Οἱ "ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ" τοῦ Ἴψεν: "ΔΕΝ ΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΑΣ, ΚΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ".
Πρὶν δημοσιοποιηθοῦν (καὶ γίνουν ἀποδεκτὰ τὰ πορίσματα τοῦ Μέντελ*) γιὰ τὴν ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ, ἔγραψε ὀ Ἴψεν στούς "ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ" {Gengagere =αὐτοὶ ποὺ περπατοῦν ξανὰ στὴ γῆ/ 1881 } μὲ τὴν ἑξῆς ὐπόθεση·
Ἡ Ἑλένη Ἄλβινγκ, χήρα τοῦ λοχαγοῦ Ἄλβινγκ, ἑτοιμάζεται νὰ ἐγκαινιάσει ἕνα ὀρφανοτροφείο ποὺ ἔχτισε στὴ μνήμη τοῦ ἄντρα της. Σκοπός της εἶναι νὰ τιμήσει τὸ ὄνομά του στὴν κοινωνία, ἀλλὰ καὶ νὰ ξεκαθαρίσει μιὰ γιὰ πάντα μὲ τὸ ἁμαρτωλὸ παρελθόν του, ἀφοῦ ὁ λοχαγὸς ἦταν στὴν πραγματικότητα ἕνας ἄσωτος, διεφθαρμένος γυναικᾶς, πρᾶγμα ποὺ ἡ ἴδια κρατοῦσε κρυφὸ γιὰ χάρη τῆς κοινωνικῆς εὐπρέπειας.
Γιὰ τὰ ἐγκαίνια ἐπιστρέφει ἀπὸ τὸ Παρίσι ὁ μοναχογιός της, ὁ Ὄσβαλντ, ἕνας ταλαντοῦχος ζωγράφος. Μαζί τους βρίσκεται ὁ πάστορας Μάντερς, παλιὸς οἰκογενειακὸς φίλος καὶ σύμβουλος, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ τὴν αὐστηρὴ ἠθικὴ τῆς ἐποχῆς, καθὼς καὶ ἡ Ῥεγγίνα, ἡ νεαρὴ ὑπηρέτρια τοῦ σπιτιοῦ.
Ἡ ἀτμόσφαιρα ἀρχίζει νὰ σκοτεινιάζει ὅταν ἀποκαλύπτονται θαμμένα μυστικὰ ποὺ στοιχειώνουν τὴν οἰκογένεια :
Ἡ Ῥεγγίνα δὲν εἶναι ἁπλῶς ψυχοκόρη, ἀλλὰ νόθο παιδὶ τοῦ λοχαγοῦ Ἄλβινγκ ἀπὸ μιὰ παλιά του σχέση μὲ μιὰ ὑπηρέτρια. Αὐτὸ σημαίνει πὼς εἶναι ἑτεροθαλὴς ἀδερφὴ τοῦ Ὄσβαλντ, ὁ ὁποῖος ὅμως εἶναι ἐρωτευμένος μαζί της καὶ θέλει νὰ τὴν πάρει μαζί του στὸ ἐξωτερικὸ καὶ ὁ ὁποῖος τελικὰ ἐξομολογεῖται στὴ μητέρα του πὼς πάσχει ἀπὸ μιὰ βαριά, ἀνίατη ἀσθένεια (σύφιλη), τὴν ὁποία κληρονόμησε ἀπὸ τὸν ἔκλυτο βίο τοῦ πατέρα του.
Ἡ τραγωδία κορυφώνεται ὅταν τὸ ὀρφανοτροφείο κάηκε ὁλοσχερῶς πρὶν προλάβει νὰ λειτουργήσει. Ἡ Ῥεγγίνα, μαθαίνοντας τὴν ἀλήθεια γιὰ τὴν καταγωγή της, φεύγει ὀργισμένη, ἀρνούμενη νὰ γίνει νοσοκόμα ἑνὸς ἑτοιμοθάνατου ἀδερφοῦ.
Στὸ τέλος τοῦ ἔργου, ὁ Ὄσβαλντ παθαίνει τὴν τελικὴ κρίση τῆς ἀρρώστιας του, χάνει τὰ λογικά του καὶ ζητάει ἀπὸ τὴ μητέρα του νὰ τοῦ δώσει «τὸν ἥλιο» {=εὐθανασία}.
Καὶ ἐν τἐλει ὁ ΙΨΕΝ συμπεραίνει·
<ὅλοι εἴμαστε βρυκόλακες.
Ὅ,τι βρυκολακιάζει μέσα μας δὲν εἶναι μόνον αὐτὸ ποὺ κληρονομήσαμε ἀπὸ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα μας . Εἰναι κι ἕνας σωρὸς παλιές, νεκρές ἰδέες κι ἕνας σωρὸς παλιές, νεκρὲς πεποιθήσεις. ΔΕΝ ΖΟΥΝ μέσα μας κι ὅμως ΥΠΑΡΧΟΥΝ μέσα στὸ αἷμα μας καὶ δέν μποροῦμε νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ αὐτές...>
Ἴσως νὰ εἶναι μιὰ ἀπάντηση ὅλο αύτὸ στὶς διάφορες θεωρίες μετενσάρκωσης τῆς ἀρχαιότητας (καὶ ὄχι μόνο..) καὶ μιὰ πρόγευση τῆς Ψυχολογίας τοῦ συλλογικοῦ ἀσυνειδήτου τοῦ 20ου αἰ.
Τά μεγἀλα Πνεὺματα μοιάζουν νά "ἔρχονται ἀπὸ τὸ Μέλλον" καὶ ὁ ΙΨΕΝ μαζὶ μὲ τὸν ΣΑΙΞΠΗΡ καὶ τοὺς ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΤΡΑΓΙΚΟΥΣ ἦταν μεγἀλο Πνεῦμα...
———
*οἱ ἐργασὶες τοῦ Μέντελ πρωτοπαρουσιάστηκαν τὸ 1865, ἀλλὰ ἡ ἐπιστημονικὴ κοινότητα τὶς ἀγνόησε καὶ μόλις τὸ 1900 δημοσιοποίηθηκαν εὐρέως κι ἔγιναν ἀποδεκτὰ τὰ πορίσματα τους.
