ΠΛΑΤΩΝ—ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ & ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΝΙΤΕΣ ΤΗΣ "ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ".

    

 Έχουν πληθύνει, ἐδῶ καὶ δεκαετίες, οἰ διάφοροι ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΙ "Διδάσκαλοι Αὐτογνωσίας", οἱ ὁποῖοι , ἂν καὶ  οἱ γνώσεις τους φτάνουν μέχρι τὸ ἐπίπεδο περιοδικῶν  περίπτερου , ἐν τούτοις παρασέρνουν πολλούς ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΣ  (καὶ ἀφελεῖς) σέ "σεμινάρια αὐτογνωσίας" ἀμφιβὸλου ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ  ποιότητας (καὶ μὲ τὸ ἀζημίωτο βεβαίως...)

Προτείνω λοιπὸν σὲ ὅποιον ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν κατάκτηση τοῦ Δελφικοῦ προστάγματος "ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ" νὰ άγνοήσει τοὺς διὰφορους ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΝΙΤΕΣ τῆς δῆθεν "Αὐτογνωσἰας" καὶ νὰ ξεκινήσει διαβάζοντας ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ καὶ συγκεκριμένα τὸν  Διάλογο τοῦ Πλάτωνος μὲ τὶτλο: <ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Α’>* μὲ θἐμα τὴν ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ.

  Ἐκεῖ θὰ δεῖ ἀφενὸς ὅτι Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ καὶ ἀφετέρου ὅτι ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ (δηλ. τὴν Ψυχή του) μόνον ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ. 

 Ὁ ΣΩΚΡΑΤΗΣ χρησιμοποιεῖ στὸν Διάλογο αύτό, τὸ παράδειγμα τῆς ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ. 

Ὅπως —λέει ὁ Σωκράτης στὸν Ἀλκιβιάδη—κοιτῶντας τὴν κὀρη τοῦ όφθαλμοῦ τοῦ ἀπἐναντι μας,  ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ σὰν σὲ καθρἐφτη, ἔτσι—συνεχίζει ὁ Σωκράτης —μόνον μέσῳ τοῦ ΑΛΛΟΥ μποροῦμε νὰ γνωρίσουμε τὸν ἑαυτό μας.

Τὴν σωκρατική (καὶ πλατωνική) αὐτὴ ἄποψη  γιὰ τὴν ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ, ἐπεξἐτεινε  ἀργότερα ὀ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ στά "ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ" λέγοντας ὅτι Δίκαιοι γινόμαστε "τὰ δίκαια πράττοντες" , κι ὄχι θεωρητικολογοῦντες  σὲ  σεμινάρια &  ἠσυχαστήρια, μακρυὰ ἀπὸ τὸν κουρνιαχτὸ τῶν κράσπεδων τῆς πόλης...

————

* ὁ Διάλογος αὐτὸς θεωρεῖται ἀπὸ κάποιους εἰδικοὺς ὅτι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΝΗΣΙΟ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟ ΕΡΓΟ , ἀλλὰ  ἐγράφη ἀπὸ κάποιον μαθητὴ τοῦ Πλὰτωνος διότι ἡ γλῶσσα εἶναι μεταγενέστερη τῆς ἐποχῆς τοῦ  4ου αἰ.  καὶ διότι ἔχει τὸν χαρακτῆρα σύνοψης ἢ συστηματικοῦ ἐγχειριδίου Ἠθικῆς, κὰτι τὸ ὁποῖο ἀπέφευγε ὁ Πλάτων στὰ ἔργα του..