Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΔΙΚΑΙΟ.
Ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια διαπιστώνουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς στὴ ΔΙΚΗ Του ΕΝΩΠΙΟΝ τοῦ ΠΙΛΑΤΟΥ, εἴτε ΑΠΕΔΕΧΘΗ τὴν κατηγορία ὅτι εἶναι ὀ Μεσσίας {=Βασιλιᾶς} τῶν Ἑβραὶων, εἴτε ὅτι ΣΙΩΠΟΥΣΕ.
Στὴν πρώτη περίπτωση, ἠ ΟΜΟΛΟΓΙΑ, σὺμφωνα μὲ τὸ ΡΩΜΑΪΚΟ ΔΙΚΑΙΟ, συνεπάγετο περάτωση τῆς Δίκης μὲ ΚΑΤΑΔΙΚΗ {confessus pro judicato habetur= ὁ ὁμολογῶν θεωρεῖται ὅτι ἔχει ἤδη κριθεῖ} καὶ στὴν συγκεκριμένη περίπτωση ἡ ἐν λόγῳ καταδίκη ἦταν ΘΑΝΑΤΙΚΗ, διότι ἡ προβολὴ μεσσιανικῶν τὶτλων συνιστοῦσε ἔγκλημα Καθοσιώσεως (Maiestas) κατὰ τῆς ρωμαϊκῆς ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, καθότι μὸνο ὁ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ τῆς ΡΩΜΗΣ μποροῦσε νὰ χρίσει Βασιλεῖς.
Στὴν δεύτερη περίπτωση ΚΑΙ ἡ ΣΙΩΠΗ θεωρεῖτο ΟΜΟΛΟΓΙΑ {qui tacet consentire videtur=ὁ σιωπῶν δοκεῖ συναινεῖν} παρουσιαζόμενη ὡς σιωπηρὴ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ.
Ὁπότε καὶ στὶς δὺο περιπτώσεις ὀ Ἰησοῦς καταδικάστηκε σὲ θάνατο ἀπὸ τὸν Πιλᾶτο ΣΥΝΝΟΜΑ μέ βάση τὶς ἀρχὲς τῆς Ρωμαϊκῆς Δικονομίας , ἐνῶ ΔΕΝ κατἐβαλε καμμιὰ προσπάθεια νὰ ὑπερασπίσει τὸν ἑαυτό Του.
Τὸ άντίθετο· ἔκανε ὅ,τι μποροῦσε γιὰ νὰ ὁδηγηθεῖ στὸν βέβαιο σταυρικὸ θὰνατο...
____
*(βλ.C.Paulus, Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ἐκδ.ΑΡΜΟΣ, 2025)
