"Διάταγμα Μεδιολάνων" ΔΕΝ ὐπῆρξε ποτέ..

ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ  ΠΟΤΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ  περί—δῆθεν—ἀνεξιθρησκίας,  δεδομένου ὅτι ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ΗΤΑΝ  ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΗ  (βλ πχ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς ΙΟΥΔΑΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ) .

Ὅσοι διωγμοὶ ἔγιναν κατὰ τῶν Χριστιανῶν  εἶχαν ΠΟΛΙΤΙΚΑ ἐλατὴρια , ἦταν δηλ. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ, ἐπειδὴ οἱ χριστιανοί ΑΡΝΟΥΝΤΟ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΟΥΝ ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ  (ὄχι ΟΛΟΙ οἱ χριστιανοί, ὑπῆρχαν καὶ ἀρκετοὶ γνωστικίζοντες χριστιανοὶ ποὺ ἐδέχοντο νὰ θυμιατίσουν τὴν εἰκόνα τοῦ Αύτοκράτορα...) .

 Καὶ βεβαίως ὅλη αὐτὴ ἡ νομοθεσία ἀποτελοῦσε ΑΤΟΜΙΚΗ πρωτοβουλία  συγκεκριμμένων αὐτοκρατὀρων σὲ εἰδικὲς στιγμὲς ποὺ κινδύνευε τὸ Κράτος ἀπὸ ἐξωτερικὲς ἀπειλές.

 Στὴν πραγματικότητα ,τὸ περιλάλητο "Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων"  ἦταν μιὰ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ποὺ ἔστειλε ὁ ΛΙΚΙΝΙΟΣ  στὶς 13  ΙΟΥΝΙΟΥ 313 μΧ  πρὸς στὸν  Δοικητὴ Βιθυνίας στὴν Νικομήδεια ὅπου τοῦ ἀνακοινώνει ὅτι συμφωνησαν μὲ τὸν ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ὅταν συναντήθηκαν στὸ ΜΙΛΑΝΟ (ἀρχ.ΜΕΔΙΟΛΑΝΑ) νὰ ἀκολουθήσουν τὴν πολιτικὴ τοῦ ΓΑΛΕΡΙΟΥ ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὴν 30ή‒ΑΠΡ‒ 311μΧ εἶχε παύσει τὶς ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ κατὰ τῶν Χριστιανῶν γιὰ ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ μὲ εἰδικὸ διάταγμα τὸ ὁποῖο διασώζει ὁ ΛΑΚΤΑΝΤΙΟΣ ( De mortibus persecutorum XLVIII)  καὶ ὁ ΕΥΣΕΒΙΟΣ (Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, Η, 17)*.

Πράγματι ὁ ΓΑΛΕΡΙΟΣ εἶχε ἀλλάξει στάση κατὰ τῶν χριστιανῶν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἀσθένησε  (μᾶλλον ἀπὸ ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΦΟΥΡΝΙΕ στὸ ὄσχεο) θεωρῶντας ὅτι ἐπρόκειτο  γιὰ τιμωρία ἐκ μέρους τοῦ  θεοῦ τῶν χριστιανῶν. Ὡστόσο, παρ'ὅλη τήν "μετάνοια" του ὁ Γαλέριος ἀπεβὶωσε μὲ φρικτὸ τρόπο, λίγες μέρες μετά ( 5 ΜΑΪΟΥ 311μΧ) 

 Τέλος,  ἄν ὑπῆρχε πράγματι ΔΙΑΤΑΓΜΑ (edictum)  Μεδιολάνων θὰ ἦταν ΚΑΤΑΧΩΡΗΜΕΝΟ στὸὺς ΚΩΔΙΚΕΣ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ πχ.  ΘΕΟΔΟΣΙΑΝΟ καὶ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟ. **. Τέτοιο  edictum ὅμως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ...

_________

ΥΓ.παρ'ὅλο ποὺ τὰ ἀνωτέρω εἶναι γνωστὰ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΙΩΝΕΣ, ὡστόσο ἀκόμα ἡ ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑ στὴν Ἐκπαίδευση καὶ στὸ διαδίκτυο μιλᾶ ἀκὸμη γιὰ τὸ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ "διάταγμα τῶν Μεδιολάνων περὶ Ἀνεξιθρησκίας"....

