Διαμαντῆς Κούτουλας

Τὰ Γνωστικὰ καὶ τὰ Ἀπόκρυφα Εὐαγγέλια ἀποτελοῦν δύο σημαντικὲς κατηγορίες ἀρχαίων χριστιανικῶν κειμένων, ποὺ γράφτηκαν κυρίως κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνες τοῦ Χριστιανισμοῦ. Παρόλο ποὺ συχνὰ τὰ ὀνόματά τους χρησιμοποιούνται σὰν νὰ σημαίνουν τὸ ἴδιο πράγμα, στὴν πραγματικότητα ὑπάρχουν οὐσιαστικὲς διαφορὲς ἀνάμεσά τους. Τὰ Γνωστικὰ Εὐαγγέλια συνδέονται μὲ τὰ γνωστικὰ ρεύματα τῆς ἀρχαιότητας, τὰ ὁποῖα ἔδιναν ἰδιαίτερη σημασία στὴ γνώση, ὄχι ὅμως στὴ συνηθισμένη ἀνθρώπινη γνώση, ἀλλὰ σὲ μία βαθύτερη, μυστικὴ καὶ πνευματικὴ γνώση, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι μποροῦσε νὰ ὁδηγήσει τὸν ἄνθρωπο στὴ λύτρωση. Σύμφωνα μὲ ἀρκετὰ γνωστικὰ κείμενα, ὁ ἄνθρωπος φέρει μέσα του ἕνα θεϊκὸ στοιχεῖο, τὸ ὁποῖο παραμένει φυλακισμένο στὸν ὑλικὸ κόσμο καὶ χρειάζεται νὰ ξυπνήσει μέσα ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ γνώση. Σὲ αὐτὴ τὴν κατηγορία ἀνήκουν κείμενα ὅπως τό "Εὐαγγέλιο τοῦ Θωμᾶ", τό "Εὐαγγέλιο τοῦ Φιλίππου" , τό "Εὐαγγέλιο τῆς Ἀληθείας". Τὰ κείμενα αὐτὰ δὲν παρουσιάζουν πάντοτε τὴ ζωὴ καὶ τὴ δ...

Τὸ ἡμερολόγιο τοῦ Γκαλεάτσο Τσιάνο, ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας καὶ γαμπροῦ τοῦ Μπενίτο Μουσολίνι ( συζὺγου τῆς κὀρης του Ἔντας) ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς σημαντικώτερες πρωτογενεῖς πηγὲς γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ διπλωματικὴ ἱστορία τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οἱ καταγραφές του φωτίζουν τὸ παρασκήνιο τῶν σχέσεων τῆς Ἰταλίας μὲ τὴ Γερμανία, τὶς φιλοδοξίες τοῦ φασιστικοῦ καθεστῶτος καὶ τὶς ἀποφάσεις ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἰταλικὴ εἰσβολὴ στὴν Ἑλλάδα, στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940. Ὑπάρχει, ὅμως, ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα: τὸ ἡμερολόγιο ποὺ γνωρίζουμε σήμερα δὲν φαίνεται νὰ διατηρεῖ σὲ ὅλες του τὶς λεπτομέρειες τὴν ἀρχικὴ μορφὴ τοῦ χειρογράφου.  Ἀρχειακὲς παρατηρήσεις, διαγραφές, ἀπουσίες σελίδων καὶ χρονολογικὲς ἀσυνέπειες ἔχουν προκαλέσει ἐρωτήματα γιὰ τὴν ἀξιοπιστία του. Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐνδιαφέροντα ζητήματα ἀφορᾷ τὶς ἡμέρες τῆς ἰταλικῆς εἰσβολῆς στὴν Ἑλλάδα. Σύμφωνα μὲ τὶς παρατηρήσεις τοῦ ἱστορικοῦ Γκαετάνο Σαλβεμίνι, ποὺ μελέτησε φωτογρ...

