"ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΔΟΣΕΙΣ" (ἢ :"Μὴν πιστεύεις") —Ρένος Ἀποστολίδης
"ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ"—Ρένος Ἀποστολίδης
Μὴν πιστεύεις πὼς τάχα τὰ γατάκια ποὺ ἀγαπιοῦνται,
ποὺ τὰ τάισες χαμένα ἀπὸ τὴ μάνα τους,
τὰ χάιδεψες, τὰ μεγάλωσες,
τ’ ἄφησες νὰ χαροῦν τὴ ζέστη τοῦ σπιτιοῦ –
μὴν πιστεύεις
πὼς τάχα «φεύγουνε μιὰ μέρα γιὰ περιπέτεια»,
πώς «ξαναγυρνᾶνε», «ὕστερα ἀπὸ καιρό»,
καμμιά φορά.
Δὲ φεύγουν αὐτά…
Τὰ πατᾶνε αὐτοκίνητα,
τ’ ἀλέθουνε σκουπιδοφάγοι,
καθὼς δὲν πρόλαβαν τὰ ἄταχτα
νὰ πηδήσουν ἔξω ἀπ’ τὸν κάδο,
τά ’χουνε σκυλιὰ κατασπαράξει,
ἔχουνε ψοφήσει μόνα κι ἀβοήθητα
σ’ άγνωστες ἀσφάλτους
νά! ἐδῶ, λίγο παραπάνω,
(ποὺ δὲν ἔφτασες ρωτῶντας),
σφαδάζουν σ’ ἀνατομικὰ τραπέζια,
στερημένα κι ἀπ’ τὴ λύπη σου,
ποὺ τὰ γιάτρεψες φυλακισμένα στὸ κλουβί
νὰ θρέψει τὸ σπασμένο πόδι τους,
ποὺ δὲν τὰ στείρωσες,
νὰ μὴ χάσουν τὴ χαρὰ τῆς ζωῆς τους,
δὲν τὰ καταδίκασες νὰ ζήσουν στὴ μονιά σου,
ναὶ δὲν τ’ ἀγάπησες καθώς σ’ ἀγάπησαν,
καθώς θέλανε νὰ μὴν τὰ ξαναβγάζεις μόνα
ἔξω ἀπ’ τὸ σπίτι σου,
ξανὰ στὸ κρύο, στὴν παγωνιά, στὸ χιόνι…
Μὴν τὰ πιστεύεις, ψεύτη, αὐτά!
Δὲν εἶν’ αὐτὰ σὰν καὶ σένα!
«Καρδιά» σὰν καὶ σένα
μὲ τὴν τάχα σου «ἀγάπη»
δὲν ἔχουν –
μὰ ἔχουν ἀλήθια ἐσένα τὸν ἴδιο,
μὲ τὸ χάδι σου
σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο
τὸν ὅλο «δόσεις» ἀνεξήγητες
γι’ αὐτά –
τὸν ὅλο «δόσεις»
ποὺ κόβονται χωρὶς καρδιά,
καὶ ξαναδίνονται χωρὶς καρδιά…
πού «δὲν το σκέφτηκες» ἔ;
καθὼς σὲ βλέπαν ἔτσι τρυφερά,
μὲ τὸ δυσκολεμένο ἀπὸ πτερύγιο
στὴν ἀκρούλα
δεξί τους μάτι (σκέρτσο τους!)
γι’ αὐτὸ τάχα τὰ ἐγκατέλειψε ἡ μάνα τους
τά «βλαμμένα» της
κι ἔφυγε μὲ τὰ γερά της παιδιά;
ἐσύ! ἐσύ τα ’στειλες στὶς ρόδες,
στὰ δόντια τῶν σκυλιῶν
στοὺς κάδους, στοὺς σκουπιδοφάγους,
στ’ ἀνάλγητ’ ἀνατομικὰ τραπέζια,
στὶς κλωτσιὲς τῶν ἄκαρδων,
στὰ στόχαστρα τῶν ὁδηγῶν
ποὺ καὶ τὴ φόρα δὲν κόβουν –
καὶ τὰ μισοῦν
ποὺ τοὺς κόβουνε τὴ φόρα!
(δὲν τοὺς ἔχεις δεῖ ποτέ σου, ὑποκριτή ἐσύ,
ποὺ λὲς πὼς χαίρεσαι ὅταν ὁ ταῦρος
τρυπάει τὸ θεατρῖνο «ταυρομάχο»;)
Nαί!
Αὐτὰ δὲν ἔχουν απ’ τὴ δικιά σου
τὴν ψεῦτρα καρδιά!
Αὐτὰ εἶναι μονάχα,
ἔτσι μονάχα ὅπως εἶναι,
κι ἐτυχες στὸ δρόμο τους γιὰ λίγο
καὶ σέ «δόσεις»
ποὺ δὲν τά ‘σωσαν
στὸν ἄθλιο κόσμο σου
τῆς ρόδας, τῆς φόλας,
τοῦ κοπανισμένου τοῦ γιαλοῦ
μές τὸν κιμᾶ –
τῆς «ἀγάπης σὲ δόσεις»,
τῆς «ἀδιαφορίας σὲ δόσεις»
Αὐτὰ δὲν ἔχουν «δόσεις».
Εἶναι μοναχά.
Μήτε νὰ σοῦ νιαουρίσουνε μποροῦνε πιά,
βραχνοχαδιάρικα,
ξαπλωμένα ἐκεῖ σὲ κάποιον ἄσφαλτο,
σὰ νὰ κοιμοῦνται…
Γλύτωσαν
κι ἀπ’ τὴ μοναξιά ποὺ τὰ τάιζες
κ’ ἐσὺ σὲ δόσεις
– ἄκαρδε! «Σὲ δόσεις»!
————
* Τὸ ποίημα αύτὸ τὸ ἔγραψε ὁ ΡΕΝΟΣ μὲ τὶτλο "ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ" , ὅταν σκοτώθηκε βγαίνοντας στὸ δρὸμο ἡ γάτα του ἡ "ΑΣΤΡΑΠΗ", τὸ alter ego τοῦ "ΚΕΡΑΥΝΟΥ", τοῦ ἂλλου ἀγαπημἐνου γάτου τοῦ Ρένου.
Τὸν τίτλο "ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΔΟΣΕΙΣ" τὸ ἔθεσα ἐγὼ ὠς πλέον ἀντιπροσωπευτικό, γιατὶ ἀφορᾶ καὶ στὴν ἀγάπη ποὺ δείχνουμε σέ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ· κι αύτὴ σὲ ΔΟΣΕΙΣ εἶναι, κατὰ πῶς μᾶς βουλεύει τὶς ὧρες ποὺ μποροῦμε.
Ἀγαπᾶμε ὅταν τὸ θυμόμαστε , ὅπως ὅταν συντἀσσουμε τὸν κατάλογο τῶν άγορῶν στὸ Σοῦπερ Μἀρκετ καὶ πασχίζουμε να θυμηθοῦμε μήπως στὸ τέλος ξεχάσαμε κάτι...
Μέχρι ποὺ ἡ "ἀγάπη" μας σὲ δόσεις, τελευταία γραμμένη στὸν κατάλογο τῶν προτεραιοτήτων μας , βαρεθεῖ τὴν ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΕ ΔΟΣΕΙΣ καὶ φύγει...
Καὶ τότε ἀρχίζει ἡ Μοναξιὰ ΧΩΡΙΣ ΔΟΣΕΙΣ—ἀλλὰ εἶναι πιὰ ΑΡΓΑ...
