ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ.
Α. Η ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΘΕΩΡΙΑ.
Πρῶτος ὁ Ἄγγλος δικαστὴς τῶν Ἰνδιῶν W. JONES τὸ 1786 διεπίστωσε τὶς κραυγαλέες ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ μεταξὺ τῆς ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗΣ—ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ—ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ (πχ. μήτηρ, mater λατ., mata σανσκρ., πατὴρ, pater λατ. pitar σανσκρ., δὺο-duo λατ.-dwo σανσκρ. κλπ) κι ἔκανε λόγο γιὰ ΚΟΙΝΗ ΠΗΓΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ [βλ.The third anniversary discourse ,On the Hindus ,Works I (1799), 19-34 ,Lehmann, 1967,A reader in 19th century Historical Indo-European Linguistics, σ15.]
Ἀργότερα τὸ 1816 ὁ γλωσσολόγος F.BOPP, ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ, συστηματικοποίησε τὴν λεγόμενη ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΘΕΩΡΙΑ στὸ ἔργο του "Ἐπὶ τοῦ κλιτικοῦ συστήματος τῆς Σανσκριτικῆς ἐν συγκρίσει πρὸς αὐτὸ τῆς Ἑλληνικῆς, Λατινικῆς, Περσικῆς καὶ Γερμανικῆς".
Σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὴν θεωρία λοιπόν, οἱ γλῶσσες ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗ—ΕΛΛΗΝΙΚΗ—ΛΑΤΙΝΙΚΗ κατἀγονται ἀπὸ ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΠΡΟΓΟΝΟ τὴν λεγόμενη ϊνδοευρωπαϊκὴ γλῶσσα , ἐπειδὴ ἡ ΧΡΟΝΙΚΗ ἀφετηρία τῶν γλωσσῶν αὐτῶν, ἀποκλείει τὸν ΔΑΝΕΙΣΜΟ μεταξύ τους ἢ τὴν περίπτωση νὰ γέννησε ἡ μία γλῶσσα τὶς ἄλλες ὡς πρωτογλῶσσα, καθόσον ΟΛΕΣ διατηροῦν παρόμοια ἀρχαϊκὰ στοιχεῖα (πχ. 8 πτώσεις ἡ σανσκριτική, 6 ἡ λατινική κλπ) κάτι ποὺ ἀποκλείει τὴν ὑπόθεση κἀποια ἀπὸ τὶς τρεῖς νὰ ὑπῆρξε ΜΗΤΕΡΑ—ΓΛΩΣΣΑ γιὰ τὶς ἄλλες.
Πάντως τὰ περισσότερα ἀρχαϊκὰ στοιχεῖα, καὶ στὸ λεξιλόγιο καὶ στὴ δομή, διατηρεῖ ἡ ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗ (ἀρχαία ἰνδική) καὶ κατόπιν ἡ λατινική (ἡ ὁποία πχ. ἔχει διατηρήσει τὸ s ποὺ στὴν ἑλληνικὴ μετατρἀπηκε πρῶτα σέ h καὶ κατόπιν σὲ δασεῖα , βλ. septem—ἑπτἀ).
Η εξέλιξη αὐτοῦ τοῦ ἀρχικοῦ ινδοευρωπαϊκοῦ *s σὲ δασεῖα (h) στὰ ἑλληνικά, ἐνῶ στὰ λατινικὰ καὶ τὰ σανσκριτικὰ διατηρήθηκε , φαίνεται ,ἐκτὸς τοῦ προαναφερθέντος παραδείγματος <septem‒ ἑπτά> σὲ πλῆθος λἐξεων, ὅπως·
—Ἕξ: Ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ξεκινᾶ μὲ δασεῖα στὰ ἑλληνικά, ἐνῶ στὰ λατινικὰ διατηρεῖ τὸ ἰνδοευρωπαϊκὸ sex, ὁμοίως καὶ στὰ σανσκριτικὰ ṣaṣ
—Ἅλς: Ἡ λέξη ποὺ μᾶς ἔδωσε τὸ ἁλάτι καὶ τὴν ἅλμη. Στὰ ἑλληνικὰ δασύνεται, ἐνῶ στὰ λατινικὰ τὴ συναντᾶμε ὡς sal καὶ στὰ σανσκριτικὰ ὡς sal-ila.
