Διαμαντῆς Κούτουλας

 Δύο εἶναι οἱ πηγὲς ποὺ μιλοῦν περὶ τῆς "Θείας Ἐμπνεύσεως"  ποὺ ὁδήγησε τὸν Μ. Κωνσταντῖνο στὴν νίκη στὴν ΜΟΥΛΒΙΑ ΓΕΦΥΡΑ (28 ΟΚΤ 312μΧ)   κατὰ τοῦ Μαξέντιου {" INSTINCTU   DIVINITATIS " τὴν ἀποκαλεῖ ὁ Κωνσταντῖνος στὴν ἁψῖδα ποὺ ἔστησε στὴν Ρώμη γιὰ  τὴν  νίκη αὐτή} :  1) ὁ ΛΑΚΤΑΝΤΙΟΣ (παιδαγωγὸς τοῦ Κρίσπου) ποὺ γράφει  λατινιστὶ γύρω στὸ 314μΧ τὸ ἔργο του "De mortibus persecutorum" {=Περὶ τοῦ θανάτου τῶν διωκτῶν}  καὶ 2)  μιὰ εἰκοσαετία  ἀργότερα περὶ τὸ 337μΧ ὁ ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ στὸ ἔργο του " ΒΙΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥ" {στὴν "ΕΚΚΛ. ΙΣΤΟΡΙΑ" δέν ἀναφέρει κάτι σχετικό). Στό " De mortibus persecutorum" {XLIV } γράφει ὁ  Λακταντιος ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος  έλαβε κατ' ὄναρ  θεία ἐντολὴ   νὰ θέσει τὸ ΧΡΙΣΤΟΓΡΑΜΜΑ (ΧΡ) στὶς ἀσπῖδες τῶν στρατιωτῶν του , ἐνῶ ὁ Εὐσέβιος γράφει στὸν "ΒΙΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ" {Α, 1,28,2}  ὅτι ὁ Αύτοκράτωρ τὸν βεβαίωσε μὲ ὅρκο ὅτι εἶδε στὸν ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟ ΗΛΙΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ Ε...

 Ἡ πόλη τῶν Ἀθηνῶν δὲν γνώρισε μόνον κατὰ τὴν κλασσική καὶ ἑλληνιστικὴ  περιόδο πνευματικὴ ἀκμὴ, γενόμενη ἡ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥΠΟΛΗ τοῦ ἀρχαίου κόσμου, ἀλλὰ παρόμοια λάμψη κατεῖχε καὶ σὲ ἄλλες δύο  ἱστορικὲς περιόδους :  τὴν ΡΩΜΑΪΚΗ καὶ τὴν ΠΡΩΤΟΒΥΖΑΝΤΙΝΗ, ἕως τὸ 529μΧ ποὺ ἔκλεισε τὶς Φιλοσοφικές της Σχολὲς ὁ Ἰουστινιανὸς ,ἐνῶ στὰ τἐλη τοῦ 6ου αἰ.μΧ (περὶ τὸ 582μΧ)  καταστράφηκε κατὰ  τὶς Σλαβικὲς Ἐπιδρομές, ὅπως ἔδειξαν οἱ ἀνασκαφές. Εἰδικῶς κατὰ τὸν 1o-2ο αἰ.μΧ ἡ Ἀθήνα ἔλαβε τὴν μεγαλὐτερη αἴγλη της ,γενόμενη ἡ ἀγαπημένη πόλη  βασιλέων ἑλληνιστικῶν κρατῶν καὶ πόλεων (πχ ΑΤΤΑΛΟΣ) καθὼς καὶ Ρωμαίων αὐτοκρατόρων( πχ ΑΔΡΙΑΝΟΣ)  οἱ ὁποῖοι τὴν κόσμησαν μὲ τόσα κτήρια ,ὥστε δημιουργήθηκε ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΛΗ ἀνατολικὰ τῆς παλιᾶς Ἀθήνας τῶν κλασσικῶν χρόνων (βλ Πύλη Ἀδριανοῦ), ἠ λεγόμενη "ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ".  Μάλιστα μὲ τὸν Μᾶρκο Αὐρήλιο,  οἱ Ρωμαῖοι αυτοκράτορες  ἄρχισαν  νὰ  χρηματοδοτοῦν ἐπισήμως ΤΙΣ ΕΔΡΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΡΗΤΟΡΙΚΗΣ {=ὁ λεγόμενο...

ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ  ΠΟΤΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ  περί—δῆθεν—ἀνεξιθρησκίας,  δεδομένου ὅτι ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ΗΤΑΝ  ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΗ   (βλ πχ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς ΙΟΥΔΑΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ) . Ὅσοι διωγμοὶ ἔγιναν κατὰ τῶν Χριστιανῶν  εἶχαν ΠΟΛΙΤΙΚΑ ἐλατὴρια , ἦταν δηλ. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ, ἐπειδὴ οἱ χριστιανοί ΑΡΝΟΥΝΤΟ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΟΥΝ ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ   (ὄχι ΟΛΟΙ οἱ χριστιανοί, ὑπῆρχαν καὶ ἀρκετοὶ γνωστικίζοντες χριστιανοὶ ποὺ ἐδέχοντο νὰ θυμιατίσουν τὴν εἰκόνα τοῦ Αύτοκράτορα...) .  Καὶ βεβαίως ὅλη αὐτὴ ἡ νομοθεσία ἀποτελοῦσε ΑΤΟΜΙΚΗ πρωτοβουλία  συγκεκριμμένων αὐτοκρατὀρων σὲ εἰδικὲς στιγμὲς ποὺ κινδύνευε τὸ Κράτος ἀπὸ ἐξωτερικὲς ἀπειλές.  Στὴν πραγματικότητα ,τὸ περιλάλητο "Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων"  ἦταν μιὰ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ποὺ ἔστειλε ὁ ΛΙΚΙΝΙΟΣ  στὶς 13  ΙΟΥΝΙΟΥ 313 μΧ  πρὸς στὸν  Δοικητὴ Βιθυνίας στὴν Νικομήδεια ὅπου τοῦ ἀνακοινώνει ὅτι συμφωνησαν μὲ τὸν ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ὅταν συναντήθηκαν στὸ ΜΙΛΑΝΟ (ἀρχ.ΜΕΔΙΟΛΑΝΑ) νὰ ἀκολουθήσ...

Ὁ Κωνσταντῖνος  ἀπὸ τὸν πρῶτο του γάμο μὲ τὴν ΜΙΝΕΡΒΙΝΗ εἶχε ἀποκτήσει ἕναν ἐξαίρετο γυιὸ τὸν ΚΡΙΣΠΟ.  Ἀργὀτερα ὁ μεσῆλιξ Κωνσταντῖνος ,μᾶλλον γιὰ λόγους πολιτικῆς σκοπιμότητας νυμφεύθηκε τὴν νεαρὴ κόρη τοῦ Μαξιμιανοῦ ΦΑΥΣΤΑ .  Φαίνεται ὅτι γύρω στὸ 326 μΧ ἡ Φαῦστα θέλοντας νὰ παρακάμψει ἀπὸ τὰ δικαιώματα τοῦ θρόνου τὸν Κρίσπο ,ὑπὲρ τῶν δικῶν της τέκνων (στὰ ὁποῖα ἀνῆκε καὶ ὁ μετέπειτα αὐτοκράτωρ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ Β’)  τὸν  συκοφάντησε στὸν πατέρα του καί σύζυγό της Κωνσταντῖνο  ὅτι τῆς ἔκανε ἀνήθικες προτάσεις καὶ  τότε  ὁ αύτοκράτωρ  Κωνσταντῖνος ΕΚΤΕΛΕΣΕ ΤΟΝ ΓΥΙΟ ΤΟΥ ΚΡΙΣΠΟ  μέ συνοπτικὲς διαδικασίες (πιθανῶς μὲ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ) στὴν ΠΟΛΑ τῆς σημερινῆς Κροατίας τὸ 326μΧ. Γράφει ἐν προκειμένῳ  ὁ ΖΩΣΙΜΟΣ ἡ πιὸ κοντινὴ πηγὴ στὰ γεγονότα : "Κρίσπον γὰρ παῖδα ...εἰς ὑποψίαν ἐλθόντα τοῦ Φαύστῃ τῇ μητριᾷ συνεῖναι...ἀνεῖλεν" (ΖΩΣΙΜΟΣ, ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, Β', 2,29,2) [Μετάφραση:  ἐπειδὴ ὐποψιάστηκε ὅτι ὁ γυιὸς του Κρίσπος εἶχε ἐρωτικὲς σχέσεις μὲ τὴν μ...