ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ—ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ—ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ Η ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΘΕΩΡΙΑ.
Πρῶτος ὁ Ἄγγλος δικαστὴς τῶν Ἰνδιῶν W. JONES τὸ 1786 διεπίστωσε τὶς κραυγαλέες ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ μεταξὺ τῆς ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗΣ—ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ—ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ (πχ. μήτηρ, mater λατ., mata σανσκρ., πατὴρ, pater λατ. pitar σανσκρ., δὺο-duo λατ.-dwo σανσκρ. κλπ) κι ἔκανε λόγο γιὰ ΚΟΙΝΗ ΠΗΓΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ [βλ.The third anniversary discourse ,On the Hindus ,Works I (1799), 19-34 ,Lehmann, 1967,A reader in 19th century Historical Indo-European Linguistics, σ15.]
Ἀργότερα τὸ 1816 ὁ γλωσσολόγος F.BOPP, ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ, συστηματικοποίησε τὴν λεγόμενη ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΘΕΩΡΙΑ στὸ ἔργο του "Ἐπὶ τοῦ κλιτικοῦ συστήματος τῆς Σανσκριτικῆς ἐν συγκρίσει πρὸς αὐτὸ τῆς Ἑλληνικῆς, Λατινικῆς, Περσικῆς καὶ Γερμανικῆς".
Σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὴν θεωρία λοιπόν, οἱ γλῶσσες ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗ—ΕΛΛΗΝΙΚΗ—ΛΑΤΙΝΙΚΗ κατἀγονται ἀπὸ ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΠΡΟΓΟΝΟ τὴν λεγόμενη ϊνδοευρωπαϊκὴ γλῶσσα , ἐπειδὴ ἡ ΧΡΟΝΙΚΗ ἀφετηρία τῶν γλωσσῶν αὐτῶν, ἀποκλείει τὸν ΔΑΝΕΙΣΜΟ μεταξύ τους ἢ τὴν περίπτωση νὰ γέννησε ἡ μία γλῶσσα τὶς ἄλλες ὡς πρωτογλῶσσα, καθόσον ΟΛΕΣ διατηροῦν παρόμοια ἀρχαϊκὰ στοιχεῖα (πχ. 8 πτώσεις ἡ σανσκριτική, 6 ἡ λατινική κλπ) κάτι ποὺ ἀποκλείει τὴν ὑπόθεση κἀποια ἀπὸ τὶς τρεῖς νὰ ὑπῆρξε ΜΗΤΕΡΑ—ΓΛΩΣΣΑ γιὰ τὶς ἄλλες.
Πάντως τὰ περισσότερα ἀρχαϊκὰ στοιχεῖα, καὶ στὸ λεξιλόγιο καὶ στὴ δομή, διατηρεῖ ἡ ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗ (ἀρχαία ἰνδική) καὶ κατόπιν ἡ λατινική (ἡ ὁποία πχ. ἔχει διατηρήσει τὸ s ποὺ στὴν ἑλληνικὴ μετατρἀπηκε πρῶτα σέ h καὶ κατόπιν σὲ δασεῖα , βλ. septem—ἑπτἀ).
Η εξέλιξη αὐτοῦ τοῦ ἀρχικοῦ ινδοευρωπαϊκοῦ *s σὲ δασεῖα (h) στὰ ἑλληνικά, ἐνῶ στὰ λατινικὰ καὶ τὰ σανσκριτικὰ διατηρήθηκε , φαίνεται ,ἐκτὸς τοῦ προαναφερθέντος παραδείγματος <septem‒ ἑπτά> σὲ πλῆθος λἐξεων, ὅπως·
—Ἕξ: Ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ξεκινᾶ μὲ δασεῖα στὰ ἑλληνικά, ἐνῶ στὰ λατινικὰ διατηρεῖ τὸ ἰνδοευρωπαϊκὸ sex, ὁμοίως καὶ στὰ σανσκριτικὰ ṣaṣ
—Ἅλς: Ἡ λέξη ποὺ μᾶς ἔδωσε τὸ ἁλάτι καὶ τὴν ἅλμη. Στὰ ἑλληνικὰ δασύνεται, ἐνῶ στὰ λατινικὰ τὴ συναντᾶμε ὡς sal καὶ στὰ σανσκριτικὰ ὡς sal-ila.
—Ἕδρα: Ἡ λέξη ποὺ σημαίνει κάθισμα ἢ βάση δασύνεται στὰ ἑλληνικά. Στὰ λατινικὰ ἔχουμε τὸ ῥῆμα sedere (κάθομαι) καὶ στὰ σανσκριτικὰ τὴ λέξη sádas. Καὶ στὶς δυὸ αὐτὲς γλῶσσες διατηρεῖται τὸ s,τὸ ὁποῖο στὴν ἑλληνικὴ ἔχει μετατραπεῖ σὲ δασεῖα.
Ὅλα τά παραπάνω περὶ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ἑπιδιώκουν νὰ ἐξηγήσουν τὶς ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ σανσκριτικῆς—ἑλληνικῆς—λατινικῆς, ἄρα ἀναφέρονται στὸ πεδίο τῆς ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ, διότι στὸ ζήτημα τῆς Ἀρχαιολογίας ἢ τῆς Ἱστορίας , τὰ προκύπτοντα ἐρωτήματα περὶ τῆς ΚΟΙΤΙΔΑΣ τῶν ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΩΝ πού μίλησαν τὴν ΠΡΩΤΟΪΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ Μητέρα —Γλῶσσα , παραμένουν ἀνοικτά*.
——————
* βλ.
Μετὰ τὸ 2015, ἡ ἀνάπτυξη τῆς ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ, συγκρὶνοντας τὸ DNA ἀρχαίων σκελετῶν μὲ σημερινοὺς κατοίκους τῆς Εύρώπης, Ἰνδίας κλπ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ Μ. GIMBUTAS (σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία κοιτίδα τῶν Ἰνδοευρωπαίων ἦταν ἡ περιοχὴ τῆς σημ. ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ) γιατὶ ἔδειξε ἡ ἔρευνα αύτὴ ὅτι κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ χαλκοῦ , ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ,κύματα μεταναστῶν ἐκ τῶν ΟΥΚΡΑΝΙΚΩΝ ΣΤΕΠΠΩΝ ἔφτασαν στὴν Εὐρώπη καὶ σὲ ποσοστὸ 40% ‒70% συγχωνεύτηκαν με τοὺς ντόπιους πληθυσμούς μεταδίδοντας σὲ αύτοὺς τὴν γλῶσσα τους. (https://www.nature.com/articles/s41586-024-08531-5)
Γιὰ τὴν Ἑλλάδα οἱ ἀντίστοιχες γενετικὲς ἔρευνες ἔδειξαν ὅτι ΜΟΝΟ ΕΝΑ 20% ἐκ τοῦ DNA τῶν λαῶν τῆς ΣΤΕΠΠΑΣ ἀνιχεύτηκε στὸ DNA τῶν Μυκηναίων —ΟΧΙ ΤΩΝ ΜΙΝΩΙΤΩΝ— ἐνῶ τὸ ὑπόλοιπο 80% τοῦ DNA τῶν προϊστορικῶν κατοίκων τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου ἀνήκει σὲ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥΣ (στοὺς Μινωίτες ἀνιχνεύτηκε καὶ ποσοστὸ 70% ἐκ Δυτικῆς Ἀνατολίας.)
ΠΑΡΟΜΟΙO ΠΟΣΟΣΤO ΜΥΚΗΝΑΪΚΟΥ ΚΑΙ ΜΙΝΩΙΚΟΥ DNA—μὲ κάποιες προσμείξεις ἀνὰ τοὺς αἰῶνες— ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, σύμφωνα μὲ τὶς τελευταῖες ἔρευνες γενετικῆς, κάτι ποὺ ἀποδεικνύει καὶ τὴν φυλετικὴ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ἀπὸ τὴν βαθειὰ Προϊστορία ὣς τὴν σύγχρονη ἐποχή
