ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΙΗΣΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ;
Θὰ ἔχετε ἀκούσει φαντάζομαι τὴν εὐρέως διαδεδομἐνη ἄποψη ὅτι ὁ Παῦλος ὑπῆρξε ὁ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ἱδρυτὴς τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τοῦτο διότι:
1) ὁ Ἰησοῦς κήρυξε τὴν ταχεῖα ἔλευση τῆς ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ {=ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Γαλιλαίαν κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ καὶ λέγων ὅτι πεπλήρωται ὁ καιρὸς καὶ ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ—ΜΑΡΚ.1,14‒15}.
[ Σημειῶστε ἐδῶ ὅτι τὰ ρήματα ΠΕΠΛΗΡΩΤΑΙ {=ἔχει συμπληρωθεῖ} καὶ ΗΓΓΙΚΕΝ{=ἔχει φτάσει} εἶναι σὲ χρόνο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟ.
Δηλ. ὁ Ἰησοῦς κήρυξε τὴν ἐλευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ΕΝΤΟΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ κι ὄχι σὲ ἕνα ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΟ, ΑΠΩΤΑΤΟ ΜΕΛΛΟΝ..].
2) ἀντιθετως ὁ Παῦλος δὲν κήρυττε κανέναν ἐρχομὸ καμμιᾶς Βασιλείας (ἂν καὶ ἀνἐμενε ΕΝΤΟΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΗΝ Β' ΠΑΡΟΥΣΙΑ) ἀλλὰ τὸ ὅτι ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ {=ὅτε ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου ἐξαπέστειλεν ὁ θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ...ἵνα τοὺς ὑπὸ νὸμον ἐξαγοράσῃ—ΓΑΛ.4,4} καὶ ὁ ὁποῖος πἐθανε γιὰ τὴν ΕΞΙΛΕΩΣΗ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΜΑΣ ἐνῶ ὁ Θεὸς ΤΟΝ ΑΝΕΣΤΗΣΕ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ ἀποδεικνύοντας ἀφενὸς ὅτι ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ καὶ ἀφετέρου ὅτι ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ἡ ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ .
[ Σημειῶστε ὅτι γιὰ τοὺς πρώτους χριστιανοὺς ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σήμαινε ὅτι ΕΦΤΑΣΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, διότι ξεκὶνησαν ἤδη ΟΙ ΕΣΧΑΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ] .
Βεβαἰως ἁπὸ τὰ ἁνωτέρω ΦΑΙΝΕΤΑΙ ὅτι ὄντως ὁ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ἱδρυτὴς τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ὁ ΠΑΥΛΟΣ.
Ὡστόσο αὐτὸ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΚΡΙΒΕΣ διότι:
1) ΠΟΙΟΝ ΕΔΙΩΚΕ Ο ΠΑΥΛΟΣ, ἄν ΠΡΙΝ ἀπὸ αὐτὸν ΔΕΝ ὑπῆρχε χριστιανισμός;
Δέν καταδίωκε ΕΒΡΑΙΟΥΣ—καὶ μάλιστα ΕΚΤΟΣ Παλαιστίνης—οἱ ὁποῖοι ΚΗΡΥΤΤΑΝ ΟΤΙ Ο ΣΤΑΥΡΩΘΕΙΣ ΙΗΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ ΛΟΓῼ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ;
Καὶ μάλιστα αὐτοὶ οἱ Ἑβραιοχριστιανοὶ δέν ἐξηγοῦσαν τὴν Σταύρωση ὡς ΕΞΙΛΕΩΣΗ ΑΜΑΡΤΙΩΝ "κατὰ τὰς Γραφάς" {ΗΣΑΪΑΣ, 53} ;
2) δὲν τὰ παραδέχεται καὶ τὰ ὁμολογεῖ ὅλα αὐτὰ ὁ ΙΔΙΟΣ ὀ Παῦλος στὴν Α' ΚΟΡ. γράφοντας ὅτι ΠΑΡΕΛΑΒΕ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΠΕΡΙ ΙΗΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΗ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ:
<παρἐδωκα γὰρ ὑμῖν ἐν πρώτοις ὃ καὶ παρἐλαβον ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τάς γραφάς, καὶ ὅτι έτάφη καὶ ἐγήγερται τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς γραφὰς καὶ ὅτι ὤφθη Κηφᾶ εἶτα τοῖς δώδεκα..—Α' ΚΟΡ.15,3 κ.ἑξ.}
Ἄρα:
Ὁ Πέτρος καὶ οἱ Ἀπόστολοι ἦταν οἱ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ἱδρυτὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ τὸ κήρυγμα τους περὶ τοῦ Σταυρωθἐντος καὶ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ὡς Σωτῆρος τοῦ Κόσμου.
ΩΣΤΟΣΟ ·
ὑπάρχει μιὰ βασικὴ διαφορὰ στὴν διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ Παὺλου άφορῶσα στὴν ΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΝΟΜΟΥ (=Torah).