—Ἕδρα: Ἡ λέξη ποὺ σημαίνει κάθισμα ἢ βάση δασύνεται στὰ ἑλληνικά. Στὰ λατινικὰ ἔχουμε τὸ ῥῆμα sedere (κάθομαι) καὶ στὰ σανσκριτικὰ τὴ λέξη sádas. Καὶ στὶς δυὸ αὐτὲς γλῶσσες διατηρεῖται τὸ s,τὸ ὁποῖο στὴν ἑλληνικὴ ἔχει μετατραπεῖ σὲ δασεῖα.
Ὅλα τά παραπάνω περὶ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ἑπιδιώκουν νὰ ἐξηγήσουν τὶς ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ σανσκριτικῆς—ἑλληνικῆς—λατινικῆς, ἄρα ἀναφέρονται στὸ πεδίο τῆς ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ, διότι στὸ ζήτημα τῆς Ἀρχαιολογίας ἢ τῆς Ἱστορίας , τὰ προκύπτοντα ἐρωτήματα περὶ τῆς ΚΟΙΤΙΔΑΣ τῶν ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΩΝ πού μίλησαν τὴν ΠΡΩΤΟΪΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ Μητέρα —Γλῶσσα , παραμένουν ἀνοικτά, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω.
Β. Η ΚΟΙΤΙΔΑ ΤΩΝ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΩΝ.
Σχετικὰ μέ τὴν ΚΟΙΤΙΔΑ αὐτῶν πληθυσμῶν ποὺ μίλησαν τὴν ΠΡΩΤΟΪΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ γλῶσσα ἔχουν διατυπωθεῖ δύο ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ:
1) Ἡ Marija GIMBUTAS (Μ. Γκιμπούτας) ἀρχαιολόγος λιθουανικῆς καταγωγῆς, πρότεινε τὴ δεκαετία τοῦ 1950 τὴν λεγόμενη «ὑπόθεση τῶν Κουργκάν». Σύμφωνα μὲ αὐτή, οἱ ἰνδοευρωπαϊκὲς γλῶσσες διαδόθηκαν ἀπὸ τὶς στέππες τῆς Οὐκρανίας (4η–3η χιλιετία π.Χ.), μέσῳ πολεμικῶν καὶ νομαδικῶν φύλων ποὺ εἶχαν ἄλογα καὶ ἅρματα καὶ ἔθαβαν σὲ τύμβους (κουργκάν).
Αύτοὶ οἱ νομάδες τῆς στἐππας ἐπέβαλαν τὶς ἀνδρικὲς λατρεῖες στὴν γονιμικὴ λατρεία τῆς Μητέρας Θεᾶς στοὺς λαοὺς ποὺ κατἐκτησαν, στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἰνδικὴ χερσόνησο.
2) ὁ Βρετανός ἀρχαιολόγος Κόλιν Ρένφριου (δεκαετία 1980) ὐποστήριξε τὴν «ὑπόθεση τῆς Ἀνατολίας», θεωρῶντας ὅτι οἱ ἰνδοευρωπαϊκὲς γλῶσσες ξεκίνησαν ἀπὸ τὴν Ἀνατολία γύρω στὸ 7000 π.Χ., μαζὶ μὲ τὴ διάδοση τῆς γεωργίας (ἐξ οὗ καὶ τὸ γεωργικὸ ἰνδοευρωπαϊκὸ λεξιλόγιο πχ. κέραμος, δόμος, σπόρος κλπ) κι ἡ ἐξακτίνωση αὐτὴ ἔγινε μὲ εἰρηνικὸ τρόπο.
Γ. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ.
