύπτει  ὃτι τὸ τότε κοινὸ ΚΑΤΑΝΟΟΥΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ.  Ἡ Πομπηία ὡς γνωστὸν θάφτηκε στὴν λάβα τοῦ Βεζούβ

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΠΕΡΙ "ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ".

Εικόνα
 Ἡ λἐξη "ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ" πρωτοεμφανίζεται στὸ 14ο κεφ.  τοῦ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ (14,16) καὶ ἀναφέρεται στὴν ΕΛΕΥΣΗ ἑνὸς "δευτέρου" ,τρόπον τινά,  "Διδασκάλου" στοὺς Ἀποστόλους μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἰησοῦ.  Ἡ λέξη "παράκλητος" ἔχει ΝΟΜΙΚΗ ἔννοια (στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τῆς ἐποχῆς)  καὶ σημαίνει τὸν ΣΥΝΗΓΟΡΟ στὶς δίκες·  ὅμως στὸ Δ' ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ  —ποὺ γράφτηκε* δυὸ δεκαετίες μετὰ τὴν Καταστροφὴ τοῦ 70μΧ— ἡ ἔννοια τοῦ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ἔρχεται ὡς ἀπάντηση στὸ πρόβλημα τῆς ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποίαν σύμπασα ἡ Ἐκκλησία ἀνἐμενε κατὰ τὴν χρονικὴ περίοδο ποὺ θὰ καταστρεφόταν ὁ Ναὸς κι  ἡ Ἱερουσαλήμ. (βλ.ΜΑΡΚ.13).  Ἔτσι, χάρις στὴν ἰδέα τοῦ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, στὸ Δ' Εὐαγγ. δὲν ἀποτελεῖ πρόβλημα  τὸ γεγονὸς ὅτι Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΕΝ ΗΡΘΕ μετὰ τὴν Καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλήμ,  ἐπειδὴ ὁ Κύριος φεύγοντας ἀπὸ τὸν κόσμο, δὲν θὰ ἄφηνε τοὺς μαθητές του "ὀρφανούς",ἀλλα θὰ τοὺς ἔστελνε (στὸ πόδι του)  "ἄλλον Παρἀκλητο" νὰ τοὺς καθοδηγεῖ καὶ νὰ τοὺς συμπαρί

ΤΟ ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΗΔΗ & Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ.

Εικόνα
Τὸ 1906  βρέθηκε στὸ Μετόχι τοῦ Παναγίου Τάφου στὴν ΚΩΝ/ΠΟΛΗ ἀπὸ τὸν εἰδικὸ ἐρευνητὴ τοῦ ἀρχιμήδειου corpus καθηγητὴ J. L. HEIBERG  {ὁδηγηθέντος ἀπὸ μιὰ  δημοσίευση τὸ 1899 τοῦ Α.ΚΕΡΑΜΕΩΣ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ  ὅπου ἀναφερόταν ἡ ὕπαρξη ἑνὸς παλιμψήστου μὲ μαθηματικά, ΑΓΝΩΣΤΟΥ συγγραφέως στὸ ἐν λόγῳ μετόχι} τὸ περιλάλητο Παλὶμψηστο τοῦ Ἀρχιμήδη ποὺ περιεῖχε τὴν πραγματεία (κατ'οὐσίαν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ Άρχιμήδης στὸν διευθυντὴ τοῦ Μουσείου Ἀλεξανδρείας Ἐρατοσθένη)  μὲ τίτλο "ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΘΕΩΡΗΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣ ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΝ ΕΦΟΔΟΣ"{=μέθοδος}, μαζὶ μὲ τὶς πραγματεῖες "(Ο)ΣΤΟΜΑΧΙΟΝ" & "ΠΕΡΙ ΟΧΟΥΜΕΝΩΝ" Τὸ Παλὶμψηστο  { ποὺ προερχόταν ἀπὸ τὴν ΜΟΝΗ ΑΓ.ΣΑΒΒΑ ΠΑΛΑΣΤΙΝΗΣ ὅπου κάποιος μοναχὸς ὀνόματι ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΥΡΩΝ  εἶχε ἀποξύσει ἀτελῶς τὸ ἀρχιμήδειο χειρόγραφο γιὰ νὰ συντάξει εύχολόγιο -ἔργο ποὺ ὁλοκλήρωσε στὶς 14/4/1229} τὸ φωτογράφισε καὶ τὸ ἐξέδωσε  ὁ Heiberg ἀλλὰ ΜΠΟΡΕΣΕ ΜΕ ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΤΟΤΕ ΕΠΟΧΗΣ , ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟ 80% τοῦ κειμένου  τῆς  "ΕΦΟΔΟΥ"

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓ. ΠΝΕΥΜΑ ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ ;

Εικόνα
Λησμόνησαν οἱ Πατέρες τῆς Β' Οἰκουμενικῆς Συνόδου  τῆς Κων/πόλεως (381μΧ) νὰ προσθέσουν  τὸν ἐπιθετικὸ προσδιορισμὸ ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ στὴν ὁμολογία τοῦ Ἁγ.Πνεύματος τοῦ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ( :Κύριον, ζωοποιόν κλπ) ;  Ὄχι ,βεβαίως, δὲν τὸ λησμόνησαν·  ΕΠΙΤΗΔΕΣ παρέλειψαν τὸν ὅρο ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ στὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ Ἁγ.Πνεύματος, ἐπειδὴ ἤδη εἶχε χυθεῖ πολὺ αἷμα ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΑΥΤΗ  (κυριολεκτῶ : ΑΙΜΑ) στὶς ἀδιάκοπες  συρράξεις στοὺς δρόμουςτῆς Κων/πολης(καὶ τῶν ἄλλων πόλεων)μεταξὺ τῶν τότε ..χούλιγκανς ,ἀρειανιστῶν καὶ ὀρθοδόξων., γιὰ τὸ ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ.. Γιὰ νὰ πάρουμε μιὰ ἰδέα γιὰ τὸ κλῖμα τῆς ἐποχῆς ἀρκεῖ νὰ διαβάσουμε τὸν ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΝΥΣΣΗΣ ποὺ γράφει ὄτι : "ρωτᾶς στὴν ἀγορὰ τὴν τιμὴ τοῦ ψωμιοῦ καί σοῦ ἀπαντᾶ ὁ ἀρτοποιὸς ὀτι ὁ Πατέρας εἶναι μεγαλύτερος τοῦ Υἱοῦ,  ρωτᾶς ἄν τὸ λουτρό εἶναι ἕτοιμο  κι ὁ ὑπεύθυνος σοῦ ἀπαντᾶ   ὅτι ὁ Υιὸς ἔχει ἀρχή,ἄρα εἶναι κτῖσμα" : "ΚΑΝ ΠΕΡΙ ΤΙΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΤΟΥ ΠΥΘΟΙΟ ΜΕΙΖΩΝ Ο ΠΑΤΗΡ ΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙ ΔΕ ΤΟ ΛΟΥΤΡΟΝ ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΝ ΕΣΤΙΝ, ΕΙΠΟΙΣ, Ο ΔΕ ΕΞ ΟΥΚ ΟΝΤΩΝ ΤΟΝ Υ