ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ "ΚΑΜΠΑΛΑ" {QABBALAH} ΤΟΥ ΙΣΑΑΚ ΛΟΥΡΙΑ.
"Καμπάλα" ὀνομάζεται ἡ νεοπλατωνικὴ παρράδοση τοῦ ἑβραϊκοῦ Μυστικισμοῦ καὶ τὴν καλύτερη (κατὰ τὴ γνώμη μου) ἐκδοχή της παρουσίασε τὸν 16ο αἰ. ὁ ἑβραῖος ραββῖνος καὶ μύστης ΙΣΑΑΚ ΛΟΥΡΙΑ {+1572}.
Παρακάτω συνοψίζω τὶς ἀρχὲς τῆς Λουριανῆς Καμπάλα γιὰ κάθε ἐνδιαφερὸμενο περὶ πνευματικῶν θεμἀτων·
1) ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ—ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ
Γιὰ νὰ ὑπάρξει Κόσμος, ὁ ΑΠΕΙΡΟΣ ΘΕΟΣ (Ein Sof) πραγματοποιεῖ μιὰν ΑΥΤΟΣΥΣΤΟΛΗ (Tzimtzum).
[ Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς ἐγκαταλείπει πραγματικὰ ἕναν χῶρο, ἀλλὰ ὅτι περιορίζει τὴν ἄπειρη παρουσία Του, δημιουργῶντας ἕναν {σκοτεινό/κενό} "τόπο" γιὰ νὰ ὑπάρξει ἡ Δημιουργία.
2) ΤΟ ΘΕΙΟ ΦΩΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ
Μετὰ τὴν Αὐτουστολή τοῦ Ἀπείρου Θεοῦ, μιὰ λεπτὴ ἀκτῖνα Θεϊκοῦ Φωτὸς εἰσέρχεται στὸν "κενὸ χῶρο" καὶ ἀρχίζει νὰ ὀργανώνει τὴ Δημιουργία. Τὸ Φῶς αὐτὸ μεταφέρει τὴ δημιουργικὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἐντὸς τοῦ "σκοτεινοῦ, κενοῦ χώρου".
3) Η "ΘΡΑΥΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΙΩΝ" (Shevirat ha-Kelim)
Τὸ θεϊκὸ Φῶς τοποθετεῖται μέσα σὲ πνευματικὰ "ἀγγεῖα" (kelim). Ὁρισμένα ὅμως δὲν ἀντέχουν τὴν ἔνταση τοῦ Φωτός αύτοῦ καὶ σπᾶνε.
Ἀπὸ αυτὴν τη θραύση:
σκορπίζονται σπίθες Θεϊκοῦ Φωτὸς μέσα στὴν ὑλη καὶ ἐμφανίζονται ἔτσι ἡ ἀτέλεια, ἡ σύγκρουση, ἐντἐλει τὸ Κακό.
Τὸ Κακὸ συνεπῶς δὲν εἶναι μιὰ ἀνεξάρτητη δύναμη ἔναντι τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ ἀποτέλεσμα αύτῆς τῆς κοσμικῆς "ρήξης", τῆς "θραύσης τῶν ἀγγείων".
4) Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ (Tikkun)
Σκοπὸς λοιπὸν τῆς Ἱστορίας εἶναι ἡ Ἀποκατάσταση αὐτῆς τῆς "θραύσης τῶν Ἀγγείων". Ὁ ἄνθρωπος συμμετέχει ἐνεργὰ στὴ θεραπεία τοῦ κόσμου διότι
κάθε σωστὴ πράξη ἀπελευθερώνει θεϊκές σπίθες ΦΩΤΟΣ καὶ συμβάλλει στὴν Ἀποκατάσταση τῆς Ἀρχικῆς Ἑνότητας.
