ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ—ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ. ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ.
Ἐν συνόψει·
1.ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ
Γιὰ τοὺς Ἀρχαίους Ἕλληνες ὁ Κόσμος εἶναι Αἰώνιος, διότι τὸ «Ἕν» {=Πρώτη Ἀρχή/"Θεός"} καὶ τὰ «Πολλά» {=Κόσμος} ἀποτελοῡνται, ἐν τέλει, ἀπὸ τὴν ἴδια Οὐσία.
Ἀντίθετα, γιὰ τὴν Βίβλο ὁ Κόσμος εἶναι Δημιούργημα ἐκ μηδενὸς τοῡ Θεοῡ, δηλ. δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν Θεία Οὐσία, ἡ ὁποία οὕτως ἤ ἄλλως εἶναι Ἀμέριστη (τὸ ἑβραϊκὸ ρῆμα ברא barach=ἐποίησεν, δέχεται ὐποκείμενο μόνο τὸν Θεό). Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Κόσμος οὔτε αὐτονόητος εἶναι, οὔτε ἀναγκαῑος.
2.ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ.
Γιὰ τοὺς Ὀρφικοπυθαγόρειους, τὸν ΠΛΑΤΩΝΑ καὶ τοὺς Νεοπλατωνικοὺς ,ἡ Ψυχὴ εἶναι Προαιώνια καὶ Ἀθάνατη καὶ τὸ Ὑλικὸ Σῶμα ἀποτελεῖ τὸν Τάφο της {=σῆμα}, γι' αὐτὸ ὁ Θάνατος εἶναι ὁ Λυτρωτὴς τῆς Ψυχῆς ἀπ' τὰ δεσμὰ τῆς Ὕλης, ἐξ οὖ καὶ ὁ πλατωνικὸς ὀρισμὸς τῆς Φιλοσοφίας ὡς Μελέτης Θανάτου.
Ἀντίθετα γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ἡ Ψυχὴ εἶναι καὶ αὐτὴ Δημιούργημα τοῡ Θεοῡ ἐκ μηδενὸς καὶ ὁ Ἄνθρωπος ἀποτελεῑ ψυχοσωματικὴ ἑνότητα (nephesh, נֶ֫פֶשׁ ἑβραϊστί).
Ὡς ἐκ τούτου ὁ Θάνατος ἀποτελεῖ τὸν ἔσχατο ἐχθρό τοῡ ἀνθρώπινου Προσώπου.
3. ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ—ΔΟΓΜΑ.
Ὡστόσο·
Ὁ Χριστιανισμὸς ἀναγκάστηκε νὰ χρησιμοποιήσει τὴν Ἑλληνικὴ Φιλοσοφία γιὰ νὰ διατυπώσει τὸ Τριαδικὸ και Χριστολογικό του Δόγμα (ΟΥΣΙΑ, ΥΠΟΣΤΑΣΙΣ, ΦΥΣΙΣ κλπ.) μέσῳ τοῡ ὁποίου συμβίβασε τὸν αὐστηρὸ Μονοθεϊσμὸ τῆς Παλαιᾱς Διαθήκης, μὲ τὴν Θεότητα τοῡ Ἰησοῡ τῆς Καινῆς Διαθήκης.
Μόνο ποὺ αὐτὴ ἡ χρήση ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΩΝ ΟΡΩΝ γιὰ τὴν διατύπωση τοῡ χριστιανικοῡ Δόγματος (Τριαδολογία – Χριστολογία) ἐν τέλει (ὅπως ἔλεγε ὁ ΧΑΡΝΑΚ) "φιλοσοφικοποίησε" δηλ. ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕ τὸν Χριστιανισμό, ΕΞΕΛΛΗΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ
{ βλ πχ τὴν ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ διατύπωση τοῦ Χαλκηδόνειου ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟΥ Ὅρου :"ΕΝ ΔΥΟ ΦΥΣΕΣΙΝ ΑΣΥΓΧΥΤΩΣ, ΑΤΡΕΠΤΩΣ, ΑΔΙΑΙΡΕΤΩΣ,
ΑΧΩΡΙΣΤΩΣ" ἢ ἁπλῶς τὸ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, τὸ ὁποῖον ἐν πολλοῖς ἀποτελεῖ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟ: "γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὀμοοὺσιον τῷ Πατρί, δι οὖ τὰ πάντα ἐγένετο" }.