Τὸ μυθιστόρημα "Τὸ ἐκκρεμὲς τοῦ Φουκώ"  τοῦ Οὐμπέρτο Ἔκο, ποὺ κυκλοφόρησε τὸ 1988, καὶ ἡ ὑπόθεση ἔχει ὡς ἑξῆς·  Ἕνας Ἰταλὸς ἐρευνητής τῆς ἱστορίας τῶν Ναϊτῶν,  ὁ Καζαουμπὸν γνωρίζει τὸν Μπέλμπο καὶ τὸν Ντιοταλλέβι , δύο ἄνδρες ποὺ ἐργάζονται σὲ ἕναν ἐκδοτικὸ οἶκο τοῦ Μιλάνου. Ἡ δουλειά τους τοὺς φέρνει σὲ ἐπαφὴ μὲ συγγραφεῖς καὶ ἐρευνητὲς ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τοὺς Ναΐτες, τὰ μυστικὰ τάγματα καὶ τὶς ἀποκρυφιστικὲς παραδόσεις. Ἀνάμεσά τους βρίσκεται ὁ συνταγματάρχης Ἀρντέντι , ὁ ὁποῖος ὑποστηρίζει ὅτι ἔχει ἀνακαλύψει σὲ ἕνα μεσαιωνικὸ χειρόγραφο τὸ κρυφὸ σχέδιο τῶν Ναϊτῶν Ἱπποτῶν: ἕνα σχέδιο ποὺ ἐπιβίωσε ἀπὸ τὴ διάλυση τοῦ τάγματος καὶ μεταδόθηκε μέσα ἀπὸ διαδοχικὲς μυστικὲς ὀργανώσεις. Ὁ Ἀρντἐντι ἐξηγεῖ ὅτι οἱ Ναΐτες εἶχαν ἀνακαλύψει ἕνα μεγάλο μυστικό, τὸ ὁποῖο συνδεόταν μὲ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἀόρατου συστήματος τελλουρικῶν δυνάμεων. Ὅμως, πρὶν προλάβει νὰ παρουσιάσει ὁλοκληρωμένα τὰ συμπεράσματά του, ἐξαφανίζεται. Τὰ ὅσα ἀφήνει πί...

ΕΙΣΑΓΩΓΗ . Ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικὰ κείμενα ποὺ συνδέονται μὲ τὴ σκέψη του ΠΑΡΑΚΕΛΣΟΥ (Paracelsus, 1493–1541)* εἶναι τὸ Liber de Nymphis, Sylphis, Pygmaeis et Salamandris et de Caeteris Spiritibus , τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε τὸ 1566, μετὰ τὸν θάνατό του. Σὲ αὐτὸ περιγράφονται διάφορες κατηγορίες στοιχειακῶν ὄντων, καθεμία συνδεδεμένη μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσερα παραδοσιακὰ στοιχεῖα: τὸ νερό, τὸν ἀέρα, τὴ γῆ καὶ τὴ φωτιά. Σύμφωνα μὲ τὴν κοσμοθεωρία τοῦ Παράκελσου, ἡ φύση δὲν ἀποτελοῦνταν μόνο ἀπὸ ὅσα μποροῦσε νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὶς αἰσθήσεις του. Στὸ πλαίσιο τῆς φιλοσοφίας του, ὑπῆρχαν καὶ ὄντα συνδεδεμένα μὲ τὶς θεμελιώδεις ποιότητες τῆς φύσης. Τὰ ὄντα αὐτὰ ὀνομάστηκαν Στοιχειακά, ἐπειδὴ ἡ παράδοση τὰ συνέδεε μὲ ἕνα συγκεκριμένο στοιχεῖο. Δὲν ταυτίζονταν ἀκριβῶς μὲ τοὺς θεοὺς καὶ τοὺς δαίμονες τῆς ἀρχαίας μυθολογίας, ἀλλὰ ἀποτελοῦσαν ξεχωριστὴ κατηγορία στὸ πλαίσιο τῆς παρακελσιανῆς φυσικῆς φιλοσοφίας. Οἱ τέσσερις βασικὲς κατηγορίες εἶναι οἱ Nymphae , οἱ Sylphi , οἱ Pygmaei καὶ οἱ ...

1. Ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα καὶ τὸ πρόβλημα τῆς αὐθεντικότητας. Ἡ βιβλικὴ κριτικὴ προσπαθεῖ νὰ κατανοήσῃ πῶς διαμορφώθηκαν τὰ Εὐαγγέλια, ποιὲς παραδόσεις διασώζουν καὶ σὲ ποιον βαθμὸ τὰ λόγια ποὺ ἀποδίδονται στὸν Ἰησοῦ ἀντανακλοῦν τὴν ἱστορικὴ διδασκαλία του ἢ τὴ θεολογικὴ ἐπεξεργασία τῶν συγγραφέων τους.  Τὸ ζήτημα αὐτὸ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ προβλήματα τῆς ἱστορικῆς μελέτης τῆς Καινῆς Διαθήκης. Οἱ τέσσερις εὐαγγελιστὲς δὲν παρουσιάζουν ἕνα ἀπολύτως ὁμοιόμορφο κείμενο, ἀλλὰ διασώζουν κοινὲς παραδόσεις καὶ συγχρόνως δίνουν στὴν ἀφήγησή τους διαφορετικὴ θεολογικὴ κατεύθυνση. Ἡ βασικὴ δυσκολία εἶναι ὅτι δὲν διαθέτουμε ἄμεσα γραπτὰ κείμενα ποὺ νὰ συνέταξε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς. Τὰ λόγια του μεταδόθηκαν ἀρχικὰ προφορικά, διατηρήθηκαν στὴ μνήμη τῶν μαθητῶν καὶ τῶν πρώτων χριστιανικῶν κοινοτήτων καὶ ἀργότερα καταγράφηκαν σὲ κείμενα ποὺ ἀπευθύνονταν σὲ συγκεκριμένο κοινό, ὄχι στὰ ἀραμαϊκά, ἀλλὰ στὰ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Γι’ αὐτὸ ἡ βιβλικὴ κριτικὴ δὲν ἀναζητεῖ μόνο τὸ τί εἶπε ὁ Ἰησοῦς, ἀλλὰ καὶ τὸ π...

Γράφει ὁ ΝΙΤΣΕ στή "ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ" {1872/1886} ὅτι οἱ Τραγικοὶ Ἥρωες ἀποτελοῦν προσωπεῖα τοῦ ΠΑΣΧΟΝΤΟΣ ‒ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥ  ΔΙΟΝΥΣΟΥ  (βλ. μῦθο Ζαγρἐως)  τοῦ ΤΡΑΓΙΚΟΥ  συμβόλου τῆς ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ {τὸ σύμπαν διέπεται ἀπὸ μιὰ ἀκόρεστη Βούληση γιὰ ὕπαρξη χωρὶς σκοπό=ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ}.  Ἀντιθέτως τὰ ἐπιμέρους ΑΤΟΜΑ καταντοῦν  ΚΩΜΙΚΑ πρόσωπα διότι πιστεύουν στὸν μῦθο τῆς ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ Ἀθανασίας τους, ἐνῶ ΤΡΑΓΙΚΟ πρόσωπο εἶναι ἐκεῖνο ποὺ συνειδητοποιεῖ ὅτι Η ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ καὶ μοῖρα της εἶναι ὁ ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ διότι ἡ ὕπαρξη της ἀποτελεῖ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ {=βουδισμός} . Ποῦ ἔγκειται  λοιπὸν ἡ Λύτρωση (ΚΑΘΑΡΣΗ)  τῆς Τραγωδίας κατὰ τὸν Νίτσε  ;  Στὴν ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ὅτι Η ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, τὸ Μέρος ΜΕΤΕΧΕΙ στὸ Ὅλον, ὀπότε ἡ ἑκάστοτε ἐξατομίκευση ἀκολουθεῖται ἀπὸ μιὰν νέα Ἑνότητα τῶν Πάντων. —————— ΥΓ. ...

