Διαμαντῆς Κούτουλας

Βρισκόμαστε στὸ φθινόπωρο τοῦ 330πΧ ,  στὴν πρωτεύουσα τῆς ΔΡΑΓΓΙΑΝΗΣ (σημ ΠΑΚΙΣΤΑΝ, ὅπου ὁ σημερινὸς ἀρχαιολογικὸς χῶρος Dahan - e-Gbolaman στὰ σύνορα Ἰρὰν—Πακιστάν).  Ὁ  Δαρεῖος ἔχει δολοφονηθεῖ ἀπὸ τὸν σατράπη τῆς Βσκτριανῆς (σημ.Ἀφγανιστάν) Βῆσσο (τὸν ὁποῖον ἕνα χρόνο μετὰ συνέλαβε καὶ ἐκτέλεσε ὁ Ἀλέξανδρος) καὶ ἐκεῖ ἀρχίζει νὰ ἀποκαλύπτει ὁ Ἀλέξανδρος στοὺς στρατηγούς του τὸ σχέδιο.του: α) νὰ φτάσει μέχρι τὸ τέρμα τῆς ἄπω Ἀνατολῆς στὴν " ἑῶαν {=ἀνατολική} θάλατταν " καὶ  β) νὰ συγχωνεύσει τοὺς δυὸ πολιτισμοὺς ΚΑΙ ΛΑΟΥΣ ,Ἕλληνες και Ἀνατολίτες, ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ {" ὁμόνοιαν καὶ κοινωνίαν τῆς ἀρχῆς Μακεδόσι καὶ Πέρσαις"}.  Ἡ  ἔναρξη ὅλου αὐτοῦ τοῦ σχεδιασμοῦ ἔλαβε χώρα  μὲ τὴν ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ποὺ ἐπέβαλε ὁ Ἀλέξανδρος γιὰ τὸ πρόσωπο του σύμφωνα μὲ τά περσικὰ ἔθιμα καὶ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ αὐτὸ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ τῆς ἀνοχῆς τῶν στρατηγῶν,οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ ΜΟΙΡΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΑΦΥΡΩΝ  ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ...

Ἐν συνόψει· 1. Ο ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΟΡΩΝ ΟΛΙΓΩΡΙΑΝ.  Ὁ Καβάφης ,ὅπως ὅλοι οἱ μεγάλοι ποιητὲς εἶχε βαθιὰ αἴσθηση τῆς Ἱστορίας ὡς ὀξυδερκὴς ἱστορικός. Ἔτσι κατανόησε τὴν ΑΛΗΘ̣ΝΗ  αἰτία τῆς ἀποτυχίας τοῦ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ποὺ λίγοι ἰστορικοὶἔχουν ἀντιληφθεῖ·  ὁ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ Χριστιανὸς Ἰουλιανὸς ΜΕΤΕΣΤΡΑΦΗ στὸν παγανισμό, κατ'οὐσίαν στὴ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΘΕΟΥΡΓΙΑ τοῦ ΙΑΜΒΛΙΧΟΥ—γιὰ ὅσους γνωρίζουν—καὶ προσπάθησε , ὡς αναθρεμμένος μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀντίληψη τοῦ ΔΟΓΜΑΤΟΣ (ΟΙ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΔΟΓΜΑΤΑ) νὰ "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙ" τὸ νεοπλατωνισμό,νὰ μετατρέψει δηλ.  σὲ ΔΟΓΜΑ τὴν Φ̣ΙΛΟΣΟΦΙΑ—γιὰ τοῦτο καὶ ἡ προσπάθεια του ἦταν ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ καταδικασμένη.  Ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀποτελοῦν πορίσματα ἐνδελεχοῦς ἱστορικῆς μελέτης, τὰ συνοψίζει σὲ λίγους στίχους ὁ ΚΑΒΑΦΗΣ  φτάνοντας στὴν ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ καὶ ἀκουμπῶντας τὸ μαχαίρι στὸ κόκκαλο :  Ὁ Ἰουλιανὸς προσπάθησε νὰ μετατρέψει τὸ Νεοπλατωνισμὸ σὲ  "  ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΣΤΕΙΟΝ  ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΙ ...

