Ἑλληνοαιγυπτιακοὶ Μαγικοί Πάπυροι (Papyri Graecae Magicae): Η ΜΑΓΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΡΡΩΜΑΪΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Οἱ Ἑλληνοαιγυπτιακοὶ Μαγικοί Πάπυροι (διεθνῶς γνωστοὶ ὡς PGM, ἐκ τοῦ λατινικοῦ Papyri Graecae Magicae) ἀποτελοῦν ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικώτερα κείμενα γιὰ τὴν κατανόηση τῆς λαϊκῆς θρησκευτικότητας, τῆς καθημερινότητας καὶ τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ στὸν μεσογειακὸ χῶρο καὶ βεβαίως τῆς ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ. Τὰ χειρόγραφα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἐντοπίστηκαν κυρίως στὴν Αἴγυπτο καὶ χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸν 2ο αἰώνα π.Χ. ἕως τὸν 5ο αἰώνα μ.Χ., δὲν ἀποτελοῦν πλέον ἀντικείμενο περιθωριακῆς μελέτης, ἀλλὰ κεντρικό πυλῶνα τῆς ἔρευνας τῆς ἑλληνορρωμαϊκῆς ἐποχῆς καὶ τῆς ὕστερης ἀρχαιὀτητας.
1. ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ—ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ
Ἡ δημιουργία τῶν παπύρων συμπίπτει μὲ τὴν ἑλληνιστική, ρωμαϊκὴ καὶ πρωτοβυζαντινὴ περίοδο, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Αἴγυπτος ὑπῆρξε τὸ σταυροδρόμι τριῶν μεγάλων πολιτισμῶν: τοῦ αἰγυπτιακοῦ, τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ ἰουδαϊκοῦ (καὶ ἀργότερα τοῦ χριστιανικοῦ).
Ἡ συλλογὴ αὐτῶν τῶν κειμένων ξεκίνησε ἐντατικὰ κατὰ τὸν 19ο αἰώνα, μὲ ἐμβληματικὴ τὴ φιγούρα τοῦ Jean d'Anastasi, ἑνὸς διπλωμάτη στὴν Ἀλεξάνδρεια, ὁ ὁποῖος συγκέντρωσε ἕναν τεράστιο ἀριθμὸ παπύρων (γνωστό ὡς «Θησαυρὸς τῶν Θηβῶν»). Τὰ χειρόγραφα αὐτὰ κατέληξαν σὲ μεγάλα εὐρωπαϊκὰ μουσεῖα (Λονδίνο, Παρίσι, Βερολίνο, Λέιντεν). Ἡ πρώτη συστηματικὴ ἔκδοση καὶ ἀποκατάστασή τους ἔγινε ἀπὸ τὸν Γερμανὸ φιλόλογο Karl Preisendanz μεταξὺ τοῦ 1928 καὶ τοῦ 1931.
2. ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΑ—ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ
Οἱ πάπυροι εἶναι γραμμένοι κατὰ κύριο λόγο στὴν ἑλληνιστικὴ κοινή, ἡ ὁποία ἦταν ἡ lingua franca τῆς ἐποχῆς, ἐνῶ συχνὰ ἐμφανίζονται τμήματα στὴ δημώδη αἰγυπτιακὴ (demotic) καὶ τὴν κοπτική.
Στὴ δομή τους, τὰ κείμενα χωρίζονται σὲ δύο μεγάλες κατηγορίες:
Ἐγχειρίδια (Handbooks): Βιβλία ἐπαγγελματιῶν μάγων (συχνὰ ἱερέων τῶν αἰγυπτιακῶν ναῶν), τὰ ὁποῖα περιεῖχαν συλλογὲς συνταγῶν, τελετουργιῶν καὶ ξορκιῶν.
Ἐφαρμοσμένα Ξόρκια (Applied Spells): Φυλακτά, κατάδεσμοι (lead curse tablets) καὶ ἀποσπάσματα ποὺ παραγγέλθηκαν ἀπὸ ἰδιῶτες γιὰ συγκεκριμένο σκοπό.
3. ΜΑΓ̣ΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ—ΕΠΩΔΕΣ: Voces Magicae καὶ Χαρακτῆρες/Συνθήματα
Τὰ κείμενα βρίθουν ἀπὸ voces magicae (μαγικὲς λέξεις), οἱ ὁποῖες εἶναι ἀκατανόητες σειρὲς γραμμάτων (π.χ. ΑΒΛΑΝΑΘΑΝΑΛΒΑ - καρκινικὴ γραφή), καθὼς καὶ ἀπὸ χαρακτῆρες‒"συνθήματα" (ἀστρολογικὰ ἢ ἀλχημικὰ σύμβολα ποὺ θεωροῦνταν θεϊκές σφραγῖδες).
Ἡ σύγχρονη γλωσσολογικὴ ἀνάλυση δείχνει ὅτι πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς λέξεις προέρχονται ἀπὸ παραφθαρμένες ἑβραϊκὲς ἢ αἰγυπτιακὲς ἱερὲς φράσεις. Ἡ ἀκαταληψία τους δὲν ἦταν δεῖγμα ἀज्ञानίας, ἀλλὰ ἐσκεμμένη τεχνικὴ γιὰ τὴν πρόκληση δέους καὶ τὴν ἐπίτευξη ἐκστατικῆς κατάστασης.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Οἱ Ἑλληνοαιγυπτιακοὶ Μαγικοί Πάπυροι ἀποτελοῦν ἕναν ἀνεκτίμητο καθρέφτη τῆς ἑλληνορρωμαϊκῆς καὶ Ὕστερης Ἀρχαιότητας. Καταρρίπτουν τὸν μύθο ὅτι ἡ μαγεία ἦταν ἁπλῶς μία περιθωριακὴ δεισιδαιμονία ἀμαθῶν ἀνθρώπων. Ἀντιθέτως, ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ μαγεία ἦταν μία ἐξειδικευμένη καὶ ἐξαιρετικὰ σύνθετη πρακτική, ἡ ὁποία γεφύρωνε τὴ φιλοσοφία (ὅπως τὸν Νεοπλατωνισμὸ καὶ τὸν Ἑρμητισμό) μὲ τὶς καθημερινὲς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἔλεγχο, προστασία καὶ ἐπιβίωση σὲ ἕναν μεταβαλλόμενο κόσμο. Τὸ σκεπτικό της ὅπως διαμορφώθηκε ἀπὸ τοὺς νεοπλατωνικοὺς ΘΕΟΥΡΓΟΥΣ βασιζόταν στὰ ἑξῆς·
α) ἡ κλασσικὴ ἑλληνικὴ φιλοσοφία ποὺ στόχευε στὴν ΓΝΩΣΗ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου κατἐληξε στὸν ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟ καὶ τὴν ΑΓΝΩΣΙΑ, καθόσον ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΝΤΕΦΑΣΚΑΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ.
β) ἐνῶ ὁ Πλάτων θεωροῦσε ὅτι ἡ Νόηση ὁδηγεῖ στὴν Γνώση τῶν Ἰδεῶν, ὁ ΠΛΩΤΙΝΟΣ ὑποστήριζε ὅτι ἡ ἐπαφὴ μέ τὴν ΠΡΩΤΗ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ (ποὺ εἶναι τὸ ΕΝ) γίνεται ἐφικτὴ μόνον μέσῳ τῆς ΕΚΣΤΑΣΗΣ δηλ. τῆς ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ, καθὸσον τὸ ΕΝ κεῖται ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΝΟΗΣΕΩΣ καὶ ΠΑΣΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ, ὡς ὑπερβαῖνον τὴν πολλαπλότητα τοῦ κόσμου καὶ τὸν δυισμό (γιγνώσκοντος) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ καί (γιγνωσκομένου) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ τὸν ὁποῖον προϋποθέτει πᾶσα γνώση.