Γρἀφει ὁ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ {"Πρὸς Λεόντιον ἡγούμενον"}  ὅτι κάποτε ὁ Μ.ΑΝΤΩΝΙΟΣ ρώτησε ὁρισμένους  μεγάλους ἀσκητές "ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ"  καὶ ἄλλος ἀπάντησε ἡ Νηστεία, ἄλλος ἡ Ἀκτημοσύνη, ἄλλος ἡ   Ἐλεημοσύνη , ἄλλος ἄλλο.  Καὶ τὀτε  ὁ Μ. Ἀντώνιος τοὺς διόρθωσε λἐγοντας ὅτι ἡ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΡΕΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ δηλ. Η ΜΕΣΗ ΟΔΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΥΠΕΡΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗΣ —ὅπως δίδαξε στὰ "ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ" ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ— ἐξηγῶντας στοὺς Ἀσκητὲς ὀτι εἶχε δεῖ πολλοὺς νηστεύοντες νὰ εἶναι πλήρεις ΚΑΚΙΑΣ, πολλοὺς ἐλεήμονες νὰ εἶναι ΑΛΑΖΟΝΕΣ καὶ πολλοὺς  ἀκτὴμονες νὰ εἶναι ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΙ... Συνεπῶς, ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΟ ΚΡΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΟΥ καὶ τοὺς ἀνθρώπους ἁπὸ τὶς ΠΡΑΞΕΙΣ τους, ὄχι τὰ λόγια τους, διότι ἔλεγε—πάλι στὰ ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ—ὁ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ· <τὰ μὲν δίκαια πράττοντες δικαιοι γινόμεθα, τὰ δὲ σώφρονα σώφρονες, τὰ δ' ἀνδρεῖα ἀνδρεῖοι> {= δίκαιοι γινόμαστε μὲ τὸ νὰ ΚΑΝΟΥΜΕ δίκαιες πρἀξεις,...

Ἡ ὑποκριτικὴ τέχνη εἶναι μία ἀπὸ τὶς παλαιότερες μορφὲς καλλιτεχνικῆς ἔκφρασης. Μέσα ἀπὸ αὐτήν, ὁ ἠθοποιὸς προσπαθεῖ νὰ δώσει ζωὴ σὲ ἕναν χαρακτῆρα, νὰ καταλάβει τὰ συναισθήματά του, τὶς σκέψεις του καὶ τὰ κίνητρα ποὺ καθορίζουν τὶς πράξεις του.  Στὸ πέρασμα τῶν χρόνων, ἀναπτύχθηκαν πολλὲς διαφορετικὲς μέθοδοι ὑποκριτικῆς, καθεμία μὲ τὶς δικές της ἀρχές, ἀσκήσεις καὶ τρόπους προσέγγισης τοῦ ρόλου. Μία ἀπὸ τὶς πιὸ γνωστὲς μεθόδους εἶναι τὸ σύστημα τοῦ Κωνσταντὶν Στανισλάφσκι , τὸ ὁποῖο στηρίζεται στὴν ἀλήθεια τῶν συναισθημάτων, στὴν κατανόηση τῶν στόχων τοῦ χαρακτῆρα καὶ στὴν ἀνάλυση τῶν συνθηκῶν μέσα στὶς ὁποῖες ζεῖ. Ὁ ἠθοποιὸς δὲν ἀρκεῖται στὴν ἐξωτερικὴ μίμηση τῆς συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ προσπαθεῖ νὰ καταλάβει γιατὶ ὁ χαρακτήρας σκέφτεται, αἰσθάνεται καὶ πράττει μὲ ἕναν συγκεκριμένο τρόπο. Μία ἄλλη σημαντικὴ προσέγγιση εἶναι ἡ μέθοδος τοῦ Λη Στράσμπεργκ , γνωστὴ καὶ ὡς Method Acting. Σ' αὐτήν, ὁ ἠθοποιὸς μπορεῖ νὰ χρησιμοποιήσει προσωπικὰ ...

Τὰ «Ὀρεστειακά» τοῦ 1903 ὑπῆρξαν μία ἀπό τίς πλέον αἱματηρές καί δραματικές κορυφώσεις τοῦ λεγομένου  Γλωσσικοῦ Ζητήματος στήν Ἑλλάδα, ὅταν ἐξαιτίας μιᾶς ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ  ἡ Ἀθήνα  μετατράπηκε σέ πεδίο μάχης ΜΕ ΝΕΚΡΟΥΣ... Ἡ ἀφορμή δόθηκε τόν Νοέμβριο ἐκείνου τοῦ ἔτους, ὅταν τό Βασιλικό Θέατρο ΜΕ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΥΨΗΛΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α’, ἀποφάσισε νά ἀνεβάσει τήν «Ὀρέστεια» τοῦ Αἰσχύλου ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΗ στή  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ γλῶσσα ἀπό τόν καθηγητή Γεώργιο Σωτηριάδη.  Ἡ παράσταση αὐτή προκάλεσε τήν ὀργισμένη ἀντίδραση τῶν ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ὅπως δίδασκε —λανθασμένα*—ὁ καθηγητὴς ΜΙΣΤΡΙΩΤΗΣ (ἄριστος κατὰ τὰ ἄλλα φιλόλογος). Ἡ κυβέρνηση τοῦ Δημήτριου Ράλλη ἀρνήθηκε νά ὑποκύψει στίς πιέσεις τῶν Φοιτητῶν τοῦ ΜΙΣΤΡΙΩΤΗ  ποὺ ἀντιδροῦσαν στὴν ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΩΝ ΣΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ καί ἀποφάσισε νά προσ...

Τὸ ζήτημα  τοῦ Υἱοθετισμοῦ καὶ τοῦ Δοκητισμοῦ συνδέεται μὲ μία ἀπὸ τὶς σημαντικώτερες συζητήσεις γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς χριστιανικῆς πίστης: πῶς κατανοοῦσαν οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, τὴ σχέση Του μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του.  Ὁ ἱστορικὸς τῆς Καινῆς Διαθήκης Μπάρτ Ἔρμαν (Bart D. Ehrman) ἔχει ἀσχοληθεῖ ἐκτενῶς μὲ αὐτὸ τὸ ζήτημα καὶ ὑποστηρίζει ὅτι μία ἀπὸ τὶς ἀρχαιότερες χριστολογικὲς ἀντιλήψεις ἦταν ἡ χριστολογία τῆς ΕΞΥΨΩΣΗΣ τοῦ Ἰησοῦ, ἡ ὁποία συνδέεται μὲ αὐτὸ ποὺ οἱ μεταγενέστεροι μελετητὲς ὀνόμασαν ΥΙΟΘΕΤΙΣΜΟ. Ὁ Υἱοθετισμὸς ἀποτελεῖ μία χριστολογικὴ ἀντίληψη σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἀρχικὰ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἀνέδειξε σὲ Υἱὸ καὶ Κύριο σὲ κάποιο καθοριστικὸ σημεῖο τῆς ἱστορίας Του, ἰδιαίτερα κατὰ τὴν ἀνάστασή Του . Σὲ αὐτὴ τὴν προσέγγιση, ἡ θεϊκὴ ἐξουσία καὶ ἡ ὑψηλὴ θέση τοῦ Ἰησοῦ συνδέονται μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος Τὸν ἐξύψωσε.  Ἡ συγκεκριμένη χριστολογία μπορεῖ νὰ ἀνιχνευθεῖ σὲ ...

Ἡ σύγκριση μεταξὺ ἀρχαίου Δράματος  καὶ  νεώτερου θεάτρου ἀποκαλύπτει πῶς μιὰ τέχνη, ποὺ γεννήθηκε στὴν κλασικὴ Ἑλλάδα—καὶ εἰδικῶς στὴν ΑΘΗΝΑ τοῦ 6ου πΧ— ὡς λατρευτική καὶ θρησκευτικὴ ἐμπειρία, ἐξελίχθηκε μὲ τὰ χρόνια σὲ καθαρὰ καλλιτεχνικὴ δραστηριότητα.  Ἂν καὶ οἱ δύο μορφὲς θεάτρου μοιράζονται τὴν ἴδια ἀνάγκη γιὰ ἀφήγηση καὶ ἔκφραση τῶν μεγἀλων ἀνθρώπινων προβλημάτων, οἱ διαφορές τους στοὺς τομεῑ́ς τῆς ἀρχιτεκτονικῆς, τῆς θεματολογίας καὶ τῆς κοινωνικῆς λειτουργίας εἶναι θεμελιώδεις. Ὁ χῶρος καὶ ἡ ἀρχιτεκτονικὴ Τὸ Ἀρχαῖο Δρᾶμα:   Ἦταν πάντα ὑπαίθριο, χτισμένο σὲ πλαγιὲς λόφων, μὲ ἐξαιρετικὴ φυσικὴ ἀκουστική. Ἡ δομή του περιλάμβανε τὸ κοῖλον (γιὰ τοὺς θεατές), τὴν ὀρχήστρα (γιὰ τὸν Χορό) καὶ τὴ σκηνή. Ἡ δρἀση λάμβανε χώρα στὸ φῶς τῆς ἡμέρας κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τῶν θεῶν καὶ ἐνώπιον τῆς σύναξης τῆς Πόλεως . Τὸ Νεώτερο Θέατρο: Μεταφέρθηκε σὲ κλειστοὺς, στεγασμ...

Εἰσαγωγή. Ὁ Νικόλα Τέσλα (Nikola Tesla, 1856–1943) ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς πλέον προφητικὲς μορφὲς τῆς νεωτέρας ἐπιστήμης. Ἡ συμβολή του στὴν ἀνάπτυξη τῶν ἠλεκτρικῶν συστημάτων, τῶν ἐναλλασσομένων ρευμάτων καὶ τῶν ἀσύρματων τεχνολογιῶν (βλ. πηνίο ραδιοφώνου‒1897*)  ἄφησε βαθὺ ἀποτύπωμα στὸν σύγχρονο πολιτισμό. Ἡ προσωπικότητά του, ὅμως, περιβάλλεται καὶ ἀπὸ ἕναν πυκνὸ μῦθο, ὁ ὁποῖος συχνὰ συγχέει τὰ πραγματικὰ ἐπιστημονικὰ κατορθώματα μὲ τὰ ἀνεπιβεβαίωτα ὁράματα καὶ τὶς μεταγενέστερες συνωμοσιολογικὲς ἀφηγήσεις. 1. Ἡ ἐπανάσταση τοῦ ἐναλλασσομένου ρεύματος. Τὸ σημαντικώτερο καὶ ἀναμφισβήτητο μέρος τῆς προσφορᾶς τοῦ Τέσλα ἀφορᾷ τὰ συστήματα ἐναλλασσομένου ρεύματος. Ἡ συμβολή του στὴν ἀνάπτυξη πολυφασικῶν συστημάτων καὶ ἐπαγωγικῶν κινητήρων ὑπῆρξε καθοριστική γιὰ τὴν ἐξέλιξη τῆς ἠλεκτρικῆς τεχνολογίας. Κατὰ τὸ τέλος τοῦ δεκάτου ἐνάτου αἰῶνα, ἡ μετάδοση τῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας ἀποτελοῦσε πεδίο ἐντόνου ἀνταγωνισμοῦ. Ὁ Τόμας Ἔντισον ὑποστήριζε τὰ συστήματα συνεχῶν ρευμάτων, ἐ...

Η Μεγάλη Ἀρκάνα  τῶν καρτῶν ΤΑΡΩ ἀποτελεῖται ἀπὸ 22 κάρτες (ἀπὸ τὸ 0 ἕως τὸ 21), οἱ ὁποῖες περιγράφουν τὸ ψυχολογικὸ καὶ πνευματικὸ ταξίδι τοῦ ἀνθρώπου—αὐτὸ ποὺ ὁ Κὰρλ Γιοὺνγκ καὶ ὁ Τζόζεφ Κάμπελ ὀνόμασαν «Τὸ Ταξίδι τοῦ Ἥρωα» ἢ «Το Ταξίδι τοῦ Τρελοῦ» . Κάθε κάρτα ἀντιπροσωπεύει ἕνα πανανθρώπινο ἀρχέτυπο, μιὰ ἐσωτερικὴ κατάσταση ἢ ἕνα μάθημα ζωῆς ποὺ καλούμαστε νὰ ἐνσωματώσουμε. Ἀκολουθεῖ ἡ ἀναλυτικὴ ψυχολογικὴ ἑρμηνεία γιὰ κάθε μία ἀπὸ τὶς 22 κάρτες: 0. Ὁ Τρελός (The Fool) Ψυχολογικὸ Ἀρχέτυπο: Ἡ Ἀθωότητα, τὸ Ἅλμα στὸ Κενό. Ἑρμηνεία: Ἀντιπροσωπεύει τὴν ἀρχὴ τοῦ ταξιδιοῦ, τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ ἄτομο ἀφήνει πίσω του τὸ παρελθὸν γιὰ νὰ ξεκινήσει κάτι ἐντελῶς καινούργιο. Συμβολίζει τὴν αὐθορμητικότητα, τὴν ἐλευθερία ἀπὸ κοινωνικὲς συμβάσεις καὶ τὸ ρίσκο. Στὴν ψυχολογία: Εἶναι ἡ κατάσταση τοῦ «λευκοῦ χαρτιοῦ» (tabula rasa), ἡ ἐμπιστοσύνη στὴ ζωὴ παρὰ τὴν ἀβεβαιότητα. ...