Μετὰ τὸ 2015, ἡ ἀνάπτυξη τῆς ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ, συγκρὶνοντας τὸ DNA ἀρχαίων σκελετῶν μὲ σημερινοὺς κατοίκους τῆς Εύρώπης, Ἰνδίας κλπ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ Μ. GIMBUTAS (σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία κοιτίδα τῶν Ἰνδοευρωπαίων ἦταν ἡ περιοχὴ περίπου τῆς σημ. ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ) γιατὶ ἔδειξε ἡ ἔρευνα αύτὴ ὅτι κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ χαλκοῦ , ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ,κύματα μεταναστῶν ἐκ τῶν ΟΥΚΡΑΝΙΚΩΝ ΣΤΕΠΠΩΝ ἔφτασαν στὴν Εὐρώπη καὶ σὲ ποσοστὸ 40% ‒70% συγχωνεύτηκαν με τοὺς ντόπιους πληθυσμούς μεταδίδοντας σὲ αύτοὺς τὴν γλῶσσα τους. (https://www.nature.com/articles/s41586-024-08531-5)
Γιὰ τὴν Ἑλλάδα οἱ ἀντίστοιχες γενετικὲς ἔρευνες ἔδειξαν ὅτι ΜΟΝΟ ΕΝΑ 20% ἐκ τοῦ DNA τῶν λαῶν τῆς ΣΤΕΠΠΑΣ ἀνιχεύτηκε στὸ DNA τῶν Μυκηναίων —ΟΧΙ ΤΩΝ ΜΙΝΩΙΤΩΝ— ἐνῶ τὸ ὑπόλοιπο 80% τοῦ DNA τῶν προϊστορικῶν κατοίκων τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου ἀνήκει σὲ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥΣ (στοὺς Μινωίτες ἀνιχνεύτηκε καὶ ποσοστὸ 70% ἐκ Δυτικῆς Ἀνατολίας.)
ΠΑΡΟΜΟΙO ΠΟΣΟΣΤO ΜΥΚΗΝΑΪΚΟΥ ΚΑΙ ΜΙΝΩΙΚΟΥ DNA—μὲ κάποιες προσμείξεις ἀνὰ τοὺς αἰῶνες— ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, σύμφωνα μὲ τὶς τελευταῖες ἔρευνες γενετικῆς, κάτι ποὺ ἀποδεικνύει καὶ τὴν φυλετικὴ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ἀπὸ τὴν βαθειὰ Προϊστορία ὣς τὴν σύγχρονη ἐποχή
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC5565772/ καὶ https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0092867421003706)
Ὡστόσο, ἐδῶ γεννᾶται τὸ ἑξῆς ΠΡΟΒΛΗΜΑ:
πῶς εἶναι δυνατόν, τὸ 20% τῶν ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΩΝ "εἰσβολέων" ἐκ τῆς στἐππας στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο νὰ ΕΠΕΒΑΛΛΕ ΤΗΝ (ἰνδοευρωπαϊκή‒ἑλληνική) ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΣΤΟ 80% ΤΟΥ ΕΝΤΟΠΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ὁ ὁποῖος (κατὰ τὴν Ἰνδοευρωπαϊκὴ θεωρία) ἦταν ΜΗ—ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΣ* καὶ ὁ ὁποῖος μάλιστα εἶχε ἀναπτὺξει λαμπροὺς πολιτισμοὺς κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ χαλκοῦ, ὅπως τὸν ΜΙΝΩΙΚΟ καὶ τὸν ΚΥΚΛΑΔΙΚΟ;
Μπορεῖ ὄντως νὰ ἔχει συμβεῖ κάτι τέτοιο; Ἔχει ξανασυμβεῖ στὴν Ἱστορία ἄλλοτε; **
______
*βλ.τὶς ΠΡΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ἐπιγραφὲς Λήμνου καὶ Κρήτης τῶν ἱστορικῶν χρόνων.
______
** βεβαίως μερικὲς φορὲς στὴν ἱστορία λίγοι εἰσβολεῖς ἐπἐβαλαν τὴν γλῶσσα τους στοὺς πλειοψηφοῦντες κατακτημένους οἱ ὁποῖοι εἶχαν μάλιστα καὶ ἀνώτερο πολιτισμό. Πχ.
οἱ Ἄραβες στὴν Αἴγυπτο ἐκτόπισαν τὴν κοπτικὴ γλῶσσα τῶν ἐντοπίων ἐπιβάλλοντας τὴν ἀραβική.
