Προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ποὺ ΔΕΝ ἐπαληθεύτηκαν.
Ἔχουμε συνηθίσει νὰ θεωροῦμε τοὺς βιβλικοὺς Προφῆτες ὡς ΜΑΝΤΕΙΣ ἢ μελλοντολόγους, ἑνῶ στὴν πραγματικότητα ἡ Βιβλικὴ Προφητεία δὲν ἀποτελεῖ μελλοντολογία, ἀλλὰ θεολογία (ἐξάλλου στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἡ λέξη "προφήτης" , ἐκ τοῦ "πρό" +"φημί", σημαίνει τὸν ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ κάποιου, ἐν προκειμἐνῳ στὴν Βίβλο, τὸ ΦΕΡΕΦΩΝΟ τοῦ Θεοῦ).
Καὶ πρἀγματι, ἂν θεωρήσουμε τοὺς Προφῆτες ὡς Μελλοντολόγους (ἢ, τέλος πάντων, ΜΟΝΟΝ ὡς Μάντεις) θὰ διαπιστώσουμε ὁτι σὲ πολλὰ καίρια σημεῖα τῶν προβλἐψεων τους ΕΠΕΣΑΝ ΕΞΩ καὶ οἰ Προφητεῖες τους ΔΕΝ ΕΠΑΛΗΘΕΥΤΗΚΑΝ. Ἰδού δὺο χαρακτηριστικὰ Παραδείγματα·
1) μετὰ τὸ 722πΧ ὅταν οἱ ΑΣΣΥΡΙΟΙ κατέλυσαν τὸ βόρειο κράτος τοῦ Ἰσραὴλ ἰσοπεδώνοντας τὴν ΣΑΜΑΡΕΙΑ, οἱ Ἑβραῖοι Προφῆτες προέβλεψαν ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΝΟΤΙΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ (Ἱερουσαλήμ) ΣΕ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ὑπὸ ἕνα Δαυιδίδη βασιλέα—ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΈ' ..
Ἀντιθέτως χάθηκαν ἔκτοτε— καὶ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ —οἱ ΔΕΚΑ ΦΥΛΕΣ τῶν Ἰσραηλιτῶν ποὺ κατοικοῦσαν στὸ βόρειο κρὰτος...
Βλ <καὶ συναχθήσονται οἱ υἰοὶ Ἰούδα καὶ οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ ἐπὶ τὸ αύτὸ καὶ θήσονται ἑαυτοῖς ἀρχὴν μίαν...> {ΩΣΗΕ, 2,2}
<καὶ οὐκ ἔσονται ἔτι εἰς δύο ἔθνη οὐδὲ μὴ διαιρεθῶσιν οὐκέτι εἰς δύο βασιλείας...καὶ ὁ δοῦλος μου Δαυίδ ἄρχων ἐν μέσῳ αύτῶν καὶ ποιμὴν εἶς ἔσται πάντων...> {ΙΕΖΕΚΙΗΛ, 37, 22 κ.ἑξ.}
2) μετὰ τὴν Βαβυλώνεια αἰχμαλωσία (ποὺ ἔληξε τὸ 538πΧ) οἱ Ἑβραῖοι Προφῆτες προέβλεψαν ἕνα λαμπρὸ μέλλον γιὰ τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ καὶ δημιουργία μιᾶς Ἑβραϊκῆς Αύτοκρατορίας ὅπου θὰ καταφθάνουν ὡς προσκυνητὲς στὸ ΝΑΟ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς —ΚΑΤΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΗ ΠΟΤΕ'.
Τὸ Ἰσραὴλ ποτὲ δὲν ἔγινε Αύτοκρατορία σὰν πχ.ἐκείνη τῶν ΠΕΡΣΩΝ ἢ τοῦ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, οὐτε ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ—μήτε κἂν περιφερειακὴ δύναμη—ἀλλὰ ἀντιθέτως πάντα ἀποτελοῦσε ἕρμαιο στὶς ὀρέξεις καὶ τοὺς ἀνταγωνισμοὺς τῶν ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.
< λἐγει Κύριος...καὶ ἔσται μῆνα ἐκ μηνὸς καὶ σάββατον ἐκ σαββάτου ἥξει πᾶσα σάρξ ἐνώπιον μου προσκυνῆσαι ἐν Ἱερουσαλήμ..> {ΗΣΑΪΑΣ, 60,23}
(ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ἐγὼ ὁ Κύριος τὸ λέω...
κάθε νουμηνία καὶ κάθε σάββατο θὰ ἔρχονται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ μὲ προσκυνοῦν στὴν Ἱερουσαλήμ)
[ ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ:
Ὅμως κανεὶς Προφήτης δὲν προέβλεψε τὴν ΔΙΑΣΠΟΡΑ 2000 ΧΡΟΝΩΝ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ ποὺ ξεκίνησε τὴν ρωμαϊκὴ ἐποχὴ μετὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ ΝΑΟΥ καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ τὸ 70μΧ.]
Ἐπειδὴ λοιπὸν οἱ Προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιὰ τὸ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ δέν ἐπαληθεύτηκαν , γιὰ τοῦτο προἐκυψε ἡ ἰδέα τῆς ἀνάγκης ΕΛΕΥΣΗΣ ΕΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑ.
Ὁ Μεσσιανισμὸς εἶναι δημιούργημα τῆς ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΙΣΜΟΥ—καὶ ἐν τέλει, ὁ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ Μεσσιανισμὸς ἀπέδωσε ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ νόημα στὶς ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΕΣ "ἐθνικιστικοῦ" τύπου προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ:
Ὡστόσο, ἡ σημασία τῆς βιβλικῆς Προφητείας δὲν ἔγκειται στὴν Μελλοντολογία της (τὴν ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ἐν πολλοῖς) ἀλλὰ στὴν ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ της ἰδέα ὅτι ὁ θεὸς δὲν ζητᾶ θρησκευτικὲς τελετουργίες ἀπὸ τούς ἀνθρώπους, ἀλλὰ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ καὶ Ἀνθρωπιά :
<αἶμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι...θυμίαμα βδὲλυγμα ἐμοὶ έστίν..νηστείαν καὶ ἀργίαν καὶ τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου..> {ΗΣΑΪΑΣ, 1, 10‒21}
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΩΣΥΝΗ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ.