γ) Ἡ Μυστικὴ Ἕνωση μὲ τὸ ΕΝ ἐπιτυγχάνεται κατὰ τὸν Πλωτῖνο ὅταν ἡ Ψυχὴ ἀποτραβήξει τὸ ἐνδιαφέρον της ἀπὸ τὸν ἐξωτερικὸ κόσμο καὶ ἐπικεντρωθεῖ στὸν ἐσὠτερο ἑαυτό της, διότι ἑκεῖ βρίσκεται ὁ πυρήνας τοῦ Ἑνὸς ἁπό τὸ ὁποῖον προέρχεται τὸ Πᾶν.
δ) παρόμοια ὑποστὴριζε καὶ ὁ μαθητὴς τοῦ Πλωτίνου, ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, ἀλλὰ ὁ διάδοχος καὶ μαθητὴς τοῦ Πορφυρίου ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ είσήγαγε τὴν ΜΑΓΕΙΑ στὴν Νεοπλατωνικὴ Φιλοσοφία.
Κατὰ τὸν Ἰάμβλιχο ἡ ΨΥΧΗ ΕΙΣΗΛΘΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΣΤΗΝ ΥΛΗ καὶ συνεπῶς δέν μπορεῖ νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἁπὸ τὰ σωματικὰ δεσμὰ ΑΦΕΥΑΤΟΥ ΤΗΣ ,ἀλλὰ χρειάζεται ΕΞΩΘΕΝ βοήθεια.
Τὴν βοήθεια αὐτὴ προσφέρει ἡ ΘΕΟΥΡΓΙΑ δηλ. ἡ Μαγεία ὅπως τὴν παρουσιάζουν οἱ ΧΑΛΔΑΪΚΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ τοῦ θεουργοῦ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ (ὁ ὁποῖος ΔΕΝ πρἐπει νὰ συγχέεται μὲ τὸν μεταγενέστερο Αύτοκράτορα).
ε) Βάσει τοῦ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑΣ τοῦ στωικοῦ ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΟΥ {=ἡ παλίρροια ἐκ τῆς Σελήνης ἔδειξε ὅτι ὅλα συνδἐονται μεταξύ τους στὸ σύμπαν} ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἔρθει σὲ ἐπαφὴ μὲ τὰ Θεῖα Ὄντα μἐσῳ τῆς χρήσης ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ (πχ πολυτίμων λίθων, φυτῶν κλπ) ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ (τὰ ἀντικείμενα αύτὰ ἀποκαλοῦνται "ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ") .
στ) Τὶς ἰδέες του αὐτὲς ὁ Ἰἀμβλιχος τὶς παρουσίασε στὸ ἔργο του "ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ" , ἐνῶ ὁ διάδοχος του στὴν ΣΧΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, νεοπλατωνικὸς ΠΡΟΚΛΟΣ συστηματοποίησε τὴν φιλοσοφικὴ μαγεία στὸ ἔργο του "ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ", μὲ κὺριο μέλημα του τὴν ΕΜΨΥΧΩΣΗ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ {=στοιχείωσις}.
Αὐτὴ ἐπιτυγχανόταν μὲ τὴν τοποθέτηση ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ κρυφίως ἑνός "ΣΥΝΘΗΜΑΤΟΣ" δηλ. ἀντικειμένου ἢ ἐπιγραφῆς ποὺ εἶχε ΣΥΜΠΑΘΗΤΙΚΗ σύνδεση μὲ τὴν ἀντίστοιχη θεότητα.
Ἔτσι τὸν 5ο αἰ.μΧ ὁ Νεοπλατωνισμὸς εἶχε προσλάβει τὰ χαρακτηριστικὰ ΜΑΓΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ μέ φιλοσοφικὸ περικάλυμμα.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ· ἡ διαφορὰ μαγικῶν τελετῶν καὶ χριστιανικῶν τελετουργιῶν.
