ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ.

Ἡ ὑποκριτικὴ τέχνη εἶναι μία ἀπὸ τὶς παλαιότερες μορφὲς καλλιτεχνικῆς ἔκφρασης. Μέσα ἀπὸ αὐτήν, ὁ ἠθοποιὸς προσπαθεῖ νὰ δώσει ζωὴ σὲ ἕναν χαρακτῆρα, νὰ καταλάβει τὰ συναισθήματά του, τὶς σκέψεις του καὶ τὰ κίνητρα ποὺ καθορίζουν τὶς πράξεις του. 

Στὸ πέρασμα τῶν χρόνων, ἀναπτύχθηκαν πολλὲς διαφορετικὲς μέθοδοι ὑποκριτικῆς, καθεμία μὲ τὶς δικές της ἀρχές, ἀσκήσεις καὶ τρόπους προσέγγισης τοῦ ρόλου.

Μία ἀπὸ τὶς πιὸ γνωστὲς μεθόδους εἶναι τὸ σύστημα τοῦ Κωνσταντὶν Στανισλάφσκι, τὸ ὁποῖο στηρίζεται στὴν ἀλήθεια τῶν συναισθημάτων, στὴν κατανόηση τῶν στόχων τοῦ χαρακτῆρα καὶ στὴν ἀνάλυση τῶν συνθηκῶν μέσα στὶς ὁποῖες ζεῖ. Ὁ ἠθοποιὸς δὲν ἀρκεῖται στὴν ἐξωτερικὴ μίμηση τῆς συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ προσπαθεῖ νὰ καταλάβει γιατὶ ὁ χαρακτήρας σκέφτεται, αἰσθάνεται καὶ πράττει μὲ ἕναν συγκεκριμένο τρόπο.

Μία ἄλλη σημαντικὴ προσέγγιση εἶναι ἡ μέθοδος τοῦ Λη Στράσμπεργκ, γνωστὴ καὶ ὡς Method Acting. Σ' αὐτήν, ὁ ἠθοποιὸς μπορεῖ νὰ χρησιμοποιήσει προσωπικὰ βιώματα καὶ συναισθηματικὲς μνῆμες, προκειμένου νὰ προσεγγίσει τὴν ψυχολογικὴ κατάσταση τοῦ ρόλου. Παράλληλα, ἡ Στέλλα Ἄντλερ ἔδωσε μεγαλύτερη ἔμφαση στὴ φαντασία, στὴ μελέτη τοῦ κειμένου καὶ στὴ δημιουργία τοῦ κόσμου μέσα στὸν ὁποῖο ζεῖ ὁ χαρακτήρας.

Ἡ τεχνικὴ τοῦ Σάνφορντ Μάισνερ, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, στηρίζεται στὴν προσεκτικὴ ἀκρόαση καὶ στὴν αὐθόρμητη ἀντίδραση. Ὁ ἠθοποιὸς μαθαίνει νὰ ἀνταποκρίνεται πραγματικὰ στόν "συμπαίκτη" του, χωρὶς νὰ προσχεδιάζει κάθε του κίνηση ἢ συναίσθημα. Ἔτσι, ἡ σκηνὴ γίνεται μία ζωντανὴ ἀνταλλαγὴ ἀνάμεσα στοὺς χαρακτῆρες.

Ἰδιαίτερη θέση στὴν ὑποκριτικὴ κατέχει καὶ ἡ τεχνικὴ τοῦ Μιχαὴλ Τσέχωφ, ποὺ χρησιμοποιεῖ τὴ φαντασία, τὴ σωματικὴ κίνηση καὶ τὶς λεγόμενες ψυχολογικὲς χειρονομίες γιὰ νὰ βοηθήσει τὸν ἠθοποιὸ νὰ ἀνακαλύψει τὴν ἐσωτερικὴ φύση τοῦ χαρακτῆρα. 

Ἀντίστοιχα, ἡ προσέγγιση τοῦ Ζὰκ Λεκόκ δίνει μεγάλη σημασία στὸ σῶμα, στὸν ρυθμό, στὴ μάσκα καὶ στὸν αὐτοσχεδιασμό, ἀναδεικνύοντας τὴ δύναμη τῆς κίνησης ὡς μέσου ἔκφρασης.

Μία διαφορετικὴ θεώρηση συναντᾶμε στὸ ἐπικὸ θέατρο τοῦ Μπέρτολτ Μπρεχτ. Ἐδῶ, ὁ ἠθοποιὸς δὲν προσπαθεῖ μόνο νὰ ταυτιστεῖ μὲ τὸν χαρακτῆρα, ἀλλὰ καὶ νὰ παρουσιάσει κριτικὰ τὶς πράξεις του. Σκοπὸς εἶναι νὰ προκαλέσει τὸν θεατὴ νὰ σκεφτεῖ, νὰ ἀμφισβητήσει καὶ νὰ κατανοήσει τὶς κοινωνικὲς συνθῆκες ποὺ διαμορφώνουν τὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορά. Στὴν περίπτωση τοῦ Γιέρζυ Γκροτόφσκι, ἡ ἔμφαση βρίσκεται στὴ βαθιὰ σωματικὴ καὶ φωνητικὴ ἐργασία, στὴν πειθαρχία καὶ στὴν προσωπικὴ ἀφοσίωση τοῦ ἠθοποιοῦ.

Τέλος, ἡ κλασικὴ καὶ ἡ ρητορικὴ ὑποκριτικὴ δίνουν ξεχωριστὴ σημασία στὴ φωνή, στὴν ἄρθρωση, στὸν ρυθμὸ τοῦ λόγου καὶ στὴ σωματικὴ παρουσία. 

Αὐτὰ τὰ στοιχεῖα εἶναι ἰδιαίτερα σημαντικὰ στὸ ἀρχαῖο δρᾶμα, ὅπου ὁ λόγος καὶ ἡ κίνηση συνδέονται στενὰ μὲ τὴν ἔκφραση τῶν συναισθημάτων καὶ τῶν ἰδεῶν.

Συμπερασματικά, δὲν ὑπάρχει ἕνας μοναδικὸς τρόπος νὰ προσεγγίσει κανεὶς τὴν ὑποκριτικὴ τέχνη. Κάθε μέθοδος προσφέρει διαφορετικὰ ἐργαλεῖα καὶ δυνατότητες στὸν ἠθοποιό. 

Ἡ μελέτη καὶ ἡ ἐξάσκηση σὲ περισσότερες ἀπὸ μία προσεγγίσεις μποροῦν νὰ βοηθήσουν τὸν καλλιτέχνη νὰ ἀναπτύξει τὴ δική του προσωπικὴ γλῶσσα, νὰ δημιουργεῖ ἀληθινοὺς χαρακτῆρες καὶ νὰ ἐπικοινωνεῖ οὐσιαστικὰ μὲ τὸ κοινό του.