ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ*.
Στὴν Καινὴ Διαθήκη δὲν ὑπάρχει λατρεία τῆς Θεοτόκου ὅπως τὴν ξέρουμε σήμερα (τουλὰχιστον στοὺς Καθολικοὺς καὶ στοὺς Ὀρθοδόξους) οὒτε ἀνεπτυγμένη ΜΑΡΙΟΛΟΓΙΑ καθότι ἡ Ἐκκλησία τῆς ἐποχῆς τῆς ΚΔ ἀνέμενε τὴν ἐντὸς ὀλίγου ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Ὅταν αύτὸ ΔΕΝ συνέβη {=ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ἢ ΑΝΑΒΟΛΗ τῆς ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ} οἰ Χριστιανοὶ ἄρχισαν νὰ διερωτῶνται γιὰ τὸ ποῦ βρισκόταν μετὰ θάνατον ἡ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ.
Καὶ ἐπειδὴ ἦταν ἀδύνατον νὰ δεχθοῦν οἱ τότε Χριστιανοὶ ὃτι τὸ ΣΩΜΑ τῆς Μητέρας τοῦ Σωτῆρος καὶ τῆς ΖΩΗΣ φθείρεται στὸ χῶμα , δημιουργήθηκε ἡ διήγηση τῆς ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ καὶ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΩΣ .
Βλ.ἀπόκρυφο με τίτλο « De transitu beatae Mariae virginis » {=Περί μεταστάσεως της μακαρίας Παρθένου Μαρίας} χρονολογούμενο τὸν 5ο αἰῶνα τὸ ὁποῖο εἶναι λατινική μετάφραση παλιότερου χαμένου ἑλληνικοῦ πρωτοτύπου.**
Ὅλη αύτὴ ἡ εύαισθησία βεβαίως ἔχει ἐπιρροὲς ἀπὸ τὶς ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ τῶν ἑλληνορρωμαϊκῶν θρησκειῶν τῆς ἐποχῆς, γιὰ τοῦτο καὶ οἰ Χριστιανοὶ δὲν ἔδειξαν παρὸμοια εὐαισθησία πχ γιὰ τὰ Σὠματα τῶν Κορυφαὶων ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ Πέτρου καὶ Παὺλου, τῶν ὁποίων ἔδειχναν μὲ περηφάνεια τοὺς Τάφους (Τρόπαια) καὶ ἀργότερα τιμοῦσαν τὰ λείψανα, ἀλλὰ γιὰ τὴν ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ, τὴν Μητέρα τῆς ΖΩΗΣ, κὰτι ἀνάλογο φάνταζε άδιανόητο..
Ἔτσι δημιουργὴθηκε ἠ Πίστη στὴν Κοίμηση ἀλλὰ καὶ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου:
" Ἐν τῇ Γεννήσει, τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας. Ἐν τῇ Κοιμήσει, τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. ΜΕΤΕΣΤΗΣ πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν."
————
ΥΓ. Ὑπάρχει, ἐξάλλου, γλυκύτερη είκόνα ἀπὸ τὴν ΜΑΝΑ ποὺ ἔχει στὴν ἀγκαλιὰ τὸ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ;
————
*βλ. τὸ ἄρθρο τοῦ ΣΑΒΒΑ ΑΓΟΥΡΙΔΗ στό "ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ" {κεφ. Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ,σελ.259}
**ΣΤΥΛ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Πατρολογία Γ’ ἐκδ.Γρηγόρης, Ἀθήνα,2010,σελ.868.
