Διαμαντῆς Κούτουλας

Ἐν συνόψει· ὁ ΩΡΙΓΕΝΗΣ (ἴσως ὁ μεγαλύτερος χριστιανὸς φιλόσοφος, ἀποβιώσας περὶ τὸ 251μΧ) ὑποστήριζε ὅτι ὁ θεὸς ἦταν ΠΑΝΤΟΤΕ Δημιουργὸς , ὀνομάζοντας τον ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ* { ἡ λἐξη ἀποτελεῖ ἑλληνικὴ μετάφραση τοῦ βιβλικοῦ El Saddaj  אֵל שַׁדַּי ἀπὸ τούς Ο’}. Συνεπῶς, ἔλεγε ὁ Ὠριγένης , ΑΦΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΚΑΘΕΝ— δηλ. ΑΠΟ ΠΑΝΤΑ— ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ, ἄρα Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΟΣ, ὁπότε στὸ Τέλος θὰ ὑπάρξει ΑΠΟΚΑΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ. Ὁ ὅρος "ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ"  ἔχει ἀστρονομικὴ προἐλευση καὶ σήμαινε τὴν περιοδικὴ ἐπιστροφὴ ἑνὸς ἄστρου στὴν ἀφετηρία του.  Οἱ ΣΤΩΙΚΟΙ χρησιμοποίησαν τὸν ὅρο μὲ τὴν ἔννοια τῆς περιοδικῆς παλινὀρθωσης τοῦ κόσμου στὸ τἐλος τοῦ Παγκόσμιου Ἔτους. {=Ὁ ἥλιος δὲν ἀνατέλει κατὰ τὶς  ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ στὸ ἴδιο σημεῖο τῆς ἐκλειπτικῆς  κάθε χρόνο. Ὑπολογίζεται ὅτι χρειάζεται περὶ τὰ 26.000 χρόνια γιὰ νὰ ἀνατείλει κατὰ  στὶς ἰσημερίες στὸ ἰδιο σημεῖο τοῦ ὁρίζοντα.  Αύτὸ ὁ Πλάτων ὀνόμασε ΜΕΓΑ ΕΝΙΑΥΤΟ δηλ. Παγκόσμιο Ἔτος}. Στὸ χριστιανισμὸ ὁ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟΣ ὀρος "ΑΠΟΚΑΤΑΣ...

 Ἐν συνόψει· στὸν ἑλληνικὸ κόσμο μὲ τὸν ὅρο "ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ" ἐννοοῦντο οἱ ΗΜΙΘΕΟΙ οἱ γεννηθεντες ἐκ θεοῦ τινος (συνήθως τοῦ Διός—ἀλλ’ ὄχι μόνο) καὶ μιᾶς Θνητῆς.  Ἐπρόκειτο δηλ. γιὰ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΑ, τρόπον τινα,  ὄντα,  ΚΑΤΑ ΤΟ ΗΜΙΣΥ ΘΕΪΚΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΗΜΙΣΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ.  Δηλ. ἡ ἔννοια "ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ" στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα εἶχε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΗ σημασία:  ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕ ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ (ἢ ὅποιου ἄλλου θεοῦ ἢ θεᾶς). Αὐτὸ βεβαίως ΔΕΝ συνεπαγόταν κατ’άνάγκην καὶ ΑΘΑΝΑΣΙΑ. Οἱ πιὸ πολλοὶ ἡμίθεοι πέθαναν ὅπως ὅλοι οἱ θνητοί, πχ. ΑΧΙΛΛΕΑΣ, ΠΕΡΣΕΑΣ κλπ. Λίγοι κέρδισαν ὠς δῶρο τὴν Ἀθανασία ἀπὸ τὸν θεό‒πατέρα τους , πχ. ΗΡΑΚΛΗΣ, ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ κλπ.  Σὲ κάθε περίπτωση πάντως γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ὁ ὅρος "ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ" λαμβάνεται ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑΝ. Ἀντιθέτως στὴν ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ὡς "Υἱὸς Θεοῦ" ἀποκαλεῖτο ὁ ΧΡΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕ ΛΑΔΙ ἐκλεκτὸς τοῦ ΓΙΑΧΒΕ γιὰ νὰ ἐκτελεῖ τὸ Θέλημα Του, εἴτε πρόκειται γιὰ  ΒΑΣΙΛΕΙΣ (πχ.Σολομών, Δαυίδ—κατ’ἀναλογίαν τῶν ἄλλων ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ἀντιλήψεων, βλ. ΦΑΡΑΩ),  εἰτ...

 Δὲν ὑπῆρξε μόνο ὁ μέγιστος τῶν φιλοσόφων ὁ Πλάτων,  ἀλλὰ καὶ δεινὸς λογοτέχνης, γι αύτὸ καὶ οὐδεὶς μπόρεσε  μετὰ ἀπὸ αύτὸν νὰ γράψει ἴδιας ἀξίας ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ (ἂν καὶ δύο, τρεῖς τὸ ἀποτὸλμησαν,  πχ Γαλιλαῖος).  Ἡ λογοτεχνικὴ μεγαλοφυία τοῦ Πλάτωνος φαίνεται καθαρὰ στόν "ΦΑΙΔΡΟ" ὅπου ἑκεῖ ὁ Φαῖδρος παρουσιάζει ἕνα λόγο τοῦ ΛΥΣΙΑ περὶ Ἔρωτος, ὁ ὁποῖος ΕΧΕΙ ΔΙΧΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΥΣ { 230e-234c }.   Οἱ μέν λἐνε ὅτι ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙ ΓΝΗΣΙΟΥ, ΧΑΜΕΝΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ ΛΥΣΙΑ (μἀλιστα ὁ Hude —εἰδικὸς στὸν Λυσία— ἐξἐδωσε τὸ κείμενο αὐτὸ ἑκ τοῦ πλατωνικοῦ "Φαίδρου" στὸ corpus τοῦ Λυσία), Ἀντιθέτως ἄλλοι φιλόλογοι  ὑποστηρίζουν ὅτι ἐδῶ Ο ΠΛΑΤΩΝ ΜΙΜΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΛΥΣΙΑ ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ —ὁπότε ὁ  λόγος εἶναι ΠΛΑΣΤΟΣ. Πράγματι τὸ ὕφος εἶναι ΠΑΝΟΜΟΙΟΤΥΠΟ, μὲ  παρατακτικὲς προτάσεις, λιτὸ λεξιλὸγιο, δικανικὸ στύλ, ὅμως ἐπειδὴ δέν ὑπάρχει ἐξωτερικὴ μαρτυρία γιὰ συγγραφὴ τέτοιου ἔργου "ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ" ἀπὸ τὸν Λυσία, σήμερα ἡ ἄποψη ποὺ ἐπικρατεῖ εἶναι ὅτι ὁ λόγος εἶναι τοῦ Πλά...

Θεμελιωτὲς τῆς ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες (ἤδη  ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΩΝ) ὅμως ἔκαναν καὶ μεγάλα ΛΑΘΗ τὰ ὁποῖα γιὰ 2000 χρόνια ποδηγέτησαν τὴν ἐπιστημονικὴ πρόοδο—ἐξάλλου, τὰ μεγάλα Πνεύματα κάνουν καὶ τὰ μεγάλα ΛΑΘΗ. Καταγράφω, ἐν συντομίᾳ ,παρακάτω τὰ κυριώτερα ἀπὸ αὐτά· 1) ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ:  Η ΓΗ ΔΕΝ ΚΙΝΕΙΤΑΙ .  Ἔλεγε ὁ μεγάλος Μακεδόνας σοφὸς ὅτι, ἂν ἡ γῆ ἐκινεῖτο, θὰ ἒπρεπε νὰ ἀποτελεῖται ἀπό ΑΙΘΕΡΑ, καθότι δύο κινήσεις ὑπάρχουν στὴ Φύση·, ἡ εὐθύγραμμη τῶν.4 στοιχείων (ΠΥΡ—ΓΗ—ΑΗΡ—ΥΔΩΡ) καὶ ἡ κυκλικὴ τοῦ Αἰθέρα  ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἀποτελοῦνται τὰ Οὐράνια Σώματα {Πρώτη Οὐσία, τὴν ἀποκαλοῦσε ὁ Ἀριστοτέλης, Πεμπτουσία ἢ Αἰθέρα,  οἱ ἑπόμενοι).  Τόσο εἶχε ἐπηρεάσει ἡ μεγαλοφυία τοῦ Ἀριστοτέλη τοὺς ἑπόμενους ὥστε ἀκόμα κι ὁ ΙΠΠΑΡΧΟΣ τὸν 2ο αἰ.πΧ  ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΙΣΗΜΕΡΙΩΝ (δηλ. τὴν κίνηση τοῦ ἄξονα τῆς γῆς)  ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕΙ ΤΟΝ  ΓΕΩΚΕΝΤΡΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΑΚΙΝΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΓΗΣ τοῦ Μακεδόνα σοφοῦ! 2) ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ—ΓΑΛΗΝΟΣ: ...