Ἐνῶ ὁ Παῦλος κηρύττει <Ιδε ἐγὼ Παῦλος λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν περιτέμνησθε, Χριστὸς ὑμᾶς οὐδὲν ὠφελήσει> {ΓΑΛ.5,2}, πουθενὰ δὲν ὑπάρχει ἔνδειξη ὅτι ὁ Ἰησοῦς κήρυξε κατὰ τῆς Περιτομῆς.
Ἀντιθέτως, τὸ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Εὐαγγέλιο βοᾶ ὅτι Ο ΙΗΣΟΥΣ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ ΤΗΝ ΤΟΡΑ {=νόμο) , ΑΛΛΑ’ ΝΑ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΕΙ καὶ μάλιστα ἡ ΤΟΡΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΙΩΝΙΑ.
<Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν> {ΜΑΤΘ. 5, 17‒19}.
Τὰ ἴδια φαίνεται ὅτι πρἐσβευε καὶ ἡ πρώτη ἐκκλησία τῆς Ἱερουσαλὴμ τῆς ὁποίας ἠγεῖτο ὁ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ {=ἀδελφόθεος} ὅπως ἀποκαλύπτεται στίς Παύλειες Ἐπιστολὲς καὶ είδικῶς τὴν ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ, ὅπου ὁ Παῦλος κατηγορεῖ τὸν Πέτρο ὅτι ΜΟΛΙΣ ΗΡΘΑΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΔΕΙΠΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΞ ΕΘΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ παρασύροντας καὶ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους Ἑβραιοχριστιανούς, ΔΙΑΣΠΩΝΤΑΣ ἔτσι ΤΗΝ ΜΙΚΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΡΗ: τὴν ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησία καὶ τὴν ἐξ Ἰουδαίων .
Διηγεῖται ὀ Παῦλος·
<Ὅτε δὲ ἦλθε Πέτρος εἰς ᾿Αντιόχειαν, κατὰ πρόσωπον αὐτῷ ἀντέστην, ὅτι κατεγνωσμένος ἦν. πρὸ τοῦ γὰρ ἐλθεῖν τινας ἀπὸ ᾿Ιακώβου μετὰ τῶν ἐθνῶν συνήσθιεν· ὅτε δὲ ἦλθον, ὑπέστελλε καὶ ἀφώριζεν ἑαυτόν, φοβούμενος τοὺς ἐκ περιτομῆς. 13 καὶ συνυπεκρίθησαν αὐτῷ καὶ οἱ λοιποὶ ᾿Ιουδαῖοι, ὥστε καὶ Βαρνάβας συναπήχθη αὐτῶν τῇ ὑποκρίσει.> {ΓΑΛ.2,11‒13}.
[ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:
Ὅταν ἦλθε ὁ Πέτρος στὴν Ἀντιόχειαν, τότε κατὰ πρόσωπον ἐναντιώθηκα σ’ αὐτόν, ἐπειδὴ ἦταν ἀξιοκατάκριτος. Διότι πρὶν ἔλθουν μερικοὶ ἀπὸ τὸν Ἰάκωβον, ἔτρωγε μαζὶ μὲ τοὺς ἐθνικούς, ὅταν ὅμως ἦλθαν, ἀπεσύρθη καὶ ἀπεχωρίζετο
(ἀπὸ τὴν κοινὴ τράπεζα) διότι φοβόταν τοὺς προερχόμενους ἀπὸ τὴν περιτομήν {=ἑβραιοχριστιανούς}. Καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν ὑποκρίθηκαν καὶ ἄλλοι Ἰουδαῖοι Χριστιανοί, ὥστε καὶ ὁ Βαρνάβας συμπαρασύρθηκε στὴν ὑποκρισίαν τους.]
ΑΥΤΟ ΥΠΗΡΞΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ (περὶ τὸ 55μΧ) τὸ ὁποῖο ἀποκαλύπτει ΤΗΝ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟΨΕΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ (Ἰἀκωβος Ἀδελφόθεος) μιὰ θεολογικὴ διάσταση ἡ ὁποία παρουσιάζεται ἰδιαιτέρως στὸ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Εὐαγγέλιο.
Γεννᾶται ὅμως τὸ έρώτημα·
ἀφοῦ ὁ Ἰησοῦς δέν φαίνεται νὰ κήρυξε κατὰ τῆς Περιτομῆς καὶ τοῦ ἑβραϊκοῦ Νόμου, γιατί ὁ Παῦλος πῆρε τὸσο άκραία θέση κατὰ τῆς περιτομῆς καὶ τῆς προγονικῆς του θρησκείας ;
Διότι εἶδε ἐν τοῖς πρἀγμασιν ὅτι ΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΞΕΦΕΥΓΕ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΑ ΕΘΝΗ.
Συνεπῶς, χωρὶς τὴν ρηξικέλευθη θέση τοῦ Παὺλου κατὰ τῆς Περιτομῆς προκειμένου νὰ ΑΠΟΚΟΠΕΙ ἀπὸ τὰ πλαίσια τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΘΑ ΕΙΧΕ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΜΙΑ ΕΒΡΑΪΚΗ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΔΙΑΔΟΘΕΙ ΣΤΑ ΕΘΝΗ..