Ἐνῶ ἡ θεουργία θεωρεῖ ὅτι χειρίζεται ΦΥΣΙΚΕΣ δυνάμεις, ἡ ἐκκλησιαστικὴ Λειτουργικὴ πιστεύει ὅτι στὶς τελετές της ἐπενεργεῖ ἡ ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΗ Χάρις τοῦ Ἁγ.Πνεύματος.
——————
ΥΓ. Η "ΜΙΘΡΑΪΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ".
Τὸ πιὸ ἐνδιαφέρον τμῆμα τῶν Μαγικῶν Παπύρων εἶναι ἡ λεγὸμενη "ΜΙΘΡΑΪΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ" τοῦ Παρισινοῦ Παπύρου, ἡ ὁποἰα περιἐχει κατ’ οὐσίαν μιὰ τελετὴ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ (ἢ ΥΠΝΩΣΕΩΣ) ὅπου ἡ ψυχὴ τοῦ Μύστη ΑΝΥΨΟΥΜΕΝΗ διὰ μέσου τῶν Πλανητῶν φτάνει στὸν Ἥλιο (Μίθρα)·
<ἕλκε ἀπὸ τῶν ἀκτίνων πνεῦμα γ’ ἀνασπῶν, ὅ δύνασαι, καὶ ὄψῃ σεαυτὸν ἀνακουφιζόμενον καὶ ὑπερβαίνοντα εἰς ὕψος, ὥστε σε δοκεῖ[ν μέσoν τού ἀέρος εἶναι. οὐδενὸς δὲ ἀκούσει οὔτε ἀνθρώπου οὔτε Ζῴου ἄλλου, οὐδὲ ὄψῃ οὐδὲν τῶν ἐπὶ γῆς θνητῶν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, πάντα δὲ ὄψῃ ἀθάνατα· ὄψῃ γὰρ ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ τῆς ὥμας θείαν θέσιν, τούς πολεύοντας ἀναβαίνοντας εἰς οὐρανὸν θεούς ἄλλους δὲ καταβαίνοντας. ἡ δέ πορεία τῶν ὁρωμένων θεῶν διὰ τοῦ δίσκου, πατρός μου, θεοῦ, φανήσεται, ὁμοίως δὲ καὶ ὁ καλούμενος αὐλός, ἡ ἀρχὴ τοῦ λειτουργοῦντος ἀνέμου· ὄψῃ γὰρ ἀπὸ τοῦ δίσκου ὡς αὐλὸν κρεμάμενον. εἰς δὲ τὰ μέρη τὰ πρὸς λίβα ἀπέραντον οἷον ἀπηλιώτην, ἐὰν ᾖ κεκληρωμένος εἰς τὰ μέρη τοῦ ἀπηλιώτου, καὶ ὁ ἕτερος ὁμοίως εἰς τὰ μέρη τὰ ἐκείνου, ὄψῃ τὴν ἀποφορὰν τοῦ ὁράματος· ὄψῃ δὲ ἀτενίζοντάς σοι τοὺς θεοὺς καὶ ἐπί σε ὁρμωμένους. σὺ δὲ εὐθέως ἐπίθες δεξιὸν δάκτυλον ἐπὶ τὸ στόμα καὶ λέγε·
