Διαμαντῆς Κούτουλας

      Ἡ ΠΕΡΣΕΠΟΛΙΣ ἦταν ἡ πρωτεύουσα τῶν ΑΧΑΙΜΕΝΙΔΩΝ στὴν Περσικὴ Αὐτοκρατορία —στὴν πραγματικὀτητα ΜΙΑ ἀπὸ τὶς 4  πρωτεύουσες, οἱ ἄλλες ἦταν: τὰ ΣΟΥΣΑ ἡ χειμερινὴ  πρωτεύουσα, τὰ ΕΚΒΑΤΑΝΑ ἡ θερινὴ καὶ οἱ ΠΑΣΑΡΓΑΔΕΣ, ἡ παλιὰ πρωτεύουσα τοῦ Κύρου—ἡ ὁποία κτίστηκε ἀπὸ τὸν Μ.Δαρεῖο καὶ τὸν Ξέρξη καὶ ὑπῆρξε ἡ λαμπρότερη πόλη (μαζὶ μέ τὴν Βαβυλῶνα) σὲ ὅλη τὴν Ἐγγὺς Ἀνατολή. Καταστράφηκε ἀπὸ τὸν Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ τὸ 330πΧ μετὰ ἀπὸ κάποιο γλἐντι, μᾶλλον ΣΚΟΠΙΜΩΣ, διότι παρόμοιας ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑΣ  πόλη ( ἡ ὁποία ἦταν ἐξάλλου σὺμβολο τῶν Ἀχαιμενιδῶν καὶ τοῦ Ζωροαστρισμοῦ)  ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.... Ἀργότερα διαδόθηκε προπαγανδιστικῶς ἡ φήμη (βλ. πχ.ΔΙΟΔΩΡΟ ΣΙΚΕΛΙΩΤΗ)  ὅτι στὴν πυρπὀληση ὁδήγησε ἡ προτροπὴ μιᾶς Ἀθηναίας ἑταίρας, τῆς ΘΑΪΔΑΣ, ἐρωμένης τοῦ Πτολεμαίου (κατὰ μερικοὺς καὶ τοῦ Ἀλεξἀνδρου..) ἡ ὁποία ἔπεισε  τοὺς μεθυσμένους Μακεδόνες στρατιῶτες —καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ἀλἐξανδρο—νὰ ἐκδικηθοῦν τὴν πυρπόληση τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ τὸν Ξέρξη τὸ 480πΧ...

Τὸ 1958 ὁ καθηγητὴς ἀρχαίας ἱστορίας στὸ πανεπιστήμιο τῆς Κολούμπια ΜΟΡΤΟΝ ΣΜΙΘ ἀνακοίνωσε ὅτι ἀνακἀλυψε στὸ ὀρθόδοξο μοναστήρι Bar Saba (Ἁγ.Σάββα)  ἀνατολικὰ τῆς Βηθλεὲμ σέ χειρόγραφο τοῦ 18ου αἰ. ἐπιστολὴ τοῦ Κλἠμεντα τοῦ Ἀλεξανδρέα πρὸς κάποιον Θεόδωρο πού ἀναφέρει μιά ΜΥΣΤΙΚΗ ἐκδοχὴ τοῦ Κατὰ Μᾶρκον, ἐκτενέστερη τοῦ σημερινοῦ κειμένου μὲ ἰδιαίτερο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ περιεχόμενο. Στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ ἀναφέρεται ὅτι ὁ Ἰησοῦς δίδαξε ἕναν πλούσιο νέο ποὺ ἀνέστησε ἀπὸ τοὺς νεκρούς (Λάζαρος;) μιὰ νύχτα τὸ μυστήριο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ,ἐνῶ ὁ νεαρὸς ἄνδρας φοροῦσε λινὸ ὕφασμα πάνω στὸ γυμνό του σῶμα. Η ΜΟΝΗ MAR SABA (ΑΓ.ΣΑΒΒΑ) Πολλοὶ συνέδεσαν τὴν ἁναφορὰ αὐτὴ μὲ τὸ χωρίο τοῦ ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο κατὰ τὴ σύλληψη τοῦ Ἰησοῦ στὴ Γεσθημανῆ " εἷς τις νεανίσκος ἠκολούθησεν αὐτῷ, περιβεβλημένος σινδόνα ἐπὶ γυμνοῦ· καὶ κρατοῦσιν αὐτόν οἱ νεανίσκοι. ὁ δὲ καταλιπὼν τὴν σινδόνα γυμνὸς ἔφυγεν ἀπ’ αὐτῶν" {ΜΑΡΚ.14, 51‒52}  [ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Καὶ κάποιος νέος ...

