Διαμαντῆς Κούτουλας

Διάβαζα τὸ σύγγραμα τοῦ  ΙΩ. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΥ "Εἰσαγωγὴ στὴν ἐπιστήμη τοῦ Δικαίου" * καὶ συνάντησα  τὶς περίεργες λεξεις τῆς  βυζαντινῆς ἑλληνικῆς " μόστροσον " καί " προδιγίοσον "  σὲ σχόλιο τῶν "ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ" τῆς συλλογῆς νόμων τοῦ βυζαντινοῦ αύτοκράτορος ΛΕΟΝΤΟΣ ΣΤ’ ΣΟΦΟΥ τοῦ 9ου αἰ.μΧ ποὺ ἀναφέρονται σέ γενετικὲς ἀνωμαλίες τερατογεννήσεων ἀτόμων ποὺ στεροῦνται ,ὡς ἐκ τούτου,  τὰ κληρονομικά τους  δικαιώματα :  < οὐκ εἰσὶ παῖδες οἱ παρὰ τὴν φύσιν τικτόμενοι τεράστιοι {=τέρατα} > {ΒΑΣΙΛΙΚΑ,  46,1,11}  Ἔψαξα τὶς λέξεις  αὐτὲς, "ΠΡΟΔΙΓΙΟΣΟΝ" καί "ΜΟΣΤΡΟΣΟΝ", στὸ ΚΑΛΥΤΕΡΟ λεξικὸ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς, τὸ πασίγνωστο καὶ πολύτομο LIDDELL -SCOTT —ἀλλὰ ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΟΥΝ... _____ * Γράφει τὸ σχόλιο στὸ κείμενο τῶν "ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ" τοῦ ΛΕΟΝΤΟΣ ΣΤ’ ΣΟΦΟΥ (βλ.φωτό) τὰ ἑξῆς: < μόστροσον μὲν ἐστι τὸ ἔχον ἀνθρώπου καὶ ἑτέρου ζώου συγκεκριμενην μορφήν, ὡς ἔνθα τίκτεται παιδίον κέρατα ἔχον· προδιγίοσον δὲ ἐστι τὸ κατὰ μηδὲν ἐν τῇ οἰκείᾳ μο...

Τὸ 1947 ἕνας βεδουῖνος, ὁ Μωχάμεντ Ἀλ Ντὶβ,   κυνηγῶντας τὰ κατσίκια του, πέταξε μιὰ πέτρα  σε ἑνα  σπήλαιο στὸ ΚΟΥΜΡΑΝ, βορειοδυτικὰ τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης κι ἔφερε στὸ φῶς, ὠς γνωστόν, τὰ περιλἀλητα ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΩΝ ΕΣΣΑΙΩΝ, κείμενα ποὺ εἶχαν κρύψει  ἐκεῖ οἱ Εσσαῖοι πρὶν 2000 χρόνια , τὸ 68μΧ,  φεύγοντας ἐν ὄψει τῶν ἐπελαυνόντων ρωμαϊκῶν λεγεώνων ποὺ κατἐφθαναν στὴν Ἰουδαία γιὰ νὰ καταπνίξουν τὴν Μεγάλη Ἰουδαϊκὴ Ἐπανάσταση τοῦ 66μΧ (κάτι ποὺ  ὡς γνωστόν, πέτυχαν τὸ 70μΧ μὲ τὴν Καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ Ναοῦ). Τὰ Χειρόγραφα αὐτὰ ἀποτέλεσαν ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ στὴν βιβλικὴ ἐπιστήμη γιὰ πολλοὺς λόγους (πχ. βρέθηκαν προχριστιανικά χειρόγραφα τοῦ πρωτοτύπου κειμένου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ) ἀλλὰ τὸ πλέον σημαντικὸ γεγονὸς ἦταν Η ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΔΙΕΠΙΣΤΩΘΗ  ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑΣ  ΕΣΣΑΙΩΝ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ. Ἐξηγῶ· Οἱ ἰδέες  πού παρουσιάζονται στὰ Χειρόγραφα τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης  εἶναι "ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΥ" τύπου δηλ. ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ ΕΓΓΥΣ ΤΟ ΤΕ...