σιγή, σιγή, σιγή, σύμβολον θεοῦ ζῶντος ἀφθάρτου· φύλαξόν με, σιγή ΝΕΧΘΕΙΡ ΘΑΝΜΕΛΟΥ
ἔπειτα σύρισον μακρὸν συριγμόν, ἔπειτα πόππυσον λέγων·
ΠΡΟΠΡΟΦΕΓΓΗ ΜΟΡΙΟΣ ΠΡΟΦΥΡ ΠΡΟΦΕΓΓΗ ΝΕΜΕΘΙΡΕ ΑΡΨΕΝΤΕΝ ΠΙΤΗΤΜΙ ΜΕΩΥ ΕΝΑΡΘ ΦΥΡΚΕΧΩ ΨΥΡΙΔΑΡΙΩ ΤΥΡΗ ΦΙΛΒΑ
καὶ τότε ὄψῃ τοὺς θεούς σοι εὐμενῶς ἐμβλέποντας καὶ μηκέτι ἐπί σε ὁρμωμένους, ἀλλὰ πορευομένους ἐπὶ τὴν ἰδίαν τάξιν τῶν πραγμάτων. ὅταν οὖν ἴδῃς τὸν ἄνω κόσμον καθαρὸν καὶ δονούμενον καὶ μηδένα τῶν θεῶν ἢ ἀγγέλων ὁρμώμενον, προσδόκα βροντῆς μεγάλης ἀκούσεσθαι κτύπον, ὥστε σε ἐκπλαγῆναι. σὺ δὲ πάλιν λέγε·
σιγή, σιγή (λόγος), ἐγώ εἰμι σύμπλανος ὑμῖν ἀστήρ, καὶ ἐκ τοῦ βάθους ἀναλάμπων ΟΞΥ Ο ΞΕΡΘΕΥΘ
ταῦτά σου εἰπόντος εὐθέως ὁ δίσκος ἁπλωθήσεται. μετὰ δὲ τὸ εἰπεῖν σε τὸν βʹ λόγον, ὅπου «σιγή, σιγή»
καὶ τὰ ἀκόλουθα, σύρισον βʹ καὶ πόππυσον βʹ, καὶ εὐθέως ὄψῃ ἀπὸ τοῦ δίσκου ἀστέρας προσερχομένους πενταδακτυλιαίους πλείστους καὶ πιπλῶντας ὅλον τὸν ἀέρα. σὺ δὲ πάλιν λέγε· «σιγή, σιγή.» καὶ τοῦ δίσκου ἀνυγέντος ὄψῃ ἄπυρον κύκλωμα καὶ θύρας πυρίνας ἀποκεκλεισμένας. σὺ δὲ εὐθέως δίωκε τὸν ὑποκείμενον λόγον καμμύων σου τοὺς ὀφθαλμούς. λόγος γʹ
ἐπάκουσόν μου, ἄκουσόν μου τοῦ δεῖνα τῆς δεῖνα κύριε, ὁ συνδήσας πνεύματι τὰ πύρινα κλῆθρα τοῦ τετραλιζώματος
πυρίπολε, ΠΕΝΤΙΤΕΡΟΥΝΙ
φωτὸς κτίστα (οἱ δὲ· συνκλεῖστα) ΣΕΜΕΣΙΛΑΜ
πυρίπνοε ΨΥΡΙΝΦΕΥ
πυρίθυμε ΙΑΩ
πνευματόφως ΩΑΙ
πυριχαρῆ ΕΛΟΥΡΕ
καλλίφως ΑΖΑΙ
Αἰών ΑΧΒΑ
φωτοκράτωρ ΠΕΠΠΕΡ ΠΡΕΠΕΜΠΙΠΙ
πυρισώματε ΦΝΟΥΗΝΙΟΧ
φωτοδῶτα, πυρισπόρε ΑΡΕΙ ΕΙΚΙΤΑ
πυρικλόνε ΓΑΛΛΑΒΑΛΒΑ
φωτοβίαιε ΑΙΩ
πυριδῖνα ΠΥΡΙΧΙΒΟΟΣΗΙΑ
φωτοκινῆτα ΣΑΝΧΕΡΩΒ
κεραυνοκλόνε ΙΗ ΩΗ ΙΩΗΙΩ
φωτὸς κλέος ΒΕΕΓΕΝΗΤΕ