Γιὰ τοὺς Προσωκρατικοὺς ὁ ΕΡΩΣ εἶναι ἡ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ—στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ἡ λἐξη "ἔρως" διατηρεῖ τὴν πρωτεύουσα σημασία τῆς σεξουαλικῆς ἕλξης— στὸν ΠΛΑΤΩΝΑ* ὅμως ὁ ΕΡΩΣ λαμβάνει τὸν ρόλο τοῦ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΥ μεταξὺ θεοῦ καὶ ἀνθρὠπου,  θνητοῦ καὶ Ἰδεῶν. Γράφει στὸ περίφημο "ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ" ὁ Πλάτων ὅτι ἡ Μάντις ΔΙΟΤΙΜΑ διδάσκοντας στὸν ΣΩΚΡΑΤΗ τὴν φύση τοῦ ΕΡΩΤΟΣ, τοῦ εἶπε:  ὁ ΕΡΩΣ εἶναι" Δαίμων μέγας, ὦ Σώκρατες· καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον  μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ" {=οἱ δαίμονες εἶναι ΜΕΤΑΞΥ θεοῦ καὶ θνητοῦ—202e} ἑπειδή " θεὸς ἀνθρώπῳ οὐ μίγνυται " {=ὁ θεὸς δὲν ἀναμειγνὐεται μὲ τὸν ἄνθρωπο}. Καὶ συνἐχισε λέγοντας ὅτι ὁ ΕΡΩΣ εἶναι τέκνο τῆς ΠΕΝΙΑΣ {=φτώχιας}  καὶ τοῦ ΠΟΡΟΥ {=ἐφευρετικότητας} γι αὐτὸ ἔχει ἀντιφατικὴ φύση: ἀφενὸς ὁ Ἔρωτας εἶναι φτωχός, ἄσχημος  ἀνυπόδητος καὶ ἄστεγος, ἀλλὰ ταυτόχρονα, γενναῖος,  ἐφευρετικός, πολυμήχανος, κυνηγός τοῦ Ὡραίου, καὶ πάντοτε ἀνικανοποίητος.   Ἡ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ {=ἐνδιάμεση}  φύση του ὁρ...

Δὲν ὑπάρχει πιὸ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΥΜΕΝΟΣ πλατωνικὸς Διάλογος ἀπὸ τὸν περίφημο "ΚΡΑΤΥΛΟ" ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στὴν ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ τῶν λἐξεων.  Ἐνῶ λοιπὸν τὸ κείμενο ἀποτελεῖ μιὰ ΕΙΡΩΝΕΙΑ τοῦ Σωκράτη γιὰ νὰ δείξει ὅτι ἡ ἐξαγωγὴ τῶν σημασιῶν τῶν λέξεων ἀπὸ τὴν ἐτυμολογία τους ΔΕΝ ὁδηγεῖ στὴν ΓΝΩΣΗ τῶν Πραγμάτων, πολλοὶ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ πιστεύουν ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ· θεωροῦν δηλ. ὅτι ὁ Πλάτων διδάσκει τὸ περίφημο ρητό "ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ" —πρᾶγμα ποὺ δὲν ἰσχύει.  Ἰδού ἐν περιλήψει ὁ ἐν λόγῳ Διάλογος τοῦ Πλάτωνος  γιὰ νὰ φανεῖ ἡ μεγάλη διαστρέβλωση:  οἱ συνομιλητὲς τοῦ Διαλόγου (γραφέντος σχετικὰ πρώιμα, μεταξὺ 390‒380 πΧ)  εἶναι τρεῖς·  α) ὁ ΕΡΜΟΓΕΝΗΣ, άδελφὸς τοῦ πλούσιου Καλλία  β) ὁ ὀπαδὸς τοῦ Ἡρακλείτου ΚΡΑΤΥΛΟΣ  (παλαιὸς δάσκαλος τοῦ Πλάτωνος) καί γ)  φυσικὰ ὁ ΣΩΚΡΑΤΗΣ.  Ὁ Ἑρμογένης ὑποστηρίζει ὅτι τὰ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (κάτι ποὺ ὑποστηρίζει καὶ ἡ σὺγχρονη ...