Πλατωνικὸς Ἔρως: Ο ΥΙΟΣ ΤΗΣ ΠΕΝΙΑΣ & ΤΟΥ ΠΟΡΟΥ.
Γιὰ τοὺς Προσωκρατικοὺς ὁ ΕΡΩΣ εἶναι ἡ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ—στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἡ λἐξη "ἔρως" διατηρεῖ τὴν πρωτεύουσα σημασία τῆς σεξουαλικῆς ἕλξης— στὸν ΠΛΑΤΩΝΑ* ὅμως ὁ ΕΡΩΣ λαμβάνει τὸν ρόλο τοῦ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΥ μεταξὺ θεοῦ καὶ ἀνθρὠπου, θνητοῦ καὶ Ἰδεῶν.
Γράφει στὸ περίφημο "ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ" ὁ Πλάτων ὅτι ἡ Μάντις ΔΙΟΤΙΜΑ διδάσκοντας στὸν ΣΩΚΡΑΤΗ τὴν φύση τοῦ ΕΡΩΤΟΣ, τοῦ εἶπε:
ὁ ΕΡΩΣ εἶναι"Δαίμων μέγας, ὦ Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ" {=οἱ δαίμονες εἶναι ΜΕΤΑΞΥ θεοῦ καὶ θνητοῦ—202e} ἑπειδή "θεὸς ἀνθρώπῳ οὐ μίγνυται" {=ὁ θεὸς δὲν ἀναμειγνὐεται μὲ τὸν ἄνθρωπο}.
Καὶ συνἐχισε λέγοντας ὅτι ὁ ΕΡΩΣ εἶναι τέκνο τῆς ΠΕΝΙΑΣ {=φτώχιας} καὶ τοῦ ΠΟΡΟΥ {=ἐφευρετικότητας} γι αὐτὸ ἔχει ἀντιφατικὴ φύση: ἀφενὸς ὁ Ἔρωτας εἶναι φτωχός, ἄσχημος ἀνυπόδητος καὶ ἄστεγος, ἀλλὰ ταυτόχρονα, γενναῖος, ἐφευρετικός, πολυμήχανος, κυνηγός τοῦ Ὡραίου, καὶ πάντοτε ἀνικανοποίητος.
Ἡ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ {=ἐνδιάμεση} φύση του ὁρίζει καὶ τὴ σχέση του μὲ τὴ Σοφία: ὁ ΕΡΩΣ βρίσκεται ἀνάμεσα στὴ Σοφία καὶ στὴν ἀμάθεια καὶ φιλοσοφοῦν, δηλαδὴ ἕλκονται ἀπὸ τὴ Σοφία, μόνο αὐτοὶ ποὺ αἰσθάνονται τὴν ΕΛΛΕΙΨΗ της....
Συνεπῶς ὁ ΕΡΩΣ κατὰ ΠΛΑΤΩΝΑ ρέπει πρὸς τὴ Σοφία, εἶναι ὁ ἰδιος Φιλόσοφος, δηλ. ἡ ὁδὸς πρὸς τὸ θεῖο ΚΑΛΛΟΣ, τό "Καλόν" {=ὡραῖο} κατὰ τὴν ὁρολογία τοῦ "ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ".
Στὴν ἀνάβαση του πρὸς τὴν ΙΔΕΑ {=μορφή} τοῦ ΩΡΑΙΟΥ, ὁ ἐραστὴς ξεκινᾶ βλέποντας τὸ Ὡραῖο σὲ ΕΝΑ ἀνθρώπινο σῶμα, κατόπιν τὴν Ὀμορφιὰ σὲ ΟΛΑ τά σώματα , μετὰ στὶς ΨΥΧΕΣ καὶ τέλος ἀντικρύζει ΕΞΑΙΦΝΗΣ τὴν ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ, αὐτὴν καθαυτήν.
Ἡ Ἰδέα τῆς ΩΡΑΙΟΤΗΤΑΣ εἶναι αὐθύπαρκτη, ἑνιαία, αἰώνια· ὅλα τὰ ἄλλα ὡραῖα πράγματα μετέχουν σ' αὐτὴν μὲ τέτοιον τρόπο, ὥστε ἐνῶ ἐκεῖνα γεννιοῦνται καὶ πεθαίνουν, ἡ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ οὐτε αὐξάνεται οὔτε μειώνεται οὔτε ὑφίσταται τὴν παραμικρὴ ἀλλαγή, ἀλλὰ παραμἐνει ἀμετάβλητη εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ἀντικείμενο τοῦ Ἔρωτα δέν εἶναι ἁπλῶς τὸ ΩΡΑΙΟ , ἀλλὰ ὀ "ΤΟΚΟΣ ΕΝ Τῼ ΚΑΛῼ" , δηλ ἡ ΓΕΝΝΗΣΗ καὶ ἡ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ἐντὸς τῆς ΩΡΑΙΟΤΗΤΑΣ, ἔργων ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ.
_______
* τὸ προσωκρατικὸ ρὸλο τοῦ Ἔρωτος ὡς πρωταρχικῆς πηγῆς τῆς Κίνησης, ὁ Πλἀτων ἀπέδωσε στὴν ΨΥΧΗ.