 Ἐν συντομίᾳ καὶ ευθέως· τὸ πρόβλημα τῶν νεοελληνικῶν μεταφράσεων εἶναι παλιὸ καὶ ἔγκειται—κυρίως—στὸ γεγονὸς τῆς ἐπικρἀτησης τοῦ ΨΥΧΑΡΙΣΜΟΥ στοὺς ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος (τἐλη 19ου καὶ ἀρχὲς 20ου αἰ.) καὶ στὴν ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ τοῦ γλωσσικοῦ μας προβλήματος {καθαρεύουσα ΚΟΡΑΗ="συντηρητικοί" /δημοτικὴ ΣΟΛΩΜΟΥ="προοδευτικοί"} καθὼς καὶ στὸ ὅτι ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ἀλλὰ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ  ΓΛΩΣΣΑΣ.  Ὁ Ἰω . Ψυχἀρης — ἂν καὶ ἦταν καλὸς γλωσσολόγος , διαπρέψας ἐν Παρισίοις— ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΕΓΡΑΨΕ ΧΟΝΤΡΑΔΕΣ προσπαθῶντας νὰ ΘΕΣΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΚΑΝΟΝΕΣ στὴν καθομιλουμἐνη γλῶσσα μετατρἐποντας τὸ γλωσσικὸ σὲ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ζήτημα  ὀρίζοντας  πχ. ὁ Παρθενὼν νὰ λέγεται  Παρθενός, ἡ περικεφαλαία, περκεφαλιά, οἰ ἄνθρωποι, ἀθρῶποι κλπ ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΑ   καὶ νὰ γράφονται,  ὀ δεύτερος , δέφτερος, ὁ  αὐτός, ἀφτός, τὸ παύω, πάβω,ἡ  εὐκολία, ἐφκολία, ἡ  Εὐρώπη, Ἐβρώπη κλπ ΚΑΤΑΡΓΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΔΙΦΘΟΓΓΟΥΣ αὐθαιρέτως ,τὴν ἴδ...

Δύσκολος ἀλλὰ σημαντικώτατος ὁ διάλογος "ΣΟΦΙΣΤΗΣ" τοῦ Πλάτωνος καὶ μέ...κρυμμένους ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΥΣ  κώδικες.  Ἐξηγῶ ἐν συντομία· καταρχὰς ὁ ἐν λόγῳ διἀλογος εἶναι χρήσιμος ἐπειδὴ μᾶς βοηθᾶ νὰ καταλάβουμε τὴν χρονικὴ σειρὰ γραφῆς τῶν ὕστερων πλατωνικῶν ἐργων. Ξεκινᾶ μιλῶντας  ὁ μαθηματικὸς Θεόδωρος ὅτι συνεχίζουν τὴν χθεσινὴ συζήτηση πού εἶχαν {" κατὰ τὴν χθὲς ὁμολογίαν "} μέ τὸν ἂλλον μαθηματικὸ ΘΕΑΙΤΗΤΟ περὶ γνώσεως, ἐνῶ παρουσιάζει τὸν ΣΩΚΡΑΤΗ νὰ θυμᾶται τὴν παλιά—δῆθεν—συζήτηση ποὺ εἶχε στὰ Παναθήναια τοῦ 420πΧ μὲ τὸν γέροντα Παρμενίδη {" οἶον Παρμενίδη χρωμένῳ ..παρεγενόμην ἐγὼ νέος ὤν"—217c } παραπἐμποντας ἔτσι στὸ θέμα τοῦ πλατωνικοῦ διαλόγου"ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ". Συνεπῶς μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὁ "ΣΟΦΙΣΤΗΣ" γράφτηκε ΜΕΤΑ τόν"ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ" καὶ τόν"ΘΕΑΙΤΗΤΟ" κι ἐπειδὴ μιμεῖται τὴν ἔλλειψη χασμωδιῶν τῆς ΙΣΟΚΡΑΤΕΙΑΣ ρητορικῆς κι ἐπειδὴ γράφει ΣΕ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΛΛΟ ΥΦΟΣ ἀπὸ τόν "Θεαίτητο" πιθανολογοῦμε ὅτι πρἐπει ΝΑ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕ...