Διαμαντῆς Κούτουλας

Τὰ ἑβραϊκὰ ἤδη εἶχαν ΧΑΘΕΙ πρὸ Χριστοῦ (ὁ ΙΗΣΟΥΣ ΜΙΛΟΥΣΕ ΑΡΑΜΑΪΚΑ) ἀλλὰ οἱ Ἑβραῖοι μόλις ἔκαναν Κράτος τὸ 1948, μετὰ ἀπὸ 2000 χρόνια ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, ἀνἐστησαν τὰ ΒΙΒΛΙΚΑ ἑβραϊκὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὰ ὁποῖα ἤδη ἁποτελοῦν τὴν Καθομιλουμενη γλῶσσα  στὸ σύγχρονο Κράτος τοῦ ΙΣΡΑΗΛ— μπράβο τους! Ἀντιθέτως, οἱ Νεοἐλληνες ΚΑΚΟΠΟΙΟΥΝ βάναυσα καὶ συνεχῶς τὴν γλῶσσα τους  εἴτε καταργῶντας τὴν ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ τοῦ Πολυτονικοῦ (μὲ συνἐπεια νὰ ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ νὰ καταλάβουν τὴν διαφορὰ τῆς <ὥρας> μὲ δασεῖα, ἀπὸ τὴν <ὤρα> μὲ ψιλὴ ποὺ θὰ πεῖ φροντίδα βλ. ὀλιγ‒ωρία) εἰτε φτωχαίνοντας την πχ. καταργῶντας ὅ,τι ἀπἐμεινε ἀπὸ τὴν Δοτική :  ἔτσι ἡ  πανάρχαια ΔΟΤΙΚΗ <δόξα τῷ θεῷ> μετατράπηκε σὲ  ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ <δόξα τὸ θεό> — ἐνῶ ΟΙ ΔΥΟ ΠΤΩΣΕΙΣ ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ, διότι ἄλλο πρᾶγμα  σημαίνει ἡ δοτικὴ <δόξα τῷ θεῷ> καὶ ἄλλο  ἡ αἰτιατικἠ <μὰ τὸν θεό> (καὶ βεβαίως ἄνευ γνώσης τῆς δοτικῆς δὲν μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε γιατὶ στὴν λέξη "ἐντάξει" ἡ κατάληξη γράφετ...

Γραμμένο τὸ 1914 στὸ Παρίσι ἀπὸ τὸν Ἀνατὸλ Φράνς ( βραβευμένο συγγραφέα τὸ 1921 μὲ ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ) τὸ ἔργο "Η ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ"  ἀποτελεῖ ἔνα μικρὸ ..διαμαντάκι ποὺ τὸ χρησιμοποιῶ  συχνὰ ὡς ..δόλωμα γιὰ νὰ ἑλκύσω νέους στὴν ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ. [ Συνήθως τὸ συστήνω στὶς καλοκαιρινὲς διακοπὲς γιὰ τὴν παραλία , μὲ κρυφὸ σκοπὸ ὁ ΑΝΑΤΟΛ ΦΡΑΝΣ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στούς μεγάλους τῆς Λογοτεχνίας:  ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ, ΚΑΦΚΑ,ΓΚΟΓΚΟΛ, ΜΠΑΛΖΑΚ..]  Ἡ ὑπόθεση τοῦ ἐν λόγῳ ἔργου  λαμβάνει χώρα στὸ Παρίσι στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνα, στὴν πλούσια οἰκογένεια Ντ' Ἐσπαρβιέ ἡ ὁποία διατηρεῖ  μία τεράστια βιβλιοθήκη γεμάτη ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΛΑΤΙΝΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ καθὼς καὶ σπάνια  ἱστορικὰ και θρησκευτικὰ βιβλία.  Ξεκινῶντας ἀπὸ αὐτὴ τὴν  βιβλιοθήκη, ὁ Φύλακας Ἄγγελος τοῦ Μωρίς Ντ' Ἐσπαρβιέ, γυιοῦ τῆς οἰκογένειας, μὲ τὸ γήινο ὄνομα ΑΡΚΑΝΤ (Ἀρκάδιος), προσπαθεῖ νὰ ἀποκτήσει τὴν κατάλληλη ΙΣΤΟΡΙΚΗ Γνώση ὥστε νὰ ἀνατρέψει τὸν ἐξουσιαστὴ Θεό ποὺ μέχρι πρότινος ὑπηρετοῦσε ...

Ἐν συνόψει· ὁ ΩΡΙΓΕΝΗΣ (ἴσως ὁ μεγαλύτερος χριστιανὸς φιλόσοφος, ἀποβιώσας περὶ τὸ 251μΧ) ὑποστήριζε ὅτι ὁ θεὸς ἦταν ΠΑΝΤΟΤΕ Δημιουργὸς , ὀνομάζοντας τον ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ* { ἡ λἐξη ἀποτελεῖ ἑλληνικὴ μετάφραση τοῦ βιβλικοῦ El Saddaj  אֵל שַׁדַּי ἀπὸ τούς Ο’}. Συνεπῶς, ἔλεγε ὁ Ὠριγένης , ΑΦΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΚΑΘΕΝ— δηλ. ΑΠΟ ΠΑΝΤΑ— ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ, ἄρα Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΟΣ, ὁπότε στὸ Τέλος θὰ ὑπάρξει ΑΠΟΚΑΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ. Ὁ ὅρος "ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ"  ἔχει ἀστρονομικὴ προἐλευση καὶ σήμαινε τὴν περιοδικὴ ἐπιστροφὴ ἑνὸς ἄστρου στὴν ἀφετηρία του.  Οἱ ΣΤΩΙΚΟΙ χρησιμοποίησαν τὸν ὅρο μὲ τὴν ἔννοια τῆς περιοδικῆς παλινὀρθωσης τοῦ κόσμου στὸ τἐλος τοῦ Παγκόσμιου Ἔτους. {=Ὁ ἥλιος δὲν ἀνατέλει κατὰ τὶς  ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ στὸ ἴδιο σημεῖο τῆς ἐκλειπτικῆς  κάθε χρόνο. Ὑπολογίζεται ὅτι χρειάζεται περὶ τὰ 26.000 χρόνια γιὰ νὰ ἀνατείλει κατὰ  στὶς ἰσημερίες στὸ ἰδιο σημεῖο τοῦ ὁρίζοντα.  Αύτὸ ὁ Πλάτων ὀνόμασε ΜΕΓΑ ΕΝΙΑΥΤΟ δηλ. Παγκόσμιο Ἔτος}. Στὸ χριστιανισμὸ ὁ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟΣ ὀρος "ΑΠΟΚΑΤΑΣ...

 Ἐν συνόψει· στὸν ἑλληνικὸ κόσμο μὲ τὸν ὅρο "ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ" ἐννοοῦντο οἱ ΗΜΙΘΕΟΙ οἱ γεννηθεντες ἐκ θεοῦ τινος (συνήθως τοῦ Διός—ἀλλ’ ὄχι μόνο) καὶ μιᾶς Θνητῆς.  Ἐπρόκειτο δηλ. γιὰ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΑ, τρόπον τινα,  ὄντα,  ΚΑΤΑ ΤΟ ΗΜΙΣΥ ΘΕΪΚΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΗΜΙΣΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ.  Δηλ. ἡ ἔννοια "ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ" στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα εἶχε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΗ σημασία:  ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕ ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ (ἢ ὅποιου ἄλλου θεοῦ ἢ θεᾶς). Αὐτὸ βεβαίως ΔΕΝ συνεπαγόταν κατ’άνάγκην καὶ ΑΘΑΝΑΣΙΑ. Οἱ πιὸ πολλοὶ ἡμίθεοι πέθαναν ὅπως ὅλοι οἱ θνητοί, πχ. ΑΧΙΛΛΕΑΣ, ΠΕΡΣΕΑΣ κλπ. Λίγοι κέρδισαν ὠς δῶρο τὴν Ἀθανασία ἀπὸ τὸν θεό‒πατέρα τους , πχ. ΗΡΑΚΛΗΣ, ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ κλπ.  Σὲ κάθε περίπτωση πάντως γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ὁ ὅρος "ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ" λαμβάνεται ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑΝ. Ἀντιθέτως στὴν ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ὡς "Υἱὸς Θεοῦ" ἀποκαλεῖτο ὁ ΧΡΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΛΑΔΙ ἐκλεκτὸς τοῦ ΓΙΑΧΒΕ γιὰ νὰ ἐκτελεῖ τὸ Θέλημα Του, εἴτε πρόκειται γιὰ  ΒΑΣΙΛΕΙΣ (πχ.Σολομών, Δαυίδ—κατ’ἀναλογίαν τῶν ἄλλων ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ἀντιλήψεων, βλ. ΦΑΡΑΩ),  εἰτ...