αὐξησίφως ΣΟΥΣΙΝΕΦΙΕΝ
πυρισχησίφως ΣΟΥΣΙΝΕΦΙ ΑΡΕΝΒΑΡΑΖΕΙ ΜΑΡΜΑΡΕΝΤΕΥ
ἀστροδάμα· ἄνοιξόν μοι, ΠΡΟΠΡΟΦΕΓΓΗ ΕΜΕΘΕΙΡΕ ΜΟΡΙΟΜΟΤΥΡΗΦΙΛΒΑ
ὅτι ἐπικαλοῦμαι ἕνεκα τῆς κατεπειγούσης καὶ πικρᾶς καὶ ἀπαραιτήτου ἀνάγκης τὰ μηδέπω χωρήσαντα εἰς θνητὴν φύσιν μηδὲ φρασθέντα ἐν διαρθρώσει ὑπὸ ἀνθρωπίνης γλώσσης ἢ θνητοῦ φθόγγου ἢ θνητῆς φωνῆς ἀθάνατα ζῶντα καὶ ἔντιμα ὀνόματα·
ΗΕΩ ΟΗΕΩ ΙΩΩ ΟΗ ΗΕΩ ΗΕΩ ΟΗ ΕΩ ΙΩΩ ΟΗΗΕ ΩΗΕ ΩΟΗ ΙΗ ΗΩ ΟΩ ΟΗ ΙΕΩ ΟΗ ΩΟΗ ΙΕΩ ΟΗ ΙΕΕΩ ΕΗ ΙΩ ΟΗ ΙΟΗ ΩΗΩ ΕΟΗ ΟΕΩ ΩΙΗ ΩΙΗ ΕΩ ΟΙ ΙΙΙ ΗΟΗ ΩΥΗ ΗΩΟΗΕ ΕΩ ΗΙΑ ΑΗΑ ΕΗΑ ΗΕΕΗ ΕΕΗ ΕΕΗ ΙΕΩ ΗΕΩ ΟΗΕΕΟΗ ΗΕΩ ΗΥΩ ΟΗ ΕΙΩ ΗΩ ΩΗ ΩΗ ΕΕ ΟΟΟ ΥΙΩΗ
ταῦτα πάντα λέγε μετὰ πυρὸς καὶ πνεύματος τὸ πρῶτον ἀποτελῶν, εἶτα ὁμοίως τὸ δεύτερον ἀρχόμενος, ἕως ἐκτελέσῃς τοὺς ζʹ ἀθανάτους θεοὺς τοῦ κόσμου. ταῦτά σου εἰ πόντος ἀκούσει βροντῆς καὶ κλόνου τοῦ περιέχοντος. ὁμοίως δὲ σεαυτὸν αἰσθηθήσει ταρασσόμενον. σὺ δὲ πάλιν λέγε· σιγή (λόγος), εἶτα ἄνοιξον τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ὄψῃ ἀνεῳγυΐας τὰς θύρας καὶ τὸν κόσμον τῶν θεῶν, ὅς ἐστιν ἐντὸς τῶν θυρῶν, ὥστε ἀπὸ τῆς τοῦ θεάματος ἡδονῆς καὶ τῆς χαρᾶς τὸ πνεῦμά σου συντρέχειν καὶ ἀναβαίνειν. στὰς οὖν εὐθέως ἕλκε ἀπὸ τοῦ θείου ἀτενίζων εἰς σεαυτὸν τὸ πνεῦμα. ὅταν οὖν ἀποκατασταθῇ σου ἡ ψυχή, λέγε·
πρόσελθε, κύριε, ΑΡΧΑΝΔΑΡΑ ΦΩΤΑΖΑ ΠΥΡΙΦΟΤΑ ΖΑΜΥΘΙΞ ΕΤΙΜΕΝΜΕΡΟ ΦΟΡΑΘΗΝ ΕΡΙΗ ΠΡΟΘΡΙ ΦΟΡΑΘΙ
τοῦτο εἰπόντος στραφήσονται ἐπί σε αἱ ἀκτῖνες· ἔσιδε αὐτῶν μέσον. ὅταν οὖν τοῦτο ποιήσῃς, ὄψῃ θεὸν νεώτερον, εὐειδῆ, πυρινότριχα, ἐν χιτῶνι λευκῷ καὶ χλαμύδι κοκκίνῃ ἔχοντα πύρινον στέφανον. εὐθέως ἄσπασαι αὐτὸν τῷ πυρίνῳ ἀσπαστικῷ·..> [ΑΠΟΣΠ. Gracae Magicae, PGM IV, 475 – 750»]
