Διαμαντῆς Κούτουλας

Μόλις ὁ  Ἀθηναῖος νέος ἐνηλικιωνόταν, δηλ. γινόταν 18 ἐτῶν, ὑπηρετοῦσε τὴν διετῆ στρατιωτική του θητεία (ἡ ὁποία  λεγόταν ΕΦΗΒΕΙΑ) ἀπαγγέλλοντας τὸν ἀκόλουθο ὅρκο τοῦ ΟΠΛΙΤΗ* στὸ Ἱερὸ τῆς ΑΓΡΑΥΛΟΥ στὴν ἀνατολικὴ κλιτύν τῆς Ἀκροπόλεως :  < Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα τὰ ἱερὰ,  οὐδ' ἐγκαταλείψω τὸν παραστάτην ὅτῳ ἂν στοιχήσω· ἀμυνῶ δὲ καὶ ὑπὲρ ἱερῶν καὶ ὁσίων καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν. καὶ τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάσσω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείω ὅσης ἂν παραδέξωμαι. καὶ εὐηκοήσω τῶν ἀεὶ κραινόντων ἐμφρόνως καὶ τοῖς θεσμοῖς τοῖς ἱδρυμένοις πείσομαι καὶ οὕστινας ἂν ἄλλους τὸ πλῆθος ἱδρύσηται ὁμοφρόνως· καὶ ἂν τις ἀναιρῇ τοὺς θεσμοὺς ἢ μὴ πείθηται οὐκ ἐπιτρέψω, ἀμυνῶ δὲ καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν. καὶ ἱερὰ τὰ πάτρια τιμήσω. ἵστορες τούτων Ἄγλαυρος, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θαλλώ, Αὐξώ, Ἡγεμόνη. > * ⸺ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Δὲν θὰ ντροπιάσω τὰ ὅπλα τὰ ἱερά, οὔτε θὰ εγκαταλείψω τὸν  συμμαχητή μου, μὲ ὁποιονδήποτε κι ἂν ταχθῶ στὴ γραμμή.  θὰ ἀμυνθῶ καὶ γιὰ τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια καὶ μόνο...

Ἀπὸ τὰ πιὸ σπουδαῖα βιβλία ποὺ ἔχω διαβάσει εἶναι αύτό {βλ.φωτό}  τοῦ νευροεπιστήμονα καὶ ὁμότιμου καθηγητῆ Κτηνιατρικῆς τοῦ Ἀριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσ/νίκης  ΘΑΝ.ΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ μὲ τίτλο "Ο ΑΔΕΞΙΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΣ—ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ" {2013} διότι καταγράφει καὶ περιγράφει πλεῖστα ὅσα ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΑ ΛΑΘΗ τῆς ΕΞΕΛΙΞΗΣ ὅπως πχ : 1) τὸ νεῦρο τῆς καμηλοπάρδαλης ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ σαγόνι γιὰ νὰ φτάσει στὸν Ἐγκέφαλο  καὶ διασχίζει ὁλόκληρο τὸν μακρὺ λαιμό (ἐξαιτίας τῆς μεταγενἐστερης κατὰ μῆκος ἐξἐλιξης τοῦ λαιμοῦ)   2) τὸ τυφλὸ σημεῖο τοῦ ἀνθρώπινου όφθαλμοῦ  ὅπου δέν βλἐπει (ἐξαιτίας τῆς λανθασμένης θἐσης τοῦ ἀμφιβληστροειδοῦς—κάτι ποὺ δέν ἰσχύει πχ. στά χταπόδια)    3)) τὸν χιασμὸ ἀναπνευστικῆς καὶ πεπτικῆς ὁδοῦ στὴν στοματικὴ κοιλότητα τοῦ ἀνθρώπου (ἐξαιτίας τῆς ἀνάπτυξης ὁμιλίας) ποὺ ὀδηγεῖ, ὄχι σπάνια, σὲ πνιγμὸ κατὰ τὴν κατἀποση τροφῆς . ΕΠΙΜΥΘΙΟ τοῦ βιβλίου:    ἡ Ἐξἐλιξη ΔΕΝ  πλάθει τἐλεια εἴδη· ΤΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΑ ΛΑΘΗ ΕΙΝΑΙ ...

Γράφει στὸ 5ο βιβλίο τῆς "ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ" {479 C} ὁ Πλάτων , μιλῶντας γιὰ τὴν διαφορὰ Γνώσης (ἐπιστήμης) καὶ Γνώμης (δόξα ἐκ τοῦ δοκῶ=νομίζω) ὅτι τὰ ἀντικείμενα τῆς Γνώμης  ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ταυτοχρόνως, σὰν τὸ ΠΑΙΔΙΚΟ ΑΙΝΙΓΜΑ τοῦ ΕΥΝΟΥΧΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΥΧΡΕΡΙΔΑΣ—τὸ ὁποῖον ὅμως ὀ Πλάτων ΔΕΝ  ἀναφέρει λεπτομερῶς. Μαθαίνουμε ὡστόσο, ποιὸ ἦταν τὸ ΠΑΙΔΙΚΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ἀπὸ τὸν άρχαῖο ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ ποὺ ἀναφέρει τὰ ἑξῆς·   < αἶνος τις ἐστίν ὡς ἀνὴρ τε κούκ ἀνὴρ, ὄρνιθα τε κοὐκ ὄρνιθα, ἰδών τε κοὐκ ἰδών, ἐπὶ ξύλου τε οὐκ ξύλου καθημένην, λίθῳ τε κοὐκ λίθῳ, βάλοι τε κοὐκ βάλοι>  {ΜΕΤ. τὸ Αἴνιγμα εἶναι τὸ άκόλουθο· ὑπάρχει κἀποιος ἀνδρας ποὺ δὲν εἶναι  ἂνδρας  κι ἕνα πουλὶ ποὺ δέν εἶναι πουλί, ποὺ τὸ εἶδε καὶ δὲν τὸ εἶδε, ποὺ καθόταν σὲ ἕνα δένδρο πού δέν ἦταν δένδρο, πού τὸ  χτύπησε καὶ δέν τὸ χτύπησε, μὲ μιὰ πέτρα ποὺ δέν ἦταν πέτρα} . Η ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΑΙΝΙΓΜΑΤΟΣ εἶναι ἡ ἀκόλουθη· ὁ ἄνδρας πού δέν εἶναι ἄνδρας, εἶναι ἕνας εὐνοῦχος, τὸ πουλὶ ποὺ δέν εἶναι πουλί, εἶναι μιὰ νυχτε...