ΥΓ2.  ἡ   ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΙΣ 27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 380μΧ ΕΚΔΟΘΕΝΤΟΣ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚῌ , ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΚΑΤΕΣΤΗ  ΕΠΙΣΗΜΗ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ  Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ:

<Cunctos populos...volumus religione versari quam divinum Petrum Apostolum tradidisse Romanis religio...> {COD. THEOD.XVI,1,2}

[ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : ὅλος ὁ λαός...ἐπιθυμοῦμε νὰ ἀκολουθεῖ τὴν θρησκεία τὴν ὁποία παρέδωσε στοὺς Ρωμαίους ὁ θεῖος Ἀπόστολος Πέτρος ..]

_____

* Γράφει ὁ ΕΥΣΕΒΙΟΣ γιὰ περιεχόμενο τοῦ  Διατάγματος τῆς Σαρδικῆς τοῦ Γαλἐριου τὰ ἑξῆς·

<Μεταξὺ τῶν λοιπῶν, ἅπερ ὑπὲρ τοῦ χρησίμου καὶ λυσιτελοῦς τοῖς δημοσίοις διατυπούμεθα, ἡμεῖς μὲν βεβου‐ λήμεθα πρότερον κατὰ τοὺς ἀρχαίους νόμους καὶ τὴν δημοσίαν ἐπιστήμην τὴν τῶν Ῥωμαίων ἅπαντα ἐπανορθώ‐ σασθαι καὶ τούτου πρόνοιαν ποιήσασθαι ἵνα καὶ οἱ Χριστια‐ νοί, οἵτινες τῶν γονέων τῶν ἑαυτῶν καταλελοίπασιν τὴν αἵρεσιν, εἰς ἀγαθὴν πρόθεσιν ἐπανέλθοιεν. ἐπείπερ τινὶ λογισμῷ τοσαύτη αὐτοὺς πλεονεξία κατειλήφει ὡς μὴ ἕπεσθαι τοῖς ὑπὸ τῶν πάλαι καταδειχθεῖσιν, ἅπερ ἴσως πρότερον καὶ οἱ γονεῖς αὐτῶν ἦσαν καταστήσαντες, ἀλλὰ κατὰ τὴν αὐτῶν πρόθεσιν καὶ ὡς ἕκαστος ἐβούλετο, οὕτως ἑαυτοῖς καὶ νόμους ποιῆσαι καὶ τούτους παραφυλάσσειν καὶ ἐν διαφόροις διάφορα πλήθη συνάγειν. τοιγαροῦν τοιούτου ὑφ᾿ ἡμῶν προστάγματος παρακολουθήσαντος ὥστε ἐπὶ τὰ ὑπὸ τῶν ἀρχαίων κατασταθέντα ἑαυτοὺς μεταστήσαιεν, πλεῖστοι μὲν κινδύνῳ ὑποβληθέντες, πλεῖστοι δὲ ταραχθέντες παντοίους θανάτους ὑπέφερον· καὶ ἐπειδὴ τῶν πολλῶν τῇ αὐτῇ ἀπονοίᾳ διαμενόντων ἑωρῶμεν μήτε τοῖς θεοῖς τοῖς ἐπουρανίοις τὴν ὀφειλομένην θρῃσκείαν προσάγειν αὐτοὺς μήτε τῷ τῶν Χριστιανῶν προσέχειν, ἀφορῶντες εἰς τὴν ἡμετέραν φιλανθρωπίαν καὶ τὴν διηνεκῆ συνήθειαν δι᾿ ἧς εἰώθαμεν ἅπασιν ἀνθρώποις συγγνώμην ἀπονέμειν, προθυ‐ μότατα καὶ ἐν τούτῳ τὴν συγχώρησιν τὴν ἡμετέραν ἐπεκ‐ τεῖναι δεῖν ἐνομίσαμεν, ἵνα αὖθις ὦσιν Χριστιανοὶ καὶ τοὺς οἴκους ἐν οἷς συνήγοντο συνθῶσιν οὕτως ὥστε μηδὲν ὑπεναντίον τῆς ἐπιστήμης αὐτοὺς πράττειν. δι᾿ ἑτέρας δὲ ἐπιστολῆς τοῖς δικασταῖς δηλώσομεν τί αὐτοὺς παραφυ‐ λάξασθαι δεήσει· ὅθεν κατὰ ταύτην τὴν συγχώρησιν τὴν ἡμετέραν ὀφείλουσιν τὸν ἑαυτῶν θεὸν ἱκετεύειν περὶ τῆς σωτηρίας τῆς ἡμετέρας καὶ τῶν δημοσίων καὶ τῆς ἑαυτῶν, ἵνα κατὰ πάντα τρόπον καὶ τὰ δημόσια παρασχεθῇ ὑγιῆ καὶ ἀμέριμνοι ζῆν ἐν τῇ ἑαυτῶν ἑστίᾳ δυνηθῶσι.> {ΕΥΣΕΒΙΟΣ, ΕΚΚΛ. ΙΣΤ. Η,17}

[ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: 

Μεταξὺ τῶν ἄλλων ρυθμίσεων ποὺ θεσπίζουμε διαρκῶς γιὰ τὸ συμφέρον καὶ τὴν ὠφέλεια τοῦ κράτους, ἐπιθυμήσαμε προηγουμένως νὰ διορθώσουμε τὰ πάντα σύμφωνα μὲ τοὺς ἀρχαίους νόμους καὶ τὴ δημόσια τάξη τῶν Ρωμαίων. Φροντίσαμε μάλιστα ὥστε καὶ οἱ Χριστιανοί, ποὺ εἶχαν ἐγκαταλείψει τὸ θρήσκευμα τῶν προγόνων τους, νὰ ἐπιστρέψουν στὴν ὀρθὴ κρίση.

Διότι, γιὰ κάποιο λόγο, οἱ ἴδιοι οἱ Χριστιανοὶ εἶχαν κυριευθεῖ ἀπὸ τέτοιο πεῖσμα καὶ ἀφροσύνη, ὥστε νὰ μὴν ἀκολουθοῦν πλέον ἐκεῖνα τὰ ἀρχαῖα ἔθιμα ποὺ ἴσως οἱ δικοί τους πρόγονοι εἶχαν πρῶτοι θεσπίσει. Ἀντίθετα, μὲ δική τους θέληση καὶ ὅπως τοὺς ἄρεσε, ἔφτιαχναν δικούς τους νόμους τοὺς ὁποίους τηροῦσαν, συγκεντρώνοντας διάφορους λαοὺς σὲ ποικίλα μέρη.

Τελικά, ὅταν ἐκδόθηκε ἡ δική μας διαταγὴ νὰ ἐπιστρέψουν στὰ ἀρχαῖα ἔθιμα, πολλοὶ ὑπέκυψαν στὸν κίνδυνο καὶ πολλοὶ ἄλλοι τιμωρήθηκαν. Ἐπειδὴ ὅμως οἱ περισσότεροι ἐπέμεναν στὴν ἀπόφασή τους καὶ εἴδαμε ὅτι οὔτε στοὺς θεοὺς ἀπέδιδαν τὸν ὀφειλόμενο σεβασμὸ οὔτε λάτρευαν τὸν Θεὸ τῶν Χριστιανῶν, λαμβάνοντας ὑπόψη τὴν ἄπειρη ἐπιείκειά μας καὶ τὴ μόνιμη συνήθειά μας νὰ παρέχουμε συγχώρεση σὲ ὄλους τοὺς ἀνθρώπους, κρίναμε ὅτι ἔπρεπε νὰ δείξουμε καὶ σὲ αὐτοὺς τὴν ἄμεση ἀνοχή μας.

Έτσι, ἐπιτρέπουμε νὰ ὑπάρχουν ξανὰ 

Χριστιανοὶ καὶ νὰ ἐπανασυστήσουν τὶς θρησκευτικές τους συγκεντρώσεις, ὑπὸ τὸν ὅρο ὅτι δὲν θὰ πράττουν τίποτα ἐνάντια στὴ δημόσια τάξη. 

Μὲ ἄλλη ἐπιστολὴ πρὸς τοὺς δικαστές, θὰ ὁρίσουμε τί ὀφείλουν νὰ πράξουν.

Ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ αὐτὴ τὴν ἀνοχή μας, οἱ Χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ προσεύχονται στὸν δικό τους Θεὸ γιὰ τὴ δική μας σωτηρία, γιὰ τὸ καλὸ τοῦ κράτους καὶ γιὰ τὸ δικό τους, ὥστε τὸ κράτος νὰ παραμείνει ἀλώβητο ἀπὸ παντοῡ́ καὶ οἱ ἴδιοι νὰ μποροῦν νὰ ζοῦν μὲ ἀσφάλεια στὰ σπίτια τους.]

_____

** ἡ ρωμαϊκὴ νομικὴ ἐπιστήμη χωρίζει τὶς αὐτοκρατορικὲς διατάξεις (constitutiones) σὲ τέσσερεις κατηγορίες:

—τὰ edicta  νόμους γενικοῦ περιεχομένου

—τὰ  decreta δκαστικὲς ἀποφάσεις

—τὰ rescripta ἀπαντήσεις ἐπὶ τεθέντων ἐρωτημάτων

—τὰ  mandata μὲ διοικητικὲς διατάξεις

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΓΡΑΜΜΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΑΣ

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟ 315μΧ

ΣΕ ΝΟΜΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