 Ἡ πρόσφατη ἀνακάλυψη ἑνὸς τάφου στὴν Πομπηία, χρονολογούμενου βεβαίως ,πρὶν τὴν Καταστροφὴ ἀπὸ τὴν ἔκρηξη τοῦ Βεζούβιου τὸ 79 μΧ, πιστοποίησε αὐτὸ πού γνωρίζαμε ἀπὸ ἔμμεσες πηγές, ὅτι δηλ .οἱ  πόλεις τῆς Νότιας Ἰταλίας ἦταν ΔΙΓΛΩΣΣΕΣ καὶ κατὰ τὴν ρωμαϊκὴ ἐποχή, καθότι οἱ  πληθυσμοί τους  δὲν εἶχαν λησμονήσει   τὴν ἑλληνικὴ  γλῶσσα τῶν προγόνων*τους —"Μεγάλη Ἑλλάδα" γάρ.  Ἀπό τὴν ἐπιγραφὴ τοῦ τάφου μαθαίνουμε τὸ ὄνομα τοῦ νεκροῦ  Marcus Venerius Secundio  {ποὺ ἦταν  ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΟΣ,  ὅπως φαίνεται ἁπὸ τὸ τριπλό του ὄνομα }καὶ τὸ ὄτι ἦταν ΗΘΟΠΟΙΟΣ καὶ ἱερἐας στὸν  Ναὸ τοῦ Αὐγούστου (αὐγουστιάλιος). Ἡ ἐπιγραφὴ "LUDOS GRAECOS ET LATINOS"  < ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ γλῶσσα τῶν παραστἀσεων ἦταν  ἡ ἑλληνική καὶ ἡ λατινική>  εἶναι αὐτὴ ποὺ πιστοποιεῖ ὅτι τὴν ἐποχὴ λίγες δεκαετίες πρὶν τὸ 79μΧ , στὴν Πομπηία ἀνέβαιναν θεατρικὲς παραστάσεις στὰ ΕΛΛΗΝΙΚΑ , γεγονὸς ποὺ ἀποκαλύπτει  ὃτι τὸ τότε κοινὸ ΚΑΤΑΝΟΟΥΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛ...

 Ὅλοι θυμοῦνται τὴν σκηνὴ ἀπὸ τὴν καλὴ ταινία τοῦ 1986 "ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ" (βασισμένη στὸ ἀριστούργημα τοῦ ΕΚΟ) ὅπου ὁ φανατικὸς καλόγερος (ποὺ θεωρεῖ τὸ γέλιο ὡς ἔργο τοῦ Σατανᾶ) καίει τὸ μοναδικό χειρόγραφο ἀπὸ τὸ δεύτερο βιβλίο τῆς ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ τοῦ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ,στὴν ὁποία  ὁ Μακεδόνας σοφὸς διαπραγματευόταν τὰ περὶ ΚΩΜΩΔΙΑΣ. Βέβαια ,στὴν πραγματικότητα δὲν ἔγιναν ἐτσι τά γεγονότα ,ἐπειδὴ ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΜΑΪΚΗ ΕΠΟΧΗ εἶχε χαθεῖ ἡ περίφημη "ΠΟΙΗΤΙΚΗ Β' ". Ἰδοὺ λοιπόν πῶς ἔχουν τὰ πράγματα ἱστορικῶς· ὁ ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤΙΟΣ(+240μΧ)  στὸ 5ο βιβλίο τοῦ ἔργου του   "ΒΙΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ" ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης ἔγραψε ΔΥΟ βιβλία περὶ Ποιητικῆς , ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ διαβεβαιώνει στὸ πρῶτο βιβλίο ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ (κεφ.6) πὼς "ΠΕΡΙ ΚΩΜΩΔΙΑΣ ΥΣΤΕΡΟΝ ΕΡΟΥΜΕΝ" (τὸ 1ο βιβλίο τῆς Ποιητικῆς ἀσχολεῖται μὲ τὴν Τραγωδία). Παρόμοια γράφει ("διώρισται περὶ γελοίων χωρὶς ἐν τοῖς περὶ ποιητικῆς") καὶ στὴν "ΡΗΤΟΡΙΚΗ" του ὁ Ἀριστοτέλης  (Α ,ΙΙ, 1